Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

ŻYWA WODA DLA NAS

Слово Просвіти, №29 за 2008 рік

Walentyna DAWIDENKO On należy do ludzi wyjątkowych. Takie biografie obrastają później legendami i trudno dociec, gdzie są prawdziwe fakty, a co przypisano ludzkim zachwytom czy zazdrości. Dlatego w swojej opowieści postanowiłam nie dzielić się osobistymi wrażeniami i ocenami, a jedynie jak najdokładniej przekazać treść usłyszaną z pierwszej ręki oraz wypowiedzi innych ludzi o jego darze. Jednak najbardziej portret tego unikalnego Ukraińca odsłania się poprzez jego książkę „Pahinci nadiji” („Pędy nadziei”), która niedawno ukazała się w wydawnictwie „Kameniar”. Będę ją więc również cytować w tym szkicu. Zatem Kłymentij Mychajluk to pisarz i lekarz. To pierwsze, z czego jest znany na Ukrainie i poza jej granicami. A także psycholog, politolog, malarz, kompozytor. Jego prawdziwy los również zdaje się być wypisany przez utalentowanego powieściopisarza, ale z nadmiarem fantazji. A jednak, choć trudno w to uwierzyć, wszystkie te wydarzenia zmieściły się w biografii zwykłego (dla siebie stawiam znak zapytania) człowieka, naszego współczesnego. Dwadzieścia siedem lat temu udało mu się przekazać za granicę rękopis swojego tomu poetyckiego „Prawda kłycze” („Prawda woła”) pod pseudonimem Wołodymyr Dub. Ukazał się on w Kanadzie i stało się tak, że prawdziwego nazwiska autora nie ujawniono, choć KGB zajmowało się tą sprawą z całą powagą. A już w czasach niepodległości nakład 3000 egzemplarzy innej jego książki spalili złoczyńcy. Na Mychajluka sfabrykowano sprawę sądową i nałożono wygórowane kary, dopiero dzięki Europejskiemu Trybunałowi zdołał się obronić. A w tym samym czasie już tysiące ludzi zawdzięczało swoje życie lekarzowi, który uratował ich w beznadziejnych okolicznościach. Kłymentija Iwanowycza przedstawiła mi również jedna z jego pacjentek — kijowianka Wira Romaniwna, która słucha moich programów radiowych o „niezwykłych ludziach” i chciała jak najwięcej usłyszeć o tak wybitnym Ukraińcu. Więc ja, przyzwyczajona do sprawdzania, na ile legendarna aura odpowiada prawdzie, zadzwoniłam do lwowskich znajomych i zapytałam, czy wiedzą coś o zadziwiającym lekarzu ze Stryja. Ci chętnie potwierdzili: „Tak, właśnie niedawno uratował mężczyznę od nieuniknionej amputacji, wyleczywszy mu ciężką gangrenę nogi”. A już później zobaczyłam w gabinecie u Mychajluka pacjentów, od których dawno odwróciła się oficjalna medycyna. Jednej młodej kobiecie przestano nawet telefonować z centrum medycznego, gdzie była zarejestrowana, uważając, że nie ma jej już wśród żywych. Ona zaś, po kilku cyklach leczenia u Mychajluka, po pół roku wróciła do pracy. Jej koledzy odebrali to jako prawdziwy cud. Szereg takich poruszających świadectw mogłabym wydłużyć, ale czytelnik znajdzie je na końcu książki „Pahinci nadiji”, gdzie zamieszczono listy z podziękowaniami od ludzi, których uratował lekarz. Wymienię tylko: 17 tysięcy pacjentów, którym po raz drugi podarowano życie dzięki unikalnej metodzie Mychajluka. Prawie trzy tysiące kobiet z diagnozą „bezpłodność” zostało szczęśliwymi matkami. Jego życiowe credo to widzieć swój naród zdrowym. Kłymentijowi Iwanowyczowi proponowano pracę za granicą, własną klinikę medyczną, wszak uzdrowił wielu obcokrajowców z różnych krajów. Jednak stryjski lekarz mówi: „Ja nigdy nie zostawię mojego biednego narodu, będę pracował przede wszystkim dla niego”. Mija dzień, I tak mnie boli Ten mały, wypalony dzień! A biały śnieg na białym tle leży, Jak w powiciu zapłakane dziecko. Z tomu „Spowidź” („Spowiedź”). Przeczytałam pokaźny tomik „Pahinci nadiji”, ozdobiony, jak i poprzednie książki, jego rysunkami, i nawet poradziłam autorowi, by niektóre z nowel położył u podstaw przyszłej powieści i wydał jako osobną książkę. Ale obecne wydanie być może najobiektywniej przedstawia Mychajluka we wszystkich wcieleniach: publicysty, poety, prozaika, filozofa. Pisze zazwyczaj nocami, bo długi dzień pracy wypełniony jest troską o pacjentów. Czasami skarży się, że chciałby jeszcze popracować nad udoskonaleniem metody, poszukać leków na dolegliwości, których jeszcze nie leczy, jak na przykład cukrzyca, ale brakuje czasu. Swój naturalny dar diagnozowania jedynie za pomocą oczu i rąk uzupełnił studiami we Lwowskim Instytucie Medycznym oraz pracą kandydacką. Własne odkrycie nazywa „metodą żywej wody”. To iniekcje z dziesięciu ziół. Lekarz sam przygotował rysunki aparatu, który skonstruowano mu za granicą. Z jego pomocą wybiera z soku ziołowego, według jego słów, „jądro”, z dziesięciu litrów tylko 80 gramów staje się lekiem. Za swój dar codziennie dziękuje Bogu. Nawet przyjmując pacjentów, w myślach pyta: leczyć tę osobę czy nie. Mówi, że zawsze otrzymuje lakoniczną odpowiedź: „tak” lub „nie”. Połączyć tak różne oblicza osobowości, jak i kolizje jego życia, nie jest łatwo, bo może to wywoływać zdziwienie czy nawet niedowierzanie. Podobnie w książce zebrano poezje, wśród których są najprostsze, zrozumiałe nawet dla małych dzieci, jak i skomplikowane eseje filozoficzne, analityczne rozprawy literaturoznawcze („Moje rozmyślania nad lirycznym dramatem I. Franki, czyli „Ziw’iale lystia” („Zwiędłe liście”) w jego sercu i pamięci”), zadziwiająca pod względem stylistyki proza (jak tekst „Nic u hoteli” („Noc w hotelu”)), pieśni, do których sam stworzył muzykę. Rysować też nie uczył się nigdy, ale pokazał mi kompozycję stworzoną na kilka godzin przed naszym spotkaniem: „Nadaje się na okładkę mojej książeczki dla dzieci?”. Czemu by nie: zabawne niedźwiadki, które grają i tańczą na polanie. Prawdziwa grafika książkowa, stworzona kolorowymi kredkami. Tak zilustrował wszystkie swoje wydania. Rozmawiamy o bolączkach teraźniejszości, bo bardzo niepokoi się o polityczne kolizje, stan ukraińskości w państwie, język ojczysty i nagle: „Jezus Chrystus jest naprawdę, i Matka Boska. On jest bardzo łagodny, zawsze przychodzi z pomocą. Tylko trzeba prosić, nie za pierwszym razem, to za innym pomoże”. A w eseju Mychajluka „Szukaj człowieka za każdą twarzą” są takie wersy: „Anioły — to ludzie, którzy są przejrzyści. To ludzie, którzy przepuszczają przez siebie światło. Tam, gdzie oni są, wszystko staje się jasne, przejrzyste, zrozumiałe. To napełnieni życiem ludzie, którzy wskrzeszają umarłego. Anioły — to ludzie, którzy otrzymali odrobinę prawdziwej radości raju. Uwierzcie mi, anioły — to istoty z krwi i kości, które trzymają świat w polu widzenia. Głęboko w nich czujesz tajemnicę niezgłębionej dobroci, która spływa na ciebie i czujesz ją we wszystkim. W nich miłość staje się materialna, taka, że chce ci się ją objąć. Poprzez tych ludzi czuję, jak Bóg zbliża się do mnie z całą swoją czułością i troską”. Na jednej z fotografii zamieszczonych w książce jest mama Kłymentija Iwanowycza, Tekla Mychajluk z rodziny Dolisznych. Była wtedy studentką Uniwersytetu Wiedeńskiego. Studiowała filologię. Tam poznała jego ojca Iwana Mychajluka, jakiś czas mieszkali i pracowali w Wiedniu. A potem wrócili do rodziców do Stryja. Kłymentij stracił rodziców we wczesnym dzieciństwie, sieroctwo było ciężkie. Ale już wtedy poczuł w sobie dar „widzenia” ludzi… W książce pisze o przyczynach różnych ludzkich dolegliwości. Powiedzmy, „O chorobach nerwowych”. „Egoistyczni ludzie, którzy nie potrafią dawać, zapadają na choroby nerwowe. Każdy człowiek istnieje w pajęczynie powiązań z innymi ludźmi. I kiedy przestaje dawać, wszystkie niteczki-pajęczynki zrywają się. System podtrzymywania życia w samym człowieku ma wygląd tych pajęczynek-powiązań między ludźmi. One zostają naruszone — i naruszony zostaje zewnętrzny system dawania, tak samo jak wewnętrzny system regulacji nerwowej. Człowiek, który nie daje, przestaje otrzymywać. Popada w niekończące się depresje w oczekiwaniu na energię z zewnątrz. Ale energia w świecie nie przybywa, a jedynie krąży między Bogiem a człowiekiem. Ta nieuczyniona ludzką ręką Boska energia, która reguluje międzyludzkie stosunki, jest nieskończona, ale wchodzi i wychodzi, nieustannie krąży, oczyszczając ludzkie dusze. Jeśli gdzieś następuje zerwanie i ona nie wychodzi z jakiegoś punktu, to przestaje też do niego napływać. Człowiek, który przestaje dawać, jakby zostaje wyłączony z obiegu Boskiej energii. W ludzkich relacjach pozostaje odcięty od oczyszczającej wzajemnej miłości do ludzi. Staje się nieuczestniczący w życiu i miłości i jakby wpada w zimną otchłań i depresję”. Opowiedział, że kiedyś na wizytę przyprowadzono młodą dziewczynę, której krewnym jest znany lekarz neurolog. Przez cztery miesiące leczenia stacjonarnego nie zdołano jej pomóc, prawa ręka tak i pozostała nieruchoma. Mychajluk zrobił chorej zastrzyk i poprosił pielęgniarkę o wstawienie czajnika: „Za 15 minut będziemy pić herbatę” — powiedział gościom. „A u mnie to rygorystycznie — po 15 minutach pielęgniarka przyniosła czajnik, nalałem do filiżanki chorej i mówię: „Proszę brać, i cukierki proszę brać”. Ona patrzy smutno. A ja jej rozkazuję: „Szybciej brać, prawą ręką, Pani już może!” Ona wyciąga rękę i rzeczywiście bierze. I zalewa się łzami: dlaczego mnie tyle męczyli kroplówkami i zastrzykami w szpitalu, a Pan w 15 minut wyleczył?!” Do niego z wielkim szacunkiem odnoszono się w Narodowym Instytucie Medycznym w Tybecie, choć tam i swoich specjalistów, którzy łączyli wiedzę medycyny oficjalnej i leczenie niekonwencjonalne oraz własne zdolności, było niemało. Mychajluk przeżył w Tybecie siedem lat, jako obdarzony szczególnym darem miał tam stypendium państwowe, leczył i swoją profesurę. Mówi, że widział i starodawne zwoje oraz księgi. Studiował wszystko, co oferowała medycyna wschodnia i filozofia, ale stosuje wybiórczo. Na przykład jego nauczyciele wielką wagę przywiązują do ćwiczeń fizycznych, technik wschodnich sztuk walki dla uzdrowienia. On nie widzi w tym szczególnego efektu, jego środ

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn