Strona · s. 4strona oryginału ↗
POGLĄD
Слово Просвіти, №29 за 2008 рік
Petro KEREZ Na początkach tworzenia współczesnej niepodległości Ukrainy nasz starszyzna Iwan Dziuba oznaczył charakterystyczną cechę nowo objawionych rewolucjonistów: “Człowiek, który wrósł w megafon, nie jest w stanie ani słyszeć, ani dyskutować…” Spróbuję sparafrazować ukraińskiego klasyka na dzisiejszą modłę: elita rządząca, która wrosła w proces prywatyzacji i samowzbogacania się, nie tylko nie słucha, ale i nie widzi własnego narodu, ona już czuje się na granicy nieśmiertelności. A lud nasz dopiero teraz zauważył, jak w chciwości, by wszystko zagarniać pod siebie, ta wierzchołka, oprócz dobra wspólnego, prawie zakończyła jeszcze i “prywatyzację” Majdanu. W interpretacji niektórych obecnych ideologów, to nie Majdan podniósł ją z pomarańczowymi i błękitnymi wstążkami na władczy Olimp, a “mesjasze” uszczęśliwili kijowian, wschodniaków i zachodniaków, zstępując do miasteczek namiotowych z niebios. Mało tego, teraz pragną jeszcze więcej — bez przeszkód (a nawet bezpłatnie!) korzystać na swój smak i uznanie z woli narodu. Ironizując nad babą Paraską, którą początkowo przygarnęli, przewieźli prestiżowym autem, dali kilka zabawek, a teraz i na próg nie wpuszczają, nikt nie domyślał się, że tak będą czynić z całym narodem. Obecnie do przeciętnych obywateli przychodzi zrozumienie, że polityczni pseudo-uzdrowiciele świadomie przypisywali i przypisują ukraińskiemu społeczeństwu symptomy niecharakterystycznych dla niego chorób. Na przykład, przeciwstawienie “wschodu” i “zachodu”. I górnik, i podkarpacki wieśniak ze smutkiem i goryczą uświadamiają sobie, że cierpiący i, wydaje się, teraz codziennie pogrążony w żałobie po zabitych Donbas nie doczeka się obiecanego “raju”, tak jak nie odnajdziesz go w wyludnionych zachodnioukraińskich wsiach. Ale te półtora czy trzy tysiące nuworyszy sobie “rajskie zakątki” już zbudowały i budują, niektórzy otwarcie poświadczają “zdobyte” miliony dolarów w całkowitej biedzie i rozkładzie gospodarki, do dawnych malinowych marynarek przymierzając krawaty-motyle na europejską modłę. Pomajdanowy kac jest o wiele cięższy niż alkoholowy, ale po nim nie sposób proponować “trunku” nawet z najjaśniejszą pomarańczową, biało-błękitną, czerwoną czy jakąś inną polityczną etykietą. Przynajmniej o tym świadczy zjawisko, które rodzi się jednocześnie na Ługańszczyźnie, Tarnopolszczyźnie, Lwowszczyźnie — solidaryzacja prostego ludu. Organizacje społeczne, wolne związki zawodowe tych obwodów wspólnie z komitetem związku zawodowego Ukraińców “Solidarność” we Włoszech wystąpiły z inicjatywą konsolidacji zdrowych sił Ukrainy. W centrum prasowym Ukrinformu, w stolicy, ich przedstawiciele ogłosili przyjętą decyzję o utworzeniu Ogólnoukraińskiego ruchu społecznego “Solidarność”. Jak zaznaczono w dokumencie założycielskim, ruch będzie bazował na wspólnej woli społecznej, która jednoczy obywateli na Ukrainie, ukraińskich migrantów zarobkowych za granicą na zasadach wzajemnej pomocy dla zapewnienia rozwoju ukraińskiego społeczeństwa i stworzenia Ukraińskiego państwa narodowego. Jednocząc się, przedstawiciele z “dołów” nie stawiają za cel marszu po władzę, a przede wszystkim będą domagać się jej pełnej odpowiedzialności i bronić swoich praw socjalno-ekonomicznych. Obecne położenie “dołów” już nie zadowala. Tym podzielili się uczestnicy konferencji prasowej: Kostiantyn Ilczenko, przewodniczący Związku organizacji społecznych “Solidarność”, zastępca przewodniczącego
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
