Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

POSTACIE

Слово Просвіти, №29 за 2008 рік

Po raz pierwszy zobaczyłam Olesia Terentijowycza Honczara na naradzie twórczej młodzieży w marcu 1963 roku. Jego obecność na otwarciu tego wydarzenia Komisji ds. pracy z młodymi, którą opiekował się Pawło Tyczyna wraz z Wołodymyrem Pjanowym, nie była jedynie formalnością. Oles Terentijowycz wraz z Andrijem Małyszkiem, Płatonem Woronkiem, Abramem Kacnelsonem, Lubow Zabasztą i innymi znanymi pisarzami uważnie słuchali wierszy licealistów z całej Ukrainy, odznaczali każdy udany obraz, wers, bardzo taktownie czynili uwagi i udzielali rad, jeśli czyjeś pierwsze próby poetyckie lub prozatorskie wydawały im się słabe. Właśnie za błogosławieństwem Olesia Honczara wydawnictwo „Mołod” wydrukowało w 1966 roku mój pierwszy tomik wierszy „Płatki gromu”, o którym ciepło wypowiedział się Pawło Tyczyna. Z Olesiem Terentijowyczem zdarzało się spotykać nie raz podczas narad twórczej młodzieży, zjazdów pisarskich, plenum, dekad literatury. I choć jak bardzo obciążony był O. Honczar — akademik, przewodniczący Związku Pisarzy, przewodniczący Ukraińskiej Rady Pokoju, członek kolegium redakcyjnego wielu wydawnictw — zawsze znajdował czas, by porozmawiać z rodakami, towarzyszami broni po piórze, młodzieżą uczniowską i studencką, odpowiadał na listy swoich licznych adresatów. I ja przechowuję kopertę oraz arkusik z jego

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn