Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

ZDROWIE NARODU

Слово Просвіти, №29 за 2008 рік

Kłymentij Mychajluk byłby znacznie silniejszy. Nie na darmo najpoważniejsze osobistości duchowe w Tybecie podczas spotkania z Kłymentijem Iwanowyczem z szacunkiem się kłaniały, podnosiły ręce do nieba, wskazując, że dar jego pochodzi stamtąd. …W książce „Pędy nadziei” wyprowadza trzydzieści Praw życia. „4. Prawo zapłaty. Płacić trzeba za wszystko: za działania i za bezczynność. Co będzie droższe? Czasami odpowiedź jest oczywista dopiero pod koniec życia, na łożu śmierci — droższa jest zapłata za bezczynność. Unikanie niepowodzeń nie czyni człowieka szczęśliwym. „W moim życiu było wiele niepowodzeń, większość z nich tak naprawdę nigdy się nie zdarzyła” — słowa starego człowieka do synów przed śmiercią. 7. Prawo nosidła. Jeśli człowiek czegoś chce, a jest to nieosiągalne, trzeba wymyślić inne zainteresowanie, równe siłą pierwszemu. 14. Prawo rozwoju. Życie zmusza człowieka do rozwiązywania tych zadań, od których rozwiązania on odmawia, których boi się rozwiązywać, których rozwiązania unika. Ale te zadania i tak trzeba będzie rozwiązać już na nowym etapie swojego życia. I napięcie emocji, przeżyć… będą coraz potężniejsze, a cena rozwiązania — wyższa. Od czego uciekamy, do tego dojdziemy. 23. Prawo lustra. To, co człowieka drażni w otoczeniu, jest w nim samym. To, czego człowiek nie chce słyszeć od innych ludzi, jest tym, co jest dla niego najważniejsze do usłyszenia na danym etapie życia. Inny człowiek może służyć nam jako lustro, pomagając odkryć to, czego nie widzimy, nie znamy w sobie. Jeśli człowiek naprawi w sobie to, co go drażni w innych, los nie będzie musiał wysyłać mu takiego lustra. Unikając wszystkiego tego, co jest dla nas nieprzyjemne, unikając ludzi, którzy wywołują w nas negatywne uczucia, pozbawiamy się możliwości zmiany swojego życia, pozbawiamy się wewnętrznego wzrostu”. …Mnie on trochę zasmucił jeszcze jednym nieoczekiwanym zdaniem: „Ludzki duch nigdy nie powraca po raz drugi na Ziemię…” Widziałam tego dnia zdumiewające niebo na zachodnim horyzoncie. Takie, które można jedynie wymyślić na płótnie, i sprzeciwiałam się w myślach: czyżby to było dane tylko raz? …Przewiduję, że zainteresowanie społeczne, a za nim i uznanie tego daru — wkrótce nadejdzie, i moi koledzy — dziennikarze i pisarze napiszą tak, aby zadziwić czytelnika niebanalnymi epizodami z biografii kandydata nauk medycznych, wiodącego lekarza centrum „Dar” w Stryju w obwodzie lwowskim, członka Narodowego Związku Pisarzy oraz Międzynarodowego Stowarzyszenia Pisarzy Kłymentija Mychajluka. Ja natomiast pisałam o tym, co zadziwiło i przekonało mnie. Sierocy dzieciństwo ukraińskiego chłopca, który miał tak pięknych, szlachetnych rodziców, a on ukończył naukę szkolną przed wszystkimi kolegami z klasy. Bo „przeskakiwał” z klasy do klasy, wyprzedzając rozumem nawet swoich pedagogów. Jak potem tybetańskich mędrców. Jego oddanie dla własnego narodu, Ukrainy, graniczyło z krańcowym ryzykiem, kiedy pisał poezję jako wezwanie do walki z „imperium zła”, kiedy był szczery w swoich poglądach, a potem w rozmowach z nowymi prezydentami Ukrainy. Daleka od tego, by idealizować mojego bohatera, jak każdego ziemskiego człowieka, nie jestem nawet skłonna do sakramentalnej konkluzji: „Trzeba zbadać to zjawisko”, bo nie jestem pewna, czy jest to możliwe w naszym czasie, w obecnym stanie społeczeństwa. Możemy to przyjąć jako dar i cieszyć się, że jest taki Ukrainiec. I co najbardziej znamienne, on pozostaje ze swoim narodem. Mój brązowy bólu, tylko nie znikaj, Nie wypływaj łzą w szary dzień… Niosę ja Słowo, jak małe dziecko — Kochane, najdroższe i jedyne, — W swój rozkwitły świerkowy kraj.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn