Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

LETNIE LOTY NA PÓŁPALCACH

Слово Просвіти, №29 за 2007 рік

...zapewniało tak dużą liczbę absolwentów. Razem z akademikiem Jurijem Staniszewskim przejęliśmy się ideą stworzenia nowej placówki edukacyjnej. Najpierw przez dziesięć lat zajmowaliśmy się propagowaniem sztuki choreograficznej: to także pomysł stworzenia festiwalu „Serge Lifar — de la danse”, konkursu imienia Sergiusza Lifaria, kiedy na Ukrainie powróciło imię naszego wybitnego rodaka. Organizowaliśmy festiwale, wieczory artystyczne „Świat tańca”, które dowiodły, że zainteresowanie sztuką choreograficzną wzrosło. Na początku obecnego stulecia byliśmy bardzo blisko naszego marzenia — stworzenia nowej szkoły sztuki choreograficznej. Dzięki kijowskim władzom miejskim otrzymaliśmy także wspaniałą bazę: wiele sal do zajęć choreograficznych, doskonały szkolny teatr, profesjonalną scenę, oświetlenie i nagłośnienie, co daje możliwość kształcenia profesjonalnych artystów. Mamy państwowe zamówienie na przygotowanie specjalistów, a studenci uczą się bezpłatnie przez cztery lata. Przyjmujemy na pierwszy rok po dziewiątej klasie. Poprzedza to szkoła-studio, w której od pierwszych klas przez osiem lat przygotowujemy do wstąpienia do szkoły. Dzisiejsi nasi studenci nie wszyscy ukończyli szkołę-studio. Niektórzy przyszli z innych zespołów, ze szkół sztuki z Kijowa i innych miast Ukrainy, przede wszystkim „baletnych”: z Odessy, Doniecka, Lwowa, Dniepropetrowska. U nas działają dwa wydziały — klasycznej i ludowej choreografii. Na wydział ludowej choreografii przyjeżdżają dzieci z różnych miast, bo zespoły tańca ludowego i dziecięcego istnieją w wielu regionach Ukrainy. Mamy wyjątkowo utalentowanych wykładowców, którzy w swoim czasie byli artystami baletu; w szkole wykłada zasłużony artysta Ukrainy Wołodymyr Denysenko — jeden z filarów szkoły męskiego tańca w naszym kraju. Na wydziale ludowym pracuje Mychajło Pietrowicz Motko, zasłużony artysta Ukrainy, niemal legendarna postać, bo w swoje siedemdziesiąt — nie powiem ile lat — wygląda tak, jakby, daj Boże, miał czterdzieści; pracował z Pawłem Pawłowiczem Wirskim, on niesie tradycje ukraińskiego ludowego tańca scenicznego szkoły Wirskiego, na bazie której działa nasz wydział kształcenia. Czyli dbamy o profesjonalną kadrę pedagogiczną, która daje naszym studentom wiedzę, jaka pomoże im pracować na każdej profesjonalnej scenie. — Problem edukacji artystycznej jest w Ukrainie bardzo dotkliwy; istnieje tendencja do ograniczania szkół artystycznych i takich studiów. Czy zwiększyła się liczba chętnych z innych regionów, by u was studiować? — Do nas przychodzą absolwenci studiów artystycznych, aby kształcić się już na poziomie studenckim, i jest ich coraz więcej. Inna rzecz, że przychodzą kandydaci o różnym przygotowaniu, dlatego pierwszy rok spędzamy na tym, żeby sprowadzić naszych studentów do wspólnego mianownika. A potem dopiero opanowanie zawodu. Tak więc zainteresowanie choreografią w naszym kraju, według naszych obserwacji, tylko rośnie. — A o opanowaniu repertuaru. Nauka, jak rozumiem, powinna potem wyjść na jaw w jakimś poważnym projekcie, takim jak „Coppélia”. — Istnieje program, metodyka sprawdzona dziesięcioleciami, są wariacje, ćwiczenia. Nasz koncert roczny pokazujemy na scenie Opery Narodowej: numery koncertowe, wariacje, adagio, ludowe miniatury sceniczne. To jest fundament, który prowadzi nas na następny poziom — opanowanie złożonych, rozbudowanych form. Dwa lata temu nasz rodak, znany baletmistrz Alex Uruśniak (jest stałym członkiem jury konkursu im. Sergiusza Liforia, ma znanych uczniów — gwiazda światowego baletu, nasz rodak Wołodymyr Małachow, także brał u niego lekcje Nuriejew) wystawił swój balet „Czy usłyszysz mnie” z trupą Opery Narodowej Ukrainy. To współczesna choreografia, ale opiera się na stylistyce tańca klasycznego. Nasi wybitni artyści Wiktor Jaremenko i Tetiana Biewecka w tej inscenizacji prezentowali się znakomicie. Niestety, szybko zeszła ze sceny. Kiedy poczuliśmy, że studenci są zdolni do więcej, zwróciliśmy się do Alexa Uruśniaka z prośbą o przygotowanie inscenizacji z naszymi studentami. Zgodził się, i półtora roku temu pokazaliśmy premierę najpierw w naszym teatrze edukacyjnym, a rok temu na scenie Opery Narodowej. Zaprezentowaliśmy ją także na festiwalu studenckich spektakli choreograficznych w Doniecku, gdzie pracuje nasz wybitny artysta baletu Wadim Pysariew. Następnie zrodził się zamysł wystawienia pełnowymiarowego dwuaktowego baletu „Coppélia”. To pomysł kierowniczki wydziału choreografii klasycznej, Narodowej Artystki Ukrainy Hanny Doroż oraz wykładowcy Serhija Bondura. Co ciekawe, wraz z naszymi studentami w projekcie wzięły udział amerykańskie baleriny, które szybko wtopiły się w zespół twórczy i stały się ozdobą spektaklu”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn