Strona · s. 8strona oryginału ↗
«KSIĄŻKOWE ŻEZŁO»
Слово Просвіти, №29 за 2008 рік
raz po razie odwracają się o 180°, abym mogła się upewnić, że maleńkie nakrycia głowy przypięte są do gęstych loków (zarówno siwych, jak i rudych, i czarnych) zwykłymi szpilkami-„niewidkami”. Twarde i metalowe, niemal wbijały mi się w głowę, gdy jako uczennica klas początkowych próbowałam nimi okiełznać niesforną i z jakiegoś powodu buntowniczą w naszej szkole grzywkę… Upewniwszy się, że lot nie został ogłoszony, moi sąsiedzi idą po kolejną kawę, a ja mogę jedynie dziwić się ich energicznej swobodzie i wesołości, która nie zna ograniczeń wiekowych. Kilku studentów z dawno pustymi filiżankami pali kolejne papierosy, co jednak nie przeszkadza im być różowolicymi i sportowymi Niemcami. Z pojedynczych rozpoznanych słów domyślam się: chłopcy lecą na Euro-futbol, kibice, na piwo na razie oszczędzają. Ukradkiem całuje się zakochana para, która przycichła przy dwuosobowym stoliku pod kolumną, splatając szczupłe młode palce aż do zbielenia. To Chorwaci z Zagrzebia, o czym świadczą ich koszulki z napisami; jakoś wydaje się, że zagrzebscy Romeo i Julia uciekli z domu, by żyć w niebie, jak ptaki niebieskie, które nie sieją, nie żną i żywią się pocałunkami. Inna para przysiada po prawej stronie i, mimo tłoku, pozostaje w stanie permanentnego konfliktu. Panna coś namiętnie zaprzecza, w końcu zrywa się tak gwałtownie, że szklanka z wodą z hukiem spada, rozsypując się na odłamki i kostki lodu. Jednak to jej nie powstrzymuje: stanąwszy za umowną granicą kawiarni, z przekąsem obserwuje, jak partner coś wyjaśnia kelnerce, która w końcu zamiata na szuflę mokre skutki sporu. Ich rozmowy toczą się po angielsku, ale wydaje mi się, że ona pochodzi ze Wschodniej Europy, a on jest Amerykaninem, zauroczonym gorącym temperamentem i jaskrawą urodą, którą jego wybranka wcale nie ukrywa, bo ubrania na niej jest minimum. Rozpoznaję dwie swoje rodaczki: jeszcze w Borysławiu… — nie, w Borysplu, o szóstej rano, łapczywie piły piwo, więc nie zdradzają swoich upodobań także w Budapeszcie.
Wreszcie ogłaszają lot do Nowego Jorku i kawiarnia pustoszeje, ale tylko na chwilę. Ciemnooocy, smagli mężczyźni zajmują wolne miejsca i ja od razu czuję się samotną feministką w twardym męskim świecie, dlatego, nie spiesząc się szczególnie, żeby to nie wyglądało na ucieczkę, opuszczam swoje wygodne miejsce i wyruszam na powolny spacer drugim piętrem świetnego lotniska. Jest w nim mnóstwo sektorów, skąd po odprawie odlatuje mnóstwo pasażerów — żadnych autobusów, wsiadasz do samolotu i lecisz do Moskwy, Aten, Paryża, Nowego Jorku, dokładnie tak, jak śpiewał Wysocki: „открыто все, но мне туда не надо…” Po chwili olśniewa mnie przenikliwość: oto jest społeczeństwo rozwiniętego globalizmu. Strzępy języków, a dominuje angielski. Sympatyczna blondynka z gęsto smagłym chłopcem na rękach. Starsze panie w wąskich dżinsach na artretycznych nogach i z żądzą wrażeń w krótkowzrocznych oczach. Niewinne nagie pępki i otyłe, również nagie, celulitowe brzuchy. Wygodny fotel inwalidzki ze śpiącym synkiem, który z przyzwyczajenia pcha przed sobą smutny tatuś. Blask złota, czerwony bursztyn, haftowane satynowym ściegiem serwetki i wystawne wazy, wyglądające przez szklane witryny sklepiku z węgierskimi pamiątkami. Skromnie kuszące flakony najdroższych perfum i kosmetyków, pudełka belgijskiej i austriackiej czekolady, whisky, koniaki i wszelkie sherry-brandy z „duty free”, bary, restauracje, nieodparta siła euro i zaróżowione zakłopotanie wszystkich innych walut. Wśród odwiedzających są zarówno ci, którym uprzejmie pakują zakupy życzliwi sprzedawcy, jak i gapie, którzy z nudów oglądają towary, by z pozornie niezależnym wyglądem opuścić „strefę wolnego handlu” z pustymi rękami. No, jak ja… Mimo to niosę ze sobą swoje olśnienie: oto ono, społeczeństwo rozwiniętego globalizmu. Ujednolicone drobiazgi i zbytki. Erzac języka, ujednolicony do minimum (ja — Mumu?)… Tłum, zauważalny swoją niezauważalnością już po godzinie obserwacji (a ciebie?). Mrowiony ruch lśniącą kamienną powierzchnią między niebem a ziemią. I nieznośne oczekiwanie, aż nad którymkolwiek z sektorów rozbłyśnie numer lotu (twojego przeznaczenia?.. wyboru?.. ujednolicenia?) i pragnienie,
żeby i ciebie wpuszczono przez szklane drzwi, za którymi jest ratunkowy rękaw niebiańskiej koszuli, bo stąpnąć na ziemię, która ci dozwolona, ze strefy tranzytu i przesiadek można tylko przez niebo. Rozmyślając w ten sposób, trzymam się bliżej sektora nr 15 — na tablicy już pojawił się, ale jeszcze się nie wyświetlił lot do Skopja. I nagle zauważam, że za mną również „wędrują” uważne oczy. Kilka kobiet, owiniętych po muzułmańsku chustami, nisko nasuniętymi na czoło, patrzy na mnie uważnie, ale bez tego zainteresowania, za którym może nastąpić kontakt. W ich spojrzeniach nie ma nic obraźliwego, niczego, co zmusza do obejrzenia swojego ubrania, wyprostowania ramion i odwrócenia się. Tak jakby ty nawet nie odbijałeś się w tych oczach — takie są one czarno-wiśniowe i odległe, te spojrzenia kobiet owiniętych po muzułmańsku. Wokół kobiet w długich strojach z długimi rękawami kręciły się dzieci, ubrane zupełnie po europejsku. I hałasowały również zupełnie swobodnie. Tym bardziej ich czarnooczy, śniadzi, zarośnięci mężczyźni byli dość głośni, pijąc kawę i paląc papierosy pod nadzorem cierpliwych budapeszteńskich kelnerek. A kobiety chodziły, siedziały i
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
