Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

ŻYCIE, ROZJAŚNIONE MIŁOŚCIĄ

Слово Просвіти, №29 за 2008 рік

Taisa BRATCZENKO, m. Biała Cerkiew, obwód kijowski. W Białocerkiewskim Muzeum Krajoznawczym otwarto wystawę prac utalentowanego artysty, naszego ziomka Oleha Bezwerbnego. Zorganizował ją jego starszy syn Ihor, czcząc pamięć ojca. Wydaje się, że pejzaże ożywają znajomą malowniczą przyrodą naszej rodzinnej ziemi. A na nich cicho szeleszczy zieleń wiekowych drzew na Wielkiej Polanie parku „Ołeksandrija” i wabią tajemnicze „Ruiny”, gdzie pod mostkiem szemrze woda, a szeroka oświetlona ścieżka gubi się w oddali, za ciemnymi drzewami… Całe to śpiewne piękno naszego kraju hojnie daruje autor obrazów — Oleh Bezwerbny, o którym tak boleśnie mówi się w czasie przeszłym. Jest on uczestnikiem wielu wystaw obwodowych, ogólnoukraińskich i międzynarodowych, członkiem Związku Artystów Ukrainy, laureatem miejskiej nagrody literacko-artystycznej im. I. Neczuja-Łewyckiego. Obecnie zaś jego portret, który namalowała Tetiana Matwijenko, wisi w centrum sali, nad drżącym płomykiem świecy żałobnej… Wpatrujesz się w jego rysy i dziwisz się, jakie jasne, błękitne i po dziecięcemu czyste oczy ma ten siwobrody mężczyzna, jego twarz poorana jest zmarszczkami i naznaczona surowymi latami. Widocznie tej duszy nie przyćmiły ani okrutne próby losu, ani ciężka praca, ani wczesna utrata ukochanej żony. Można, nie opowiadając wiele o jego skradzionym dzieciństwie, wymienić jedynie datę urodzenia: 22 czerwca 1941 roku. Ale mimo wszystkich trudności i przeszkód, przeżył, pracował z poświęceniem i zrealizował swój talent. Wszystkie zawody Oleha Bezwerbnego związane są z ziemią: był leśnikiem, stolarzem, cieślą, rzeźbiarzem i wreszcie został artystą-pejzażystą. Oleh Bezwerbny nie kończył żadnych wyższych uczelni zawodowych. Początkowo uczył się u artysty Kacimona, a przez całe życie czerpał inspirację z czystych źródeł rodzimej przyrody. Na wieczór poświęcony pamięci artysty przyszli jego koledzy i wielbiciele. Swoimi wspomnieniami podzielili się ci, którym udało się poznać tego niezwykłego pejzażystę. Bliski przyjaciel, członek Narodowego Związku Artystów Ukrainy Anatolij Kyryluk opowiedział, że Oleh Bezwerbny był złotą rączką: potrafił naprawiać i majsterkować różne rzeczy, robił drewniane łyżki, kubki, ramki, świeczniki i kandelabry. Był bardzo hojnym człowiekiem, wszystkim znajomym rozdawał drewniane wyroby i swoje wspaniałe obrazy. Mimo wszelkich trudności i przeciwności pozostawał optymistą. Poeta i pieśniarz Anatolij Kulczycki podkreślił w swojej opowieści niezwykłą skromność tego człowieka. Nigdy nie lubił, aby w jego obecności chwalono obrazy i nigdy nie krytykował dzieł kolegów. Ktoś, kto po raz pierwszy widział Oleha Kindratowycza, bardzo zdziwiłby się, że ten niewysoki, szczupły siwobrody mężczyzna to autor obrazów, które wystawiano na międzynarodowych wystawach w Polsce, Bułgarii, Kanadzie. Wystawa indywidualna odbyła się w Narodowym Funduszu Kultury. Wzorem skromności może być także jego stosunek do bycia laureatem. Niejednokrotnie proponowano mu złożenie wniosku o udział w konkursie o miejską