Strona · s. 2strona oryginału ↗
Ługańszczyzna: długa droga do świątyni…
Слово Просвіти, №29 за 2013 рік
Rok 2013 jest znamienny dla naszego państwa: wierni i szerokie kręgi ukraińskiej opinii publicznej na całym świecie uroczyście obchodzą ważną datę w historii ojczystej — 1025-lecie chrztu Ukrainy-Rusi. Przyjęcie chrześcijaństwa jest bowiem wydarzeniem, które logicznie zwieńczyło rozpoczętą przez Świętego Apostoła Andrzeja Pierwszego Powołanego tysiącletnią drogę od pogaństwa do chrześcijaństwa. Przełomowe znaczenie miały kroki przywódców państwa starokijowskiego — Askolda, Olgi, Włodzimierza, kanonizowanych dzisiaj nie tylko przez Ukraiński Kościół Prawosławny. Zatem akt chrztu Włodzimierzowego nie był przypadkowy, lecz przygotowany przez całą wcześniejszą historię naszej Ojczyzny. Przyjęcie chrześcijaństwa przez naszych przodków stało się naturalną przesłanką nie tylko duchowego, ale i politycznego wejścia Rusi-Ukrainy do rodziny narodów europejskich. Pięciokopułowa świątynia zachwyca jasnymi formami. Dawność i ciągłość przynależności Ukrainy do tradycji chrześcijańskiej nigdy nie dawały spokoju apologetom „Trzeciego Rzymu”, a dzisiaj tym bardziej są niczym cierń w oku ideologów „Ruskiego świata” na czele z W. Putinem i moskiewskim patriarchą Cyrylem, którzy ze wszystkich sił starają się utrzymać Ukrainę w łonie „prawosławnego” imperium. Szczególnie boleśnie odbierają oni działania skierowane na budowę Ukraińskiego Kościoła na wschodnich terenach naszego państwa, uważając je za swoje „kanoniczne terytorium”. Dlatego, niczym grzyby po deszczu, na Ługańszczyźnie mnożą się liczne cerkwie i kaplice Patriarchatu Moskiewskiego, czemu aktywnie sprzyjają antyukraińscy włodarze. Zdumiewające, jak wczorajsi ateiści — komsomolcy i partyjniacy — z prześladowców wiary i religii przekształcili się w gorliwych budowniczych moskiewskiej Cerkwi i przewodników fałszywej idei „Ruskiego świata”. Pierwsze osoby Ługańszczyzny, masowo zaganiając pracowników budżetówki do Partii Regionów, jednocześnie nie pozwalają im wspierać Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Kijowskiego, upatrując w nim ośrodka ukraińskiego nacjonalizmu, rusofobii i faszyzmu. W szczególności ługańscy putinowcy-cyrylowcy wrogo odnieśli się do niecodziennego wydarzenia, które miało miejsce w Ługańsku — poświęcenia soboru katedralnego UKP PK ku czci Świętej Trójcy przez duchowieństwo na czele z Jego Świątobliwością Patriarchą Kijowskim i całej Rusi-Ukrainy Filaretem. Jeśli moskiewska Cerkiew tylko przez lata niepodległości Ukrainy wybudowała sobie w centrum obwodowym ponad trzydzieści świątyń i kaplic, to Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Kijowskiego do tej pory miał tylko dwie kapliczki na obrzeżach miasta. Oto dlaczego to wydarzenie dla wiernych Ukraińców nabrało ogromnego znaczenia. Historia powstania soboru katedralnego jest ściśle związana z postacią Jego Świątobliwości Patriarchy Filareta, który stał się jego prawdziwym „ojcem chrzestnym”. Osobiście dwukrotnie w ciągu lat 2011—2012 nieoficjalnie przebywał tutaj z wizytami roboczymi i zaangażował w sprawę budowy świątyni duchowieństwo sąsiednich obwodów. Wsparli Jego Świątobliwość także przedsiębiorcy i przedstawiciele opinii publicznej regionu. Dlatego sobór Świętej Trójcy został wzniesiony w niezwykle krótkim terminie i od razu stał się prawdziwą ozdobą całego miasta. Pięciokopułowa świątynia zachwyca jasnymi formami w stylu baroku kozackiego, skierowanymi ku słońcu, ku niebu, a zatem — ku samemu Bogu. Oto dlaczego wierni i patriotyczna opinia publiczna Ługańszczyzny z niecierpliwością czekali na swojego duchowego pasterza i powitali go chlebem i solą, kwiatami, duchowymi pieśniami. Jednak jeszcze na długo przed przyjazdem Jego Świątobliwości Patriarchy rozpoczęły się prowokacje ze strony rosyjskich szowinistów — regionalistów, komunistów i im podobnych, którzy za wszelką cenę starali się przeszkodzić poświęceniu świątyni. Mało tego, że pierwsze osoby Ługańska i obwodu zignorowały Zwierzchnika Ukraińskiego Kościoła, nie przyjmując go, przeciwdziałały one również zorganizowanemu podwożeniu wiernych z miast i rejonów obwodu w celu udziału w wiekopomnym wydarzeniu; postawiły w Ługańsku billboardy z wizerunkami wychwalanych przez nich moskiewskich carów i petersburskich imperatorów, symboliką „Ruskiego świata”, z żądaniem wprowadzenia na Ukrainie drugiego języka państwowego itp. Znamienne, że podczas wcześniejszych nieoficjalnych przyjazdów na Ługańszczyznę Patriarchy Filareta władze obwodowe oburzały się, dlaczego lekceważy je i nie odwiedza administracji obwodowej; teraz zaś, gdy chodziło o oficjalną wizytę głowy Kościoła, odmówiły mu przyjęcia, powołując się na „bardzo ważne sprawy państwowe”. Samego Filareta, za namową moskiewskich władyków, miejscowi kierownicy otwarcie i stale nazywają „raskolnikiem”, „samozwańcem”, „przeklętym”, a nawet „faszystą”. Natomiast przyjazdowi Cyryla władza nadaje pierwszorzędne znaczenie państwowe. I gdzie tu wypełnienie konstytucyjnego zapisu o rozdziale Kościoła od państwa?!! Pod różnymi pretekstami ługańscy kierownicy obwodowi i miejscy złamali już istniejące porozumienia z przedstawicielami Kościoła i opinii publicznej, unikając spotkania z Patriarchą w swoich „wysokich” gabinetach. Dlatego w pierwszym dniu pasterskiej wizyty Jego Świątobliwości Filareta konferencję prasową, jak i resztę wydarzeń z jego udziałem, przeprowadzono w dolnej świątyni soboru katedralnego. Oto jak Patriarcha Filaret skomentował „gościnność” ługańskiej władzy: „Na poziomie Prezydenta stosunek do Patriarchatu Kijowskiego zmienił się. Ale na poziomie władzy lokalnej w dużej liczbie obwodów stosunek jest normalny, lecz są obwody na wschodzie, gdzie jeszcze relacje są chłodne i wsparcia dla Patriarchatu Kijowskiego nie ma w ogóle — to i obwód doniecki, i charkowski, w pewnym stopniu”.
Ługańska, Odeska; to obwody, gdzie do Patriarchatu Kijowskiego stosunek nie jest taki, jak w Centralnej i Zachodniej Ukrainie. Ale naszym celem jest przekonanie władz, że nie trzeba tak traktować UKP KP, ponieważ to właśnie ona broni interesów narodu ukraińskiego, państwa ukraińskiego”. Jeszcze w przeddzień przyjazdu Patriarchy Kijowskiego w Ługańsku wrzały emocje, którym kres położył sąd. Prorosyjskie i leworadykalne organizacje wraz z ugrupowaniami Kozactwa Dońskiego, „zapominając”, że są obywatelami Ukrainy, na wszelkie sposoby przeszkadzały w umocnieniu Patriarchatu Kijowskiego na ziemi ługańskiej. Występując w Radzie Miejskiej Ługańska oraz w sądzie, przedstawiciele tych antyukraińskich sił otwarcie grozili wyprowadzeniem tysiąca swoich zwolenników, zniszczeniem nowo wybudowanej świątyni lub niedopuszczeniem do poświęcenia przez Filareta znamienitego miejsca. Dopiero po stanowczym oświadczeniu kierowników 33 organizacji społecznych na czele z „Proświtą” do sprawy włączył się Miejski Komitet Wykonawczy w Ługańsku, który złożył pozew do sądu. Sąd ostatecznie zakazał bezsensownej akcji ukrainofobów. Jednak w tym znamienitym dniu około dwóch dziesiątek zagorzałych moskalofilów, odrabiając swoje trzydzieści srebrników, zachowywało się nie po chrześcijańsku, wykrzykując niezwykle obraźliwe dla naszego Kościoła hasła. Część z nich po poświęceniu soboru i Boskiej Liturgii prosiła wiernych o wybaczenie za swoje niegodne zachowanie. To po