Strona · s. 15strona oryginału ↗
W pracowni tkactwa historycznego…
Слово Просвіти, №29 за 2013 рік
Płótno typu serpanok było wysoko cenione w ukraińskim życiu codziennym, lecz w ciągu ostatnich stu lat wyszło z powszechnego użycia. Odzież z serpanku zachowała się chyba tylko w domowych skrzyniach. Mimo to ma ona przyszłość, ponieważ za jej rekonstrukcję zabrano się w mieście Radziwiłłów w pracowni tkactwa historycznego „Legendy Wołynia” — tutaj wykonano i zaprezentowano pierwsze cztery kobiece kostiumy z płótna serpankowego. Jewhen CYMBALIUK, obwód rówieński. wygodnie, nie czuje się upału. Potem zaprezentowaliśmy kostiumy z serpanku w Rówieńskim Obwodowym Muzeum Krajoznawczym, na festiwalu rzemiosł ludowych w Radziwiłłowie i Plaszewie w rejonie radziwiłłowskim. Zainteresowanie ludzi tą odzieżą przerosło nasze wszelkie oczekiwania. Jak zaznaczył Wołodymyr Dziobak, wytwarzanie płótna serpankowego będzie kontynuowane w pracowni tkactwa historycznego. Tym samym oddawany będzie hołd narodowym tradycjom ludowym. Zarówno w odzieży, jak i w rytuałach. Bo na przykład w XIX wieku dziewczyna, zanim wyszła za mąż, musiała natkać dla gości co najmniej setkę prezentowych namitek do zawijania głowy, a także wykonać z serpanku ręcznik na korowaj. Dzisiaj są chętni, by odrodzić tę tradycję, i my z radością będziemy wspierać taki zamysł. A kierownik działu etnografii Rówieńskiego Muzeum Obwodowego Ałła Ukrajineć wyraziła nadzieję: „Możliwe, że w przyszłości odzież z serpanku, tak jak bursztyn, stanie się nową marką Rówieńszczyzny. A jeszcze lepiej, jeśli rozpowszechni się na całą Ukrainę i będzie służyć jako atrybut narodowy”. — Lekka półprzezroczysta tkanina domowej roboty w dawnych czasach była marzeniem ukraińskich dziewcząt, ubierały się w nią i proste wieśniaczki, i zamożne panie, koronkowe serpanki były nieodzownym elementem stroju narzeczonych — opowiada radziwiłłowska tkaczka Mariana Olijnyk. — Od jednego starca usłyszałam historię o tym, że na wołyńskich terenach kobiety na dożynki w czasie żniw wychodziły tylko w odzieży z serpanku, żeby żniwa były lekkie. Takie opowieści niebywale zachwyciły nas, pracowników radziwiłłowskiej pracowni tkactwa. A przede wszystkim założyciela pracowni, kierownika organizacji społecznej „Centrum Badań Wołynia” Wołodymyra Dziobaka. Właśnie jemu należy się pomysł rekonstrukcji dawnego płótna serpankowego. Od pomysłu do realizacji minęły trzy lata. — Pierwsze wzory uszytej odzieży z serpanku my, tkaczki, przymierzyłyśmy na siebie — uzupełnia rozmowę mistrzyni Natalia Pucha — i przekonałyśmy się, że w serpanku jest bardzo
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