nagrodę literacko-artystyczną imienia I. Neczuja-Łewyckiego. Kiedy wreszcie namówiłam go i przygotowałam rekomendację od zespołu, obiecał, że napisze wniosek i zaniesie go do wydziału kultury. Dzień przed zakończeniem przyjmowania wniosków zadzwoniłam do Oleha Bezwerbnego. Okazuje się, że zapomniał o tym, bo zajmował się remontem, a obecnie kończy obraz, a jeśli będzie pisał wniosek, to straci dużo czasu. Jego wniosek zaniosła inna osoba. Oczywiście, Oleh Kindratowycz został laureatem nagrody im. I. Neczuja-Łewyckiego. A jak byłoby nam wszystkim wstyd, gdyby ten człowiek, godny nawet wyższego odznaczenia, nie otrzymał żadnego z powodu swojej skromności. Obecnie zaś jego uczniem i następcą jest starszy syn Ihor Bezwerbny. Jeszcze za życia ojca widziałam w jego pracowni wspaniałe, swoiste pejzaże. Czuć w nich ojcowską szkołę, ale są one indywidualne, wyraziste i oryginalne. Ihor również zajmuje się rzeźbiarstwem, uczy jego uczniów Białocerkiewskiego Liceum, gdzie wykłada. Jego młodszy brat Roman także pasjonuje się rzeźbiarstwem. Zatem Oleh Bezwerbny ma godnych spadkobierców. Petro ŁANTUCH. Dziś nikogo nie zdziwisz festiwalem folklorystycznym, odbywają się one w każdym obwodzie. Jednak jest jeden unikalny — tradycyjny konkurs pieśni ludowej, który już po raz dwudziesty zgromadził w obwodzie winnickim autentyczne zespoły, starszych i młodszych wykonawców. Charakterystyczna cecha święta: w programie konkursowym każdego zespołu obowiązkowo musi znaleźć się pieśń z repertuaru wybitnej śpiewaczki ludowej Jawdochy Zujichy. To właśnie od niej we wsi Ziatkiwci w rejonie hajsyńskim na Winniczyźnie zbieracz folkloru Hnat Tanciura zapisał tysiąc osiem pieśni. Wielki zbiór „Pieśni Jawdochy Zujichy” został opublikowany przy wsparciu Maksyma Rylskiego w 1965 roku w wydawnictwie „Naukowa dumka”. Konkursem pieśni ludowej opiekują się obwodowe centrum twórczości ludowej (dyrektor — zasłużony pracownik kultury Ukrainy Tetiana Cwihun), wydział kultury rejonowej administracji państwowej (kierownik — zasłużony pracownik kultury Ukrainy Mykoła Ryczkow), a także Wiejski Dom Kultury rejonu winnickiego. Cieszy fakt, że w festiwalu wzięły udział dziecięce zespoły z Winnicy („Wyszyswanoczka”, „Dudaryk”), Hajsyna („Zozula-ta”). Wysoki poziom wykonania potwierdził duet wokalny uczennic Hajsyńskiej Dziecięcej Szkoły Muzycznej Hałyny Synioook i Dariji Zacharowej (pieśni „Pid dubynoju”, „Jak posijaw Semen hreczku”, kierownik Ludmyła Zozula). Uradowali także sami mieszkańcy Ziatkiwiec — kobiecy zespół wykonał pieśni „Oj u luzi kałyna stojala”, „Oj u haju, u haju”. Ponadto miejscowy kompozytor Mykoła Małycki napisał do słów Mykoły Dmytrenki melodię, a Wołodymyr Tkaczuk wykonał „Pieśń o Ziatkiwcach”: Ziatkiwci — rodzinna wieś, Ciepłe rodzinne domostwo, Delikatnych pieśni źródło, Ja tu upajam się bez trunku. Organizatorzy wyróżnili najbardziej kolorowe występy. Główną nagrodę — przechodnią statuetkę — otrzymał ludowy amatorski zespół folklorystyczno-etnograficzny „Kałynowe hrono” z Wiejskiego Domu Kultury w Rożyczni, rejon oratowski (kierownik Marija Hejczyk).

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn