Strona · s. 15strona oryginału ↗
KRAJOBRAZY GÓRY TARASA
Слово Просвіти, №29 за 2007 рік
Narodowe Muzeum Tarasa Szewczenki jeszcze niedawno przeżywało różne w wyrazie zakusy na swoje unikalne pomieszczenie, a nawet próby urządzania między historycznymi eksponatami kupieckich imprez. Na szczęście nieugięta postawa kolektywu stanęła na przeszkodzie takim zakusom. A cała działalność muzeum po stworzeniu nowej ekspozycji świadczy, że może ono być nie tylko przechowalnią rarytasów, wycieczek w przeszłość, ale i żywej wymiany twórczej energetyki. Przecież przeszłość powstaje, kiedy się do niej stale zwracasz, i właśnie artystyczne interpretacje dają to dalsze życie. Wystawa „Góry moje wysokie…” przedstawiła malarskie płótna uczestników współczesnych kaniowskich plenerów. to także odczucie szczególnego magnetyzmu miejsca. Pamiętamy i marzenia Szewczenki, by być pochowanym nad Dnieprem i w ogóle, chyba są dwa unikalne miejsca nad Dnieprem — to Wytaczów pod Kijowem i Kaniów na Czerkaszczyźnie, skąd otwiera się jakaś niemal kosmiczna panorama Dniepru, gdzie zlewa się ziemia, woda, góry. I to bardzo subtelnie odczuwał Taras Szewczenko, umiał wspaniale przekazywać w swoich utworach, zwłaszcza w graficznych jeszcze z okresu zesłania, kiedy malował Ukrainę: odczucie nasycenia powietrzem, odczucie człowieka jako części przyrody, nierozerwalny związek z Wszechświatem. I rysunki ostatnich lat jego życia, w szczególności koło Kaniowa, przypominają, że chińskie malarstwo, które postrzegamy jako coś egzotycznego, to odczucie związku z przyrodą W. Radecki. „Góry Tarasa”, płótno, olej, 2006 delikatne jasne tło, jak świecenie, a potem farbami, pastozowymi pociągnięciami pędzla, nakładaniem przekazuje swoje odczucie tych miejsc, ich znaczenie, charyzmatyczne dla nas. Wałerij Franczuk — bardziej zadumany, liryczny. Prace filozoficznie pogłębionego brzmienia u Wasyla Cymbała z Czerkas. Ołeksandr Krochmaluk ze Lwowa — bardzo niezwykły, na jego prace zwiedzający zwracają uwagę. I obrazy niepowtarzalnego Jewhena Manyszyna, którego nie stało kilka miesięcy temu. To nie po prostu krajobraz, to niby swoista droga w bezkres, przyszłość, aż niby przeczucie utalentowanego mistrza. Mamy nadzieję, że Góra Tarasa i Kaniów staną się źródłem twórczej inspiracji dla nowych pokoleń ukraińskich i zagranicznych artystów”. jest i w twórczości Tarasa Szewczenki. To podgatunek chińskiej sztuki: góry i wody. U Szewczenki — to bezkresny ukraiński kosmos, który on bardzo odczuwał, i ziemia, którą bezgranicznie kochał. To miłość tragiczna, dlatego że on ubolewa nad naszą historią, nad losem rodzinnego narodu. Jednocześnie odczuwa tę ziemię jako harmonijną część Wszechświata. Pejzaż Szewczenki jest uczłowieczony i zawsze obecna jest choć mała postać człowieka. Prace wykonane na plenerze wyróżniają się tym, że są bardzo żywe, odbierasz je, jakbyś wchodził w tę okolicę, odczuwasz rozmyślania każdego mistrza. U jednego to przyroda w tym czy innym momencie, u kogoś wypisana przez pejzaż kosmiczność, szczególna energetyka, jak u Wołodymyra Harbuzia, który maluje
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
