Strona · s. 4strona oryginału ↗
Technologie niszczenia państwa
Слово Просвіти, №29 за 2012 рік
OŚWIADCZENIE Zarządu Ługańskiego Obwodowego Oddziału Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki Ilko DUVANSKYJ, m. Ługańsk Jak wszyscy ukraińscy patrioci, członkowie Proświty z Ługańszczyzny są niezwykle oburzeni samym faktem przyjęcia w całości ustawy Ukrainy „O zasadach państwowej polityki językowej”, jak i tym, w jaki woluntarystyczno-oszukańczy sposób – bez żadnego przestrzegania regulaminu i uwzględnienia ponad dwóch tysięcy poprawek wniesionych do tekstu tej ustawy – była ona przyjmowana. Widzimy, że przyjęcie tej ustawy 3 lipca 2012 roku przez Radę Najwyższą pod przewodnictwem komunisty A. Martyniuka już doprowadziło do konfrontacji obywatelskiej w państwie na wszystkich szczeblach oraz do skrajnej polaryzacji ukraińskiego społeczeństwa. Jednocześnie ustawa ta nie ma żadnego związku z ochroną praw „rosyjskojęzycznej ludności”, jest ona skierowana wyłącznie na realizację politycznego zamówienia Kremla, który na wszelkie sposoby stara się zawrócić nasze państwo w koryto swojej imperialno-kolonialnej polityki, rozumiejąc, że bez Ukrainy Rosja nigdy ponownie nie stanie się supermocarstwem. Podczas licznych zebrań społecznych ich uczestnicy (nie tylko członkowie Proświty i organizacji narodowo-patriotycznych, ale także przedstawiciele rosyjskojęzycznej inteligencji regionu) jednomyślnie i ostro potępiali przyjęty przez Radę Najwyższą odrażający projekt ustawy Kiwałowa—Kolesniczenki. Świadomi obywatele Ukrainy, niezależnie od pochodzenia etnicznego i miejsca zamieszkania, dobrze rozumieją, że językowy szum regionalów i komunistów jest wywołany ich nieudolnością i niechęcią do rozwiązywania palących problemów państwa i narodu – korupcji, licznych chorób społecznych, kieszonkowej prokuratury i sądów, nieuzasadnienie zawyżonych taryf za usługi komunalne i wielu innych. Antynarodowy i wybuchowy dla państwa i społeczeństwa charakter pseudo-ustawy zrozumiał nawet Przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy Wołodymyr Łytwyn, który nie chcąc brać na siebie odpowiedzialności za jej przyjęcie, nie podpisał „dokumentu” i podał się do dymisji. Daje nam to wystarczające podstawy, by uważać, że ustawa „językowa” nie została przyjęta. Naturalnymi stały się liczne społeczne akcje protestacyjne przeciwko niszczeniu języka państwowego. Oczekiwana była również zjadliwie-szowinistyczna reakcja władzy na te wystąpienia w jednym z największych „biało-niebiesko-czerwonych” rezerwatów Ukrainy – na Ługańszczyźnie. Obwodowi „przedstawiciele ludu” zwołali nadzwyczajną sesję specjalnie w celu przyjęcia oświadczenia w sprawie „językowej”, a pod mury ługańskiego „białego domu” siłą aparatu administracyjnego spędzono około pół tysiąca ludzi – pracowników sfery budżetowej, wydano również polecenie dzielnicowym, aby przyprowadzili dla „aprobaty” co najmniej po pięć osób. Tych zaś, którzy odmówili poparcia „ruskiego języka”, już zwalniają z pracy. Wystąpienia obwodowych deputowanych są skrajnie agresywne, pełne nienawiści do wszystkiego, co ukraińskie. Jeden z nich, dyrektor generalny obwodowej państwowej kompanii telewizyjno-radiowej R. Mirosznyk oświadczył, że w języku ukraińskim „jeśli uczymy swoje dzieci, to pozbawiamy je wszystkiego i wychowujemy podrasę”. Obecna na sesji dyrektor Ukraińskiego Centrum Oceny Jakości Edukacji (struktury państwowej, utworzonej w celu wykonania Dekretu Prezydenta i uchwały Gabinetu Ministrów) Iryna Zajcewa powiedziała, że „trzeba iść dalej – przyjąć ustawę o realnej dwujęzyczności na Ukrainie”. Według naszego przekonania, to, co dziś politykierzy-ukrainofobi, zwłaszcza w obwodach wschodnich i południowych, czynią z językiem ukraińskim, jest skutkiem nieprzerwanego przez wszystkie dwadzieścia lat niepodległości panowania tutaj antyukraińskiej władzy, która całkowicie zrujnowała produkcję przemysłową, rolnictwo, doprowadziła do zubożenia narodu. Na tym tle wydumany „problem” językowy wraz z żałosnymi przedwyborczymi jałmużnami pozostaje jedynym atutem w rękach regionalów i komunistów, na który liczą, by uwiecznić swoją wszechwładzę. W związku z wydarzeniami i okolicznościami związanymi z nielegalnym i cynicznym przyjęciem przez Radę Najwyższą Ukrainy w całości ustawy „O zasadach państwowej polityki językowej” oraz poparciem jej przez Ługańską Radę Obwodową, żądamy: — natychmiastowej dymisji Prezydenta Ukrainy W. Janukowycza oraz Gabinetu Ministrów i przeprowadzenia przedterminowych wyborów Prezydenta Ukrainy; — wycofania z rozpatrzenia projektu ustawy S. Kiwałowa—W. Kolesniczenki „O zasadach państwowej polityki językowej” oraz pozbawienia jego autorów i ich ideowego inspiratora – przewodniczącego frakcji Partii Regionów w RN Ukrainy O. Jefremowa – obywatelstwa Ukrainy; — pociągnięcia do odpowiedzialności pierwszego zastępcy Przewodniczącego Rady Najwyższej Ukrainy A. Martyniuka, który z naruszeniem procedury rozpatrywania projektów ustaw oraz Regulaminu pracy Rady Najwyższej Ukrainy (który jest Ustawą Ukrainy) poddał pod głosowanie projekt ustawy S. Kiwałowa—W. Kolesniczenki „O zasadach państwowej polityki językowej”; — zakazu działalności i niedopuszczenia do następnych wyborów do Rady Najwyższej Ukrainy Partii Regionów oraz Komunistycznej Partii Ukrainy, które sieją niezgodę w ukraińskim społeczeństwie i konsekwentnie prowadzą Ukrainę do rozłamu; — rozwiązania Ługańskiej Rady Obwodowej oraz innych rad obwodowych i lokalnych, które poparły projekt ustawy S. Kiwałowa—W. Kolesniczenki „O zasadach państwowej polityki językowej”; — przywrócenia w paszporcie obywatela Ukrainy rubryki „narodowość”, co pozwoli obiektywnie oceniać skład językowy ludności Ukrainy i jej poszczególnych regionów oraz miejscowości. Analizując materiały krajowych mediów, zauważyłem szablonowość myślenia zarówno polityków, jak i przeciętnych obywateli: mianowicie, że to, co dzieje się w Kijowie, jak w kropli wody, odbija się na Południowo-Wschodniej Ukrainie. Niestety, wszystko jest odwrotnie. Przecież ten region dawno został przekształcony w poligon, gdzie wypracowywane są najbrudniejsze technologie niszczenia naszej państwowości. Zastępy złodziei i złodziejaszków, opierając się na zdegradowanym lumpenie, stosując obłudne technologie polityczne i bezpośrednie fałszerstwa podczas wyścigu wyborczego – przekupstwo, szantaż, zastraszanie, groźby i prześladowania oponentów, zajęły wszystkie szczeble władzy: od rady wiejskiej – aż po stolicę. Kim oni są – wszystkim dobrze wiadomo nawet bez nazwisk, jedynie po rodzaju ich kwalifikacji: oszuści, sutenerzy, fałszerze pieniędzy, wielokrotnie karani rabusie, wszelkiej maści łapówkarze, przemytnicy, korupcjoniści; nie zdziwimy się, jeśli wśród nich zostaną odnotowani mordercy itp. I nie jest to bezpośredni wytwór już nieistniejącego, dzikiego, azjatycko-rosyjskiego ZSRR. No przecież nie jest to charakterystyczne dla naszych byłych sąsiadów z tak zwanego obozu socjalistycznego! Za to charakterystyczne dla świtu Ukrainy – Ługańszczyzny. Procesy, które tutaj zachodzą, różnią się nawet od procesów w sąsiednich ukraińskich obwodach. Zwłaszcza w sferze gospodarczej. W szczególności, w sąsiedniej Doniecczyźnie lokalne klany nie tylko rozkradły dawne wspólne mienie, ale i nauczyły się inwestować w odtwarzanie sił wytwórczych, w ostrej walce konkurencyjnej zajęły swoją niszę na rynku światowym. A na Ługańszczyźnie utworzył się potężny Iryna MAHRYCKA, m. Ługańsk
Wkrótce po uchwaleniu przez Radę Najwyższą projektu ustawy „O zasadach państwowej polityki językowej” Rada Obwodowa w Ługańsku pod przewodnictwem Wałerija Hołenki zorganizowała i przeprowadziła wiec na jego poparcie. Obok budynku obwodowej administracji państwowej kolejno, nie ukrywając radosnych uczuć, występowali pan Hołenko, gorliwa obrończyni języka rosyjskiego na Ługańszczyźnie Iryna Zajcewa (dziś zajmuje wysokie stanowisko w Ministerstwie Oświaty i Nauki, Młodzieży i Sportu), dyrektor rosyjskiego gimnazjum w Ługańsku Ałła Pidtynna, nauczyciele języka rosyjskiego szkół centrum obwodowego, członkowie Partii Regionów, weterani wojny w Afganistanie, liderzy prorosyjskiego kozactwa i inni. Mówili o tym, że teraz rosyjskojęzyczni obywatele stali się chronieni w swoich prawach, o tym, że „garstka galicjan” nie ma prawa narzucać większości społeczeństwa swojego języka, i proponowali utrwalić w Konstytucji państwowy status języka rosyjskiego. symbioza wczorajszego czerwonego dyrektoriatu, komunobolszewickiej nomenklatury partyjnej oraz komsomolskich wychowanków. Wielu z nich zajmuje stanowiska kierownicze, negatywnie wpływając nie tylko na procesy w regionie, ale i ogólnie w państwie. Ograniczeni dyplomami marksistowsko-leninowskich szkół partyjnych, uzbrojeni w wulgarno-surżykową leksykę sąsiedniego państwa, nie nauczyli się niczego poza kradzieżą, zakazywaniem i niszczeniem wszystkiego, co stoi na przeszkodzie ich ubogiemu światopoglądowi. Wśród ich najbardziej zagorzałych wrogów znajdują się klasa średnia, przedsiębiorczość, inteligencja narodowa, integracja europejska oraz demokratyczne zmiany na Ukrainie. Tym, którzy nie wierzą lub wątpią w powyższe, przypomnijmy o I i II zjeździe w Siewierodoniecku oraz o tych, którzy za tym stali. Wśród inicjatorów buntu byli obecny ideolog Partii Regionów, a wtedy przewodniczący Ługańskiej Obwodowej Administracji Państwowej O. Jefremow oraz przewodniczący rady obwodowej, a dziś ambasador Ukrainy w Republice Białoruś W. Tichonow. Tym samym kursem podąża dziś ich wierny „towarzysz” — przewodniczący Ługańskiej Rady Obwodowej W. Hołenko. Dyrygował na zjeździe obecny Prezydent Ukrainy W. Janukowycz. Uświęcili to widowisko wiekopomni popi patriarchatu moskiewskiego (UKP PM), a paradę ukrainofobów przyjmował ówczesny mer Pierwszej Stolicy J. Łużkow. Kto dziś lobbuje za zniszczeniem fundamentów ukraińskiej państwowości, przede wszystkim w sposób bezprecedensowy w historii państwa ukraińskiego odbiera język narodu tytularnego? Tak, wciąż ci sami. O tym, jak to się robi na Ługańszczyźnie, można układać legendy. W strukturach państwowych, kierowanych przez etnicznych Rosjan — ludzi sowieckich, przez 20 lat niepodległości tak i nie zdołano zacząć mówić państwowym językiem ukraińskim. Za to regularnie urządzano demarsze — „dajesz drugi państwowy!”. Czy ktoś został ukarany za to, że za państwowe pieniądze urządzał spory sądowe z państwem? Ależ nie, wręcz przeciwnie, zostali uhonorowani odznaczeniami państwowymi i zaszczytnymi tytułami. Dyskutowano do tego stopnia, że na Ługańszczyźnie należy, oprócz ukraińskiego, wprowadzić jeszcze dwa języki — zrozumiałe, że rosyjski, a do tego jeszcze… angielski. Właśnie w tym celu przez cały tydzień za państwowe pieniądze przeprowadzano „okrągłe stoły”. Do dyskusji włączono nawet absolwentów i uczniów starszych klas szkół ogólnokształcących, którzy deklarowali: „Zapłaćcie nam pieniądze, a będziemy propagować i „banderowski” język!”. Apoteozą tego widowiska stała się nadzwyczajna sesja Ługańskiej Rady Obwodowej. Odbywała się ona pod hasłami: „Jazyk i mowa — brat i siestra” oraz „Nacjonalizm nie projdiot!”. Nie jest to dziwne, bo wiadomo, skąd wystają uszy. Zastępy podległych „regionalom” prorosyjskich organizacji — „Zgromadzenie Narodów Ługańszczyzny”, „Obwodowy Związek Weteranów Afganistanu”, „Obwodowa Rada Kobiet”, „Russkoje dwiżenije Donbassa” i inne oświadczyły, że uchwalona przez Radę Najwyższą Ukrainy ustawa „O zasadach państwowej polityki językowej” znacząco rozszerza sferę stosowania języka rosyjskiego w regionie. „Niestety, destrukcyjne siły nacjonalistyczne wykorzystały te wydarzenia do wywołania bezprawia w państwie i wezwań do siłowego obalenia centralnych organów władzy. Temu samowolnictwu należy dać zdecydowany odpór”. Brednie? Ależ nie, poczytajcie lokalną prasę. Oto co pisała gazeta rady obwodowej „Nasza gazeta” z 07.07.2012, nr 96 (3564) (cytuję w języku oryginału): „Ługańczanie: „My chcim goworit na rodnom dla siebia jazykie — na russkom!” Poka tak nazyajemyje oppozicionery i nacional-faszisty ustraiwajut bojni i prowokacii w Kijewie, krusza opponientow, Jug i Wostok Ukrainy, za prawo kotorych goworit na rodnom jazykie borjetsia Partija regionow, niedoumiwajut: „Russkij jazyk, priżdie wsiewo, nużien nam, prostym ludiam, a nas nikto nie choczet daże usłyszat! Poczemu nas nie sczitajut ludmi?” I ani słowa o tym, że tych, którzy rozmawiają w języku ukraińskim, wyrzuca się z transportu, angażując nawet obywateli sąsiedniej Rosji; że w urzędach państwowych, szpitalach, sklepach tym, którzy zwracają się po ukraińsku, oświadczają: „My was nie ponimajem! W szkołe nie izuczali ukrainskij!”. Na Ługańszczyźnie nie ma ani jednej obwodowej gazety ukraińskojęzycznej, trwa powszechna rusyfikacja lokalnych mediów, a językiem roboczym członków Stowarzyszenia Dziennikarzy Ukrainy jest wyłącznie rosyjski, nigdzie nie można nabyć centralnego ukraińskojęzycznego wydania drukowanego (gazety, czasopisma, książki); zamykane są szkoły ukraińskojęzyczne… A z narodowych uczelni Ługańska pozostaje tylko forma — narodowe, język zaś komunikacji i nauczania — rosyjski. Urzędnicy od oświaty Ługańszczyzny, począwszy od zarządu oświaty i nauki Ługańskiej Obwodowej Administracji Państwowej, a kończąc na dyrektorze wiejskiej szkoły, obawiając się rozprawy ze strony władzy, celowo ignorują komunikację w języku ukraińskim, lekceważą go. Zatem ład i spokój w państwie możliwy jest tylko wtedy, gdy władza stanie się całkowicie ukraińska.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