raz kolejny obnażyło zleceniodawców akcji oraz jej polityczne podłoże. Zdaniem wielu przedstawicieli społeczeństwa i ukraińskiej inteligencji, za „protestującymi” stoi Partia Regionów, która nie odważyła się otwarcie afiszować. Podczas wizyty Jego Świątobliwość Filaret tak nakreślił znaczenie 1025-letniego jubileuszu chrztu Rusi-Ukrainy: „My tym świętowaniem przypominamy, że Ukraina zawsze była w chrześcijańskiej Europie. A z drugiej strony, chcemy, aby nasze społeczeństwo spojrzało na naszych przodków — jak oni z pogan stali się gorliwymi chrześcijanami. I nam, Ukraińcom, trzeba odejść od ateizmu, jak od pogaństwa, i stać się prawdziwymi chrześcijanami… I umówiliśmy się, że państwo będzie świętować ten jubileusz ze wszystkimi Kościołami — nie tylko z Patriarchatem Moskiewskim… Obecne świętowanie będzie prowadzone szeroko — w całej Ukrainie. Dlatego Prezydent wymaga w każdym obwodzie przeprowadzenia świętowania 1025-lecia — z udziałem zarówno społeczeństwa, jak i Kościoła. I my to robimy. Ponadto Prezydent zaprosił na święto prezydentów państw chrześcijańskich, a zdecydowana większość już wyraziła zgodę na przyjazd na to święto. Kościół zaprosił także zwierzchników Kościołów: świętowanie nabiera szerokiego rozmachu w Ukrainie. Ale jednocześnie chcemy, aby to świętowanie nie wywoływało wrogości i konfrontacji w Ukrainie. To nasz ukraiński scenariusz”. Odsłaniając prowokacyjną istotę ideologii „Ruskiego miru”, ukraiński Patriarcha podkreślił, że nie występujemy przeciwko Rosji. „Niech Pan błogosławi i państwu rosyjskiemu, i narodowi rosyjskiemu. Ale wy bądźcie odrębnym państwem i nie mieszajcie się w sprawy naszego Państwa Ukraińskiego i naszego narodu. Bo my jesteśmy odrębnym narodem. Nie jesteśmy narodem rosyjskim…”. Na szczęście nic nie przeszkodziło prawdziwemu świętu ukraińskiego prawosławia na Ługańszczyźnie. Razem z Jego Świątobliwością Filaretem do naszego centrum obwodowego przybyli przedstawiciele duchowieństwa niemal z całej Ukrainy, a nawet z sąsiednich obwodów Rosji, gdzie działają parafie UKP KP. Przyjechali wierni z wielu rejonów i miast obwodu ługańskiego, a także goście z Charkowszczyzny, Sumszczyzny, Doniecczyzny, Dniepropietrowszczyzny i innych. Liturgia odprawiana była w ojczystym języku ukraińskim, co z aprobatą przyjęli wszyscy wierni. Brzmiała wzniosła muzyka w wykonaniu chórów cerkiewnych z Ługańska i Sum. Po zakończeniu Boskiej Liturgii, gdy Patriarcha pobłogosławił wszystkich obecnych w soborze, w znaku szczerej wdzięczności, szacunku i miłości w imieniu wiernych oraz organizacji społecznych regionu swoje słowo do Jego Świątobliwości skierował przewodniczący obwodowego zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” Wołodymyr Semystiaha, życząc mu dokończenia dzieła życia — zjednoczenia ukraińskiego Prawosławia w jednej Kościele Lokalnym. Kiedy chóry zaśpiewały „Mnohaja lita”, wszyscy obecni w soborze podchwycili ten śpiew, przeplatany patriotycznym wezwaniem: „Za Ukrainę, za jej wolę, za honor, za sławę, za naród!”, co organicznie przerodziło się w potężne brzmienie Hymnu Duchowego Ukrainy do słów Ołeksandra Konyskiego „Boże wielki, jedyny, nam Ukrainę chroń”. A pod koniec nabożeństwa w ługańskie niebo wzleciała setka białych gołębi jako symbol duchowej czystości i wierności. Po liturgii odbył się świąteczny koncert zespołów amatorskich, które wykonały pieśni duchowe, ukraińskie ludowe oraz patriotyczne. Centrum Prasowe Ługańskiego Obwodowego Zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki. Jego Świątobliwość Filaret rozmawia z Wołodymyrem Semystiahą, przewodniczącym ługańskiej „Proświty”
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
