Strona · s. 10strona oryginału ↗
“Nie ten szczęśliwy, kto pragnie lepszego, lecz ten, kto jest zadowolony z tego, co posiada” “Kiedy pewnie kroczysz drogą, którą zacząłeś iść, to, moim zdaniem, jesteś szczęśliwy”
Слово Просвіти, №29 за 2021 рік
osiągnięcia ludzkiego szczęścia jeszcze za życia ziemskiego (eudajmonizm). Innymi słowy, przedmiot praktycznej filozofii Skoworody polega nie tyle na miłości do mądrości, co na poszukiwaniach szczęścia (osobistego i społecznego), które można osiągnąć za pomocą wiary i rozumu, nieodłącznie od chrześcijańskiej mistycznej intuicji oraz realizacji odpowiadającego im sensu życia (przywrócenia utraconej jedności między człowiekiem a Bogiem). Wiadomo, że Hryhorij Skoworoda urodził się we wsi Czornuchy, jako że metropolita T. Szczerbaćkyj rekomendował go jako najlepszego studenta na nauczyciela domowego u ziemianina S. Tomary. W latach 1753–1760 Skoworoda nauczał syna Tomary, Wasyla, różnych nauk i filozofii, wychowywał go, wykorzystując idee “filozofii serca”, później wykładał poetykę i język grecki w Kolegium Charkowskim. Tutaj poznał wychowanka kolegium M. Kowalynskiego, który stał się jego najbliższym przyjacielem, a po śmierci – pierwszym biografem i wydawcą jego dzieł. “Kiedy wilk gra na piszczałce, niedźwiedź tańczy, a źrebak nosi aport, trudno nie śmiać się. Każda nieszkodliwa nieodpowiedniość śmieszy. A kiedy już wilk stał się pasterzem, niedźwiedź mnichem, a źrebak doradcą — to nie żart, a nieszczęście. O, gdybyśmy poznali, jak to społeczeństwu szkodzi” “Nie ten głupi, kto nie wie (jeszcze taki, który wszystko wie, nie urodził się), ale ten, kto wiedzieć nie chce. Znienawidź głupotę: wtedy choć i głupi, a będziesz w liczbie błogosławionych”
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
