Strona · s. 6strona oryginału ↗
Komentarz posła ludowego Ukrainy Iwana Zajcia w sprawie decyzji Trybunału Konstytucyjnego Ukrainy z 11.07.2012 roku
Слово Просвіти, №29 за 2012 рік
Rady Najwyższej Ukrainy. Trybunał Konstytucyjny, co do istoty, jest wykorzystywany jako narzędzie „legitymizacji” obu tych bezprawnych decyzji większości parlamentarnej. (Powszechnie wiadomo, że żadna ustawa językowa nie została uchwalona, ponieważ żaden konkretny jej tekst nie był wnoszony pod głosowanie na sali. Co do projektu ustawy o zmianach do Regulaminu Rady Najwyższej Ukrainy (numer rejestracyjny 10677), to został on wprowadzony do porządku obrad sesji i rozpatrzony z naruszeniem artykułów 82 i 84 Konstytucji Ukrainy, a także artykułów 21 i 100 ustawy „O Regulaminie Rady Najwyższej Ukrainy”. Za pomocą decyzji Trybunału Konstytucyjnego chce się stworzyć podstawy prawne do ostatecznego ujarzmienia przewodniczącego parlamentu W. Łytwyna, w szczególności w kwestii językowej, lub do stworzenia iluzji legalności jego odwołania ze stanowiska. Oczywiste jest, że decyzja Trybunału Konstytucyjnego jest po pierwsze wyjątkowo pospieszna, a zatem zamówiona. Nic nadzwyczajnego w kraju się nie działo, by Trybunał Konstytucyjny porzucił wszystkie sprawy i w trybie pilnym rozpatrzył jedno odrębne wystąpienie posłów ludowych. Nie ma żadnych wątpliwości, że sztucznie uprościł i, co do istoty, wykastrował procedurę rozpatrywania tej kwestii. Standardowa procedura przygotowania i uchwalania przez Trybunał Konstytucyjny podobnych decyzji przewiduje bowiem, w szczególności, posiedzenie jego kolegium, zwrócenie się do instytucji naukowych, do Prezydenta
Ukrainy, do parlamentu, do wielu innych instytucji z prośbą o wyrażenie swojego stanowiska w sprawie przedmiotu wniosku. Jeżeli posłowie zwrócili się do Trybunału Konstytucyjnego 5 lipca, to mniej niż w ciągu tygodnia, przy największej chęci, nie da się wystosować odpowiednich zapytań, przygotować opinii, przesłać ich do Trybunału Konstytucyjnego i opracować stanowiska stron oraz ekspertów, które zostały w nim przedstawione. Oczywiste jest, że wiele zasadniczych etapów przygotowania orzeczenia Trybunał Konstytucyjny zignorował lub w sposób bezprecedensowy ograniczył, w wyniku czego o naukowo-eksperckim uzasadnieniu orzeczenia nie można nawet mówić. To postanowienie Trybunału Konstytucyjnego powiększyło listę jego absurdalnych rozstrzygnięć. Można je postawić na jednym stopniu z głośnym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z jesieni 2010 roku o zmianie Konstytucji Ukrainy. W istocie Trybunał Konstytucyjny przekształcił się z bezstronnego arbitra konstytucyjnego w posłuszne centrum serwisowe świadczące „usługi konstytucyjne” rządzącemu reżimowi władzy. Aby uznać za niekonstytucyjną istniejącą procedurę tajnego głosowania kartami do głosowania, trzeba mieć bardzo nieokiełznaną fantazję, która nie ma nic wspólnego ani z świadomością prawną, ani z prawem, ani z demokracją. Takie decyzje można podejmować co najwyżej na kacu. Zasada przejrzystości w działalności organów władzy w żaden sposób nie wyklucza możliwości tajnego głosowania. Tajne głosowanie w sprawach personalnych jest ważną gwarancją wolności wyboru, właściwą dla demokracji. Ponadto dziwi, że Trybunał Konstytucyjny nie dostrzegł w głosowaniu kartami do głosowania jednej z najskuteczniejszych procedur realizacji art. 84 Konstytucji Ukrainy, który przewiduje osobiste głosowanie przez posłów. Warto też zapytać sędziów Trybunału Konstytucyjnego o sposób wyboru ich przewodniczącego. Jak uzasadnią to, że artykuł 20 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym Ukrainy stanowi: „Przewodniczący Trybunału Konstytucyjnego Ukrainy wybierany jest na specjalnym plenarnym posiedzeniu TKU spośród składu sędziów TKU wyłącznie na jedną trzyletnią kadencję w tajnym głosowaniu poprzez złożenie kart do głosowania…”? Ponadto kworum, które wymaga, aby karty do tajnego głosowania otrzymało nie mniej niż dwie trzecie posłów od ich faktycznej liczby, jest nie tylko mechanizmem ochrony praw mniejszości, ale także mechanizmem zapewnienia stabilności parlamentu. Wrażenie jest takie, że „kosmiczni przybysze” rządzili nie tylko w Kijowie, lecz także okupowali Trybunał Konstytucyjny Ukrainy. Sędziowie konstytucyjni muszą wiedzieć, że Konstytucja Ukrainy zawiera normy, które przewidują podejmowanie przez parlament decyzji kwalifikowaną liczbą — trzystu głosami. Takie procedury są zabezpieczeniem przeciwko samowoli władzy, destabilizacji i działalności władczej oraz życia społecznego. Wybór i odwołanie Przewodniczącego Rady Najwyższej przy udziale dwóch trzecich deputowanych ma na celu konsensualne powołanie kierownictwa parlamentu, co zapewni bezstronną organizację pracy parlamentu oraz ścisłe przestrzeganie procedur i Regulaminu niezależnie od koniunktury politycznej. Jeżeli sędziom Trybunału Konstytucyjnego nie wystarczają te analogie, to powinni zapoznać się z ustawodawstwem gospodarczym, gdzie przewidziano taki instytut, jak blokujący pakiet akcji, będący dźwignią ochrony praw akcjonariuszy mniejszościowych. Sędziowie Trybunału Konstytucyjnego Ukrainy muszą rozumieć, że autorytaryzm, a w jeszcze większym stopniu totalitaryzm, staje się skutkiem m.in. permanentnego procesu zmniejszania liczby podmiotów, które posiadają uprawnienia władcze. Dlatego w tym orzeczeniu widać dążenie rządzącego reżimu władzy do skoncentrowania całej pełni władzy parlamentarnej w rękach zaledwie 226 deputowanych, a pozostałych deputowanych przekształcenia w pozbawionych praw statystów. Dlatego mnie jako politykowi, który brał udział w tworzeniu Trybunału Konstytucyjnego, wstyd za tych sędziów, którzy zagłosowali za tak haniebnym orzeczeniem. Jest to faktycznie kolejny krok do ostatecznej uzurpacji władzy przez rządzący klan, gdy Trybunał Konstytucyjny z mocą wsteczną dąży do usprawiedliwienia niekonstytucyjnych działań większości parlamentarnej. Otwiera on szlagbaumy dla likwidacji jeszcze nieukorzenionych zalążków demokracji w sferze ukraińskiego parlamentaryzmu.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
