Strona · s. 15strona oryginału ↗
Tam, gdzie rzeka jak wstęga na zielonym kilimie
Слово Просвіти, №29 за 2007 рік
Lidia Wicenia
O tych czarownych miejscach na początku minionego stulecia Wołodymyrowi Korolence opowiedzieli jego przyjaciele z szerokiego kręgu połtawskiej inteligencji. Wielu z nich latem wyjeżdżało wypoczywać do rajskich zakątków nad Psiołem, ktoś już miał tu własne daczе, jak znany działacz społeczny, pedagog i literaturoznawca Wiljam Berensztam, dzięki któremu pojawiła się sama nazwa miejscowa „Chatki”. Wreszcie sam Wołodymyr Galaktionowicz z rodziną osiadł tu w 1905 roku w swoim mezoninie: „rozkosz, z zadziwiającym widokiem na łąki z zakolami Psioła i gajami…” Ta wspaniała uroda po stu latach doczekała się nowych wielbicieli, a zatem ktoś będzie się nią zachwycał także przez kolejne sto lat. Uwieczniła ją na płótnach połtawskich artystów, którzy przez dwa tygodnie pracowali na wzgórzach nad Psiołem w pobliżu daczy Wołodymyra Korolenki podczas swojego pierwszego plenerу. Ten pomysł od dawna pielęgnował przewodniczący obwodowej organizacji Narodowego Związku Artystów Plastyków Ukrainy, zasłużony działacz sztuki Jurij Samojłenko. Ale przyznaje:
— Pomysł to dobra rzecz, lecz jego realizacja nam się nie udawała. Wychodzi więc, że artystom trzeba było spotkać znanego rolnika, Bohatera Ukrainy Semena Antonca, by wreszcie wszystko się spełniło!
I kto powie, że to wszystko zdarzyło się przypadkiem? Nie! Nie przypadkiem sto lat temu tu siał duchowe ziarna W. H. Korolenko, nie przypadkiem tu sieje czyste ziarna w ziemię nieskażoną chemią i niezniszczoną pługami S. S. Antonec, nie przypadkiem życie
Walentyna Dawydenko
Lotów twórczej duszy nie krępują okoliczności życia. Z oddali łatwiej dostrzec próżność szalonej codzienności wielkiego miasta, a pojęcie zakorzenienia nabiera subtelnego, zmysłowego wrażenia, gdy czujesz się zakorzeniony nocnym zapachem ziół pod oknem albo słoneczną ścieżką, która rano ciepło kładzie się pod stopy. Właśnie z zakorzenienia w czarownych kanewskich urwiskach i z wysokich lotów twórczej natury wzięło się artystyczne dziedzictwo Ogólnoukraińskich plenerów „Tarasowa Góra — 2000”, „Tarasowa Góra — 2004”, „Kanewska jesień”, „Tarasowa Góra — 2006. Góry moje wysokie…”. Jak powiedziała zastępczyni dyrektora muzeum Tetiana Czujko, przedstawiono trzydzieści prac przedstawiających kanewskie krajobrazy, które w swoim czasie oczarowały wyobraźnię twórczą Tarasa Szewczenki, a obecnie zostały „przeżyte” i namalowane przez artystów z całej Ukrainy i zagranicy. „To prace kijowian Wołodymyra Harbuza, Anatolija Burtowego, Walerija Franczuka, czerkaszczanina Wasyla Cymbała, artystów z Doniecka, a nawet z Mińska. Zatem plener w Kanewie nabiera międzynarodowego rozmachu, a także w planach pracowników Narodowego Rezerwatu Szewczenkowskiego jest uczynienie tej akcji międzynarodową. Oczywiście każdy artysta (większość z nich znamy z wystaw indywidualnych) po swojemu maluje te same miejsca. Do tego to wielka odpowiedzialność, bo właśnie ten pejzaż, te kanewskie góry malował Taras Szewczenko — można odwiedzić muzeum i obejrzeć jego rysunek. A artyści malują te krajobrazy po wielu latach, dążąc do oddania ich energetyki; Czernecza Góra jest już teraz Tarasową Górą. To nie jest zwykłe odmalowanie przyrody,
splata losy twórczych osobowości, które nastrojone są na tę samą falę: odkrywać ludziom piękno, wznosić ich dusze na wyżyny duchowości, zachęcać każdego do realizowania siebie w dobrych uczynkach. „Wszystko jest takie proste — mówi Semen Swyrydonowycz — przecież każdy z nas może zrobić tyle dobrego na swoim miejscu. Więc róbmy to, czego ludzie potrzebują!” Tego wieczoru, podczas zamknięcia plenerु „Uroda ziemi połtawskiej” w dawnych Chatkach (obecnie wieś Kujbyszewe), na odrestaurowanej przez „Agroekologię” daczy Wołodymyra Korolenki, zjawili się pierwszy zastępca przewodniczącego obwodowej administracji państwowej Iwan Błyzniuk, zastępca przewodniczącego obwodowej rady Petro Worona, naczelnik Zarządu Kultury i Turystyki obwodowej administracji państwowej Wołodymyr Hodzenko, dyrektorka połtawskiej Galerii Sztuki Olha Kurczakowa oraz wielu innych gości. Witali artystów i z zachwytem oglądali to, co zobaczyli: w centrum uroczystości znajdowała się wystawa prac na werandzie mezonina. Obrazy bez ram, z jeszcze niewyschniętymi farbami, lśniły w promieniach zachodzącego słońca, tchnęły życiem. Część płócien stanie się początkiem galerii obrazów, która ma tu zostać otwarta. W Chatkach przebywali już przedstawiciele praktycznie wszystkich krajów świata. A połtawianie wkrótce będą mogli zobaczyć prace z plenerु na wystawie w Salonie Artystycznym. Ihor Wełyczko stworzył 37 prac, a najbardziej zapamiętane z plenerु nazywa trzy ostatnie dni, bo — „rozpisał się!” U AnatolijaŁaw-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
