Strona · s. 12strona oryginału ↗
Statek szczęścia
Слово Просвіти, №29 за 2017 рік
Olha JAWORSKA, obwód lwowski — Dlaczego nie chcesz ze mną rozmawiać? Gniewasz się, że przeprowadziliśmy się do was? Było ci lepiej żyć samemu? Dziewięcioletnia Jarynka siedziała naprzeciwko Ołeksija i, podparłszy rękami podbródek, uważnie śledziła, jak on, marszcząc brwi, szlifował figury szachowe. — Odczep się, przeszkadzasz mi. — Zawsze tak robisz. Widzę, rozumiem — gniewasz się. I moja mama zrozumie. — No skoro jesteście tacy mądrzy, to dlaczego nie pójdziecie z mamą tam, skąd przyszliście? Jarynka obrażona nadęła wargi, a po chwili jej buzia znów się rozjaśniła i zaczęła tajemniczo szeptać: „No, jak ty nie rozumiesz, oni przecież kochają się nawzajem. Widziałam kiedyś, jak się całowali”. — Odkryłaś Amerykę. Słuchaj, nie przeszkadzaj, idź kołysać swoje lalki. — A ja cię od razu polubiłam. Masz niedługo piętnaście lat, jesteś taki dorosły i mądry — wszystko potrafisz robić. Zmajstruj mi statek szczęścia, taki, żeby nigdy nie zatonął. Będę na niego patrzeć i marzyć o morzu. Tęsknisz za swoją mamą, prawda? Ale przecież nikt nie jest winny jej śmierci. Nie lubię się smucić, ale szkoda mi, że ty się martwisz, i ja kiedyś nawet płakałam w poduszkę. Mieszkaliście z tatą trzy lata sami, czyż nie było ci ciężko? — To ja sam żyłem, a tata... Tata już po pierwszym roku samotności znalazł twoją mamę i godzinami przesiadywał u was. Kto wtedy pamiętał o mnie? — Jednak teraz nie musisz sam prać, prasować, gotować jedzenia. Zawsze będę sprzątać w twoim pokoju. — Jesteś dobra — Ołeksij łagodnie spojrzał na Jarynkę, — ale czasami denerwujesz mnie, nudzisz rozmowami, zawracasz głowę swoimi teoriami, próbujesz żałować. To ty położyłaś kwiaty w moim pokoju? — Bardzo chcę, żeby i w twoich oczach rozkwitło szczęście. Jeszcze namalowałam dla ciebie obrazek. Jest na nim dużo kwiatów, jaskółka i twoja mama. — Jak możesz malować moją mamę, jeśli nigdy jej nie widziałaś? — A namalowałam ją podobną do ciebie: z wielkimi niebieskimi oczami, czarnymi brwiami, równiutkim nosem i ładnymi ustami. Namalowałam ją w żółtej sukience. — Moja mama nigdy nie miała żółtej sukienki, nie lubiła żółtego koloru. Miała ciemnokare łagodne oczy i bardzo dobre serce. Jego ciepła wystarczyło tacie tylko na jeden rok — powiedział smutno. — Dlaczego masz tak dużo jednakowych figurek? — To pionki. Idą do boju pierwsze, pierwsze też giną. Ale czasami, przechodząc mężnie przez pole bitwy, wybijają się na królowe, na wieże. Bywa, że od małego pionka zależy zwycięstwo. Patrz, jaka ładna królowa, nazywają ją też hetmanem. — A oto konie — dodała Jarynka. — I skądżeś się dowiedziała? — zaśmiał się Ołeksij. — Będę jeszcze wszystkie figury lakierować. — Chcesz, opowiem ci przypowieść? Płynie po niebie chmurka, a naprzeciw niej słońce. — No i słabaż ty i malusieńka — śmieje się słońce. — Nic nie możesz, jeśli nawet pokropisz deszczem, to tylko na niewielki kawałek ziemi. Oto ja całą ziemię ogrzewam. Chmurka podpłynęła blisko i zasłoniła słońce. Od razu posępniało wokoło, smutno tak się stało... — No i przypowieść! Nonsens jakiś. Sama wymyśliłaś? — Sama — przyznała Jarynka. — Wydaje mi się, że szczęście jest pomarańczowego koloru, a statek szczęścia powinien być błękitny z białymi żaglami. — A ja ci zmajstruję zieloną łódź i wypełnię ją stonkami ziemniaczanymi. Zgoda? — Tobie takie coś się nie uda — dźwięcznie śmieje się Jarynka, odchylając głowę do tyłu. Siedziała jeszcze długo przy Ołeksiju, obserwując jego zręczne ręce, które czarowały nad figurami szachowymi. *** Sobotnie śniadanie zebrało wszystkich razem. Mama Jarynki, wysoka piękna blondynka, podawała do stołu, obejmując wszystkich łagodnym spojrzeniem. Szczęście świeciło w jej błękitnych oczach. — Jedzcie, dzieci, zaraz przyniosę tort z kawą. Bierz, Lesiku, kotlet, pomidory. — Nie nazywajcie mnie tak, tylko mama mogła mnie tak nazywać — ponuro odpowiedział Ołeksij, nie podnosząc oczu. Ojciec z wyrzutem spojrzał na syna, ale spojrzenia nie złapał. — Ja dzisiaj jadę na pokaz lotniczy w Skniłowie, żebyś się nie martwił — podniósł wreszcie ponury wzrok na ojca. — Ołeksiju, weź mnie ze sobą, no, proszę, bardzo proszę — zaczęła prosić Jarynka. — No i wymyśliła. Pewnie, będę się z tobą prowadzał. Pojedź, jeśli chcesz, z koleżankami, z mamą. — Z jakimi koleżankami? Przecież nikogo nie znam w waszej dzielnicy. Chcę popatrzeć na samoloty, na spadochroniarzy. — Może pojedziemy wszyscy razem, całą rodziną — odezwał się tata. — No wy jedźcie sobie, a ja jeszcze na Cmentarz Łyczakowski zajdę. — Moglibyśmy wszyscy razem tam pójść, zanieść kwiaty na grób, pomodlić się — cicho powiedziała mama Jarynki. — Idźcie sobie gdzie chcecie, róbcie co chcecie, a mi dajcie spokój — nerwowo wstał od stołu Ołeksij i, trzaskając drzwiami, wyszedł z pokoju. Przez pewien czas wszyscy milczeli. — On tęskni za swoją mamą, a w ogóle jest dobry — przerwała milczenie Jarynka. — Pójdziemy na pokaz lotniczy, dobrze? No mamo, tato — Jarynka przenosiła błagalny wzrok z matki na ojca. Nigdy nie znała innego taty i dlatego od razu polubiła ojca Ołeksija jak własnego. *** Na lotnisko Ołeksij poszedł z przyjaciółmi — Ołehem i Rusłanem. Świąteczna atmosfera, wspaniała muzyka pomogły się rozerwać i zapomniał o ojcu i jego nowej rodzinie. Wokoło spacerowali ludzie, śmiały się dzieci. Wszyscy byli świątecznie ubrani, z zachwytem obserwowali to, co działo się na niebie. Chłopcy poczuli się dorośli i wolni. Wypili po butelce piwa w wyjazdowej kawiarni „Sławutycz”, po czym znów poszli bliżej samolotów. Nagle Ołeksij zobaczył swoich. Szli w tłumie, trzymając za ręce Jarynkę. Cały czas coś mówiła, zwracając głowę to do mamy, to do taty. Poczucie czułości do dziewczynki żyło w sercu Ołeksija od pierwszego dnia ich znajomości. Czyste, jasne oczy Jarynki promieniowały taką szczerością i dobrocią, że nie kochać jej było niemożliwe. Przez pewien czas patrzył za nimi, a potem, odwróciwszy się, poszedł z przyjaciółmi w przeciwną stronę. Kupując po lodzie, chłopcy ze szczerym zachwytem śledzili supermyśliwiec SU-27, który demonstrował figury wyższego pilotażu. Z zamieraniem serca Ołeksij patrzył, jak wykonywał „kobrę”, śmiało opuszczał się w dół. Wszyscy śmiali się, klaskali. I nagle samolot, przewróciwszy się w powietrzu, poleciał na tłum ludzi. Rozległ się straszny wybuch, chmury ognia i dymu sięgnęły niebios... W pierwszych sekundach Ołeksij nie mógł nic zrozumieć. Ogień toczył się w tym kierunku, w którym poszła Jarynka z rodzicami. Ogarnięty przerażeniem i straszną rozpaczą, pobiegł przez lotnisko. Zewsząd dochodziły jęki, krzyki, stękania. — Tam nie wolno — zagrodzili drogę wojskowi. — Puśćcie, tam Jarynka, tata, ciocia Ira. Ołeksij przebija się i biegnie przez lotnisko pośród płaczu i krzyków ludzi. Wokoło martwi i ranni, szczątki ciał — nogi, ręce, głowa dziewczynki. — Tato, Jarynko!.. — już krzyczy i nie słyszy własnego głosu. — Mamo, mamusiu, pomóż, żeby oni nie zginęli. I nagle chłopak widzi ich, idą prosto do niego. U ojca
— Ołeksiju, w lodówce są kotlety, barszcz, ziemniaki. Podgrzej sobie i zjedz. — Dobrze — odpowiedział powściągliwie, chociaż wiedział, że jeść nie będzie. — Jak wy tam? — Tacie oczyścili i pozszywali rany, Jarynce również zrobili operację, ona śpi. Nie martw się, wszystko będzie dobrze. — Wybaczcie mi — wymówił cicho. — Lesiku, my wszyscy cię bardzo kochamy — nagle zapłakała ciocia Ira. Kiedy odłożył słuchawkę, cisza jakby się rozstąpiła i wyraźnie usłyszał krzyk. Przysłuchał się... Wszędzie cicho. Znowu wszedł do swojego pokoju. Po kolei brał do ręki każdą figurę szachową i potrzymawszy, kładł na miejsce. — Obowiązkowo nauczę Jarynkę grać w szachy. Było daleko po północy, ale zasnąć nie mógł. Tylko zamykał oczy, jak chmury ognia i dymu sięgały niebios, a on, otulony zimną zasłoną, biegł przez lotnisko, nad którym zawisł zamarły krzyk... Szedł Lwowem, jakby cmentarzem — tak smutno było dookoła. Dusza bolała, Ołeksijowi było ciężko i boleśnie. Flagi, oznaczone czarnymi wstążkami, niczym żałobne chorągwie, przypominały, że stało się wielkie nieszczęście. Ślepiące słońce płynęło po niebie, a Ołeksijowi było zimno, jakby ktoś przeciął promienie słoneczne i one nie sięgały ludzi. Wydawało się, że straszna dżuma przeszła nad miastem. Chłopakowi czasami spotykali się ludzie w czarnych ubraniach. Letni poranek rozsiewał smutek, skądś dochodziła żałobna muzyka. Przytulając do piersi zawiniątko, poszedł do szpitala. — Do kogo pan? — zapytała młoda dziewczyna w białym fartuchu. — Do Kosarskich — wymówił cicho i poczuł, jak strach mdło podchodzi do serca. — Oni wszyscy żyją? — Oczywiście — odpowiedziała krótko i zaprowadziła go do sali. — Lesik przyszedł! — radośnie wykrzyknęła Jarynka. Leżała z zabandażowaną głową na wysokim łóżku, z zawieszonym do prawej nogi ciężarkiem. — Dlaczego jesteś sama? — zdziwił się Ołeksij. — Ona nie jest sama, ona jest ze mną — zauważył lekarz, którego chłopak z jakiegoś powodu nie zauważył. — Teraz pójdę do innych chorych, a Jarynka zostanie z tobą. W przypadku alarmu naciskajcie czerwony przycisk. — Mama zaraz wróci, poszła do taty, on leży w sąsiedniej sali — powiedziała, uśmiechając się, dziewczynka. — No, zgadnij, co ci przyniosłem? — Zaraz, zaraz... Daj pomyśleć. Pewnie banany, pomarańcze i... zapewne cukierki. — Oto, bierz — wyciągnął z pudełka i podał jej cudowny błękitny z białymi żaglami stateczek. — Oj, Lesiku — wykrzyknęła zachwycona — skonstruowałeś mi stateczek szczęścia. Wiedziałam, wierzyłam, że ty kiedyś mi go podarujesz. Jacy my jesteśmy szczęśliwi, prawda? My zawsze będziemy szczęśliwi — szczerze zaglądała Ołeksijowi w oczy. Z daleka dochodził pogrzebowy płacz dzwonów cerkiewnych… Za niewinnie zabitymi...
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
