Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

PIOTR SYMONENKO REWIZJUJE KONSTYTUCJĘ

Слово Просвіти, №29 за 2007 рік

Nina HNATIUK W gazecie „Hołos Ukrajiny” z 7 lipca bieżącego roku opublikowano projekt ustawy Ukrainy „O wprowadzeniu zmian do Konstytucji Ukrainy”, przygotowany przez przewodniczącego frakcji komunistów w Radzie Najwyższej V kadencji, P. Symonenkę. Na 8 stronach gazety zamieszczono tekst Konstytucji Ukrainy, jaką widzi jej lider komunistów. Publikacja ukazała się na prawach reklamy. Ściślej mówiąc, autoreklamy, bo wkrótce mają się odbyć wybory parlamentarne. Czym więc towarzysz Symonenko chce zwrócić na siebie uwagę, by znów wprowadzić komunistów do Rady Najwyższej? Przede wszystkim kwestią językową. W artykule 10 proponowanego projektu Konstytucji zapisano, że państwowymi językami na Ukrainie są ukraiński i rosyjski. Dalej następuje tekst obecnie obowiązującej Konstytucji, w którym mówi się, że państwo zapewnia wszechstronny rozwój i funkcjonowanie języka ukraińskiego na całym terytorium Ukrainy. Zatem o co chodzi, skoro dziś, przy jednym państwowym języku, słowa ukraińskiego prawie nie słychać, a ukraińskiej książki prawie nie widać ani na Krymie, ani w Doniecku i innych wschodnich obwodach Ukrainy? W wysokich gabinetach państwowych, a także na wyższych uczelniach, w szkołach i szkołach zawodowych, w szpitalach i w transporcie wszędzie panuje język dawnego imperium. Prawda, surżykowy, leksykalnie ubogi, lecz mimo to dążący do tego, by nazywać się wielkim językiem rosyjskim. Głęboko szanujemy język Puszkina i Tołstoja, ale przecież „język” odeskich i żmeryneckich, symferopolskich i troieszczyńskich mieszczan jest tylko z daleka podobny do tego języka, którym mówi się nad Newą czy Wołgą. Nikt nie zamierza przekreślać pragnienia wielu ludzi, by władać tym językiem i porozumiewać się nim, czytać w nim książki i gazety. Ale dlaczego ci obywatele Ukrainy, którzy uważają się za rosyjskojęzycznych, zapominają, w jakim państwie żyją? Kto jest rdzenną ludnością naszego kraju? Jeśli Rosjanie mają Rosję, to Ukraińcy mają Ukrainę, ziemię swoich przodków, historii, języka, kultury, odwiecznych tradycji. To największe bogactwo, dane nam przez samego Boga. Więc kto może pozbawić wielomilionowy Naród Ukraiński (piszę wielką literą, bo tak zapisano w obowiązującej Konstytucji) pozbawić nas tego prawa, wycierpianego przez wiele pokoleń? Dla Ukraińców kwestia języka to nie tylko wybór sposobu porozumiewania się czy przekazywania informacji. To kwestia samego życia. Bo przecież przez wieki naszemu narodowi odbierano język, a dopiero potem ziemię i życie. Bo z wieku na wiek, z epoki w epokę wbijano ludziom do głowy, że ten, kto mówi po ukraińsku, to człowiek wiejski, zastraszony, drugiej kategorii. Niestety, to przekonanie pozostaje wciąż przekonaniem wielu polityków, dziennikarzy rosyjskojęzycznych wydawnictw i stacji radiowych, którzy nie mogą pogodzić się z tym, że Ukraińcy według imperatywu T. Szewczenki: „We własnej chacie swoja prawda, i siła, i wola”. A także – swój język. Francuski filozof Charles Bernard powiedział: „Jeśli nie mówisz językiem kraju, w którym żyjesz, jesteś albo zdobywcą, albo gościem, albo nie masz rozumu”. Bardzo chciałoby się, by ci, którzy myślą tak samo jak P. Symonenko, zastanowili się nad tymi słowami. A wszyscy świadomi Ukraińcy powinni stanąć w obronie państwowości języka ukraińskiego jako bezcennego daru, narodowej świętości.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn