Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

ŻYCIOWE PLONY

Слово Просвіти, №30 за 2004 рік

JUBILEUSZ Na życiowej drodze każdego z nas spotykają się ludzie, których potem przez całe życie trzyma się w zakamarkach ciepłej pamięci. O takim człowieku — uczciwym i niestrudzonym pracowniku, mądrym głowie rodziny, weteranie II wojny światowej — chcę opowiedzieć czytelnikom. Sławny życiowy kamień milowy obchodzi 17 lipca tego roku Wołodymyr Iwanowycz Serediuk, mieszkaniec wsi Chotiwka. Ma jubileusz, kończy 90 lat. Wołodymyr Iwanowycz to szanowany we wsi człowiek, szanują go jako osobę o szczodrej duszy, która całe życie wyznaje sprawiedliwość i dobro. Jubilat uważa, że miał szczęście z narodzinami. I dlatego, że przyszedł na ten świat w pełni lata, kiedy kłoszą się i dojrzewają plony. I dlatego, że urodził się w pracowitej rolniczej rodzinie szczerych Ukraińców na szczodrej, malowniczej wołyńskiej ziemi w przeddzień święta świętego Włodzimierza. Zatem kłosi się jego życiowy łan dorodnym plonem, którego każde ziarno to konkretny uczynek, wyrastający w ludzkich sercach dobrem. Przez swoje życie jubilat niejedną bruzdę zaorał, niejedno pole zasiał… Całe życie nie dzielił swojego czasu na pracę i odpoczynek: była tylko pełna zapału praca. Zbudował dom, wychował w szacunku do ludzi swoje dzieci, owocuje sad, który troskliwie wyhodował nasz jubilat. „Do tej pory noszę odłamek przy sercu. Kiedy lekarze robią zdjęcie rentgenowskie, to mówią: „W pana piersiach znajduje się metalowy przedmiot” (ze wspomnień W. Serediuka). Pamięć o II wojnie światowej — stare rany, ordery i liczne medale. „Przeciwko nam stali Niemcy i własowcy… Do ataku prowadził nas kapitan (pewnie był ze karnych oddziałów). Nie dobiegłszy do niemieckich okopów, padł martwy. Biegłem obok niego… Wywiązała się walka wręcz… Zalegliśmy w niemieckich okopach… Obok mnie, na przedpiersiu, leżało kilka pozostawionych przez Niemców granatów — nimi broniłem się podczas kontrataku… Ze 180 osób pozostało nas żywych trzech żołnierzy i młody porucznik…” — wspomina były frontowiec. W latach dziecięcych i młodzieńczych Wołodymyr Serediuk był aktywnym członkiem ukraińskiej organizacji oświatowo-patriotycznej „Proświta”. Do dziś jako drogie relikwie przechowuje ówczesne czasopisma i broszury Proświty. Od tamtych odległych czasów pan Wołodymyr niesie w duszy patriotyczny ogień, kocha po synowsku ojczystą ziemię. W Chotiwce jest zakochany, wszystko tu jest bliskie i miłe jego sercu. Wołyńska ziemia zawsze dawała mu silne skrzydła do życiowego lotu. Nawet na froncie Chotiwka śniła się młodemu żołnierzowi każdej nocy wiśniowymi sadami i kwitnącymi aksamitkami, pszenicznymi łanami i delikatnymi ukraińskimi pieśniami. I rzeczywiście, rodzinna wieś jubilata położona jest jakby w centrum duchowego świata. Od Chotiwki stosunkowo niedaleko stoi majestatyczna, znana na całym świecie Święto-Uspieńska Ławra Poczajowska. W dzieciństwie nasz jubilat ciągnął duszą do świętości ze złotymi kopułami, razem z bliskimi odbywał tam pielgrzymki. A do tego wszyscy mieszkańcy Chotiwki codziennie podziwiają widok Bożej Góry, która cieszy wzrok swoim zielonym strojem i leczy ludzi wodą ze swojego źródła. Oprócz tego, obok położona jest wieś Onyszkiwci ze źródłem świętej Anny, do którego płyną ludzie z pół świata po uzdrowienie. Jak widzimy, jubilat ma powody do dumy ze swojej małej ojczyzny, obramowanej świętymi miejscami. Nasz jubilat to aktywny parafianin wiejskiej cerkwi Zaśnięcia Matki Bożej. Mieszkańcy Chotiwki zdołali zbudować ją własnymi siłami w czasach wojującego ateizmu, pod koniec lat 40. ubiegłego wieku — właśnie wtedy, gdy cerkwie powszechnie zamykano lub niszczono. Kto był na nabożeństwie w tej świątyni, ten potwierdzi, że tutaj zawsze jest lekko i słonecznie — dusza jakby oczyszcza się, jaśnieje, uszlachetnia, a myśl przenosi się w jakiś tajemniczy świat. Wszyscy parafianie szczycą się swoją świątynią, wszak to ich wielkie duchowe dziedzictwo. Wołodymyr Iwanowycz święcie wyznaje chrześcijańskie wartości i tradycje. Razem ze swoim przyjacielem Petrem Ołeksiukiem przyjeżdżał latem 1988 roku do Kijowa na obchody 1000-lecia Chrztu Rusi Kijowskiej. Ateistyczna władza robiła wszystko, żeby jak najmniej ludzi trafiło na cerkiewne uroczystości z tej okazji, wystawiono liczne kordony milicyjne. Ale przyjaciele-Wołyniacy wykazali twardą wytrwałość i zdołali odwiedzić zarówno Górę Włodzimierską, jak i Sobór św. Włodzimierza.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn