Strona · s. 13strona oryginału ↗
BAJKA DZIECIĘCYCH MARZEŃ
Слово Просвіти, №30 за 2004 рік
ŚWIAT TALENTÓW Twórcza osobowość to natura bardzo subtelna, wrażliwa, z własną niepowtarzalną wizją tego świata. Wsparcie i zrozumienie lub brak akceptacji mogą zadecydować o całym życiu obdarzonego dziecka. 13-letniej kijowiance, baletnicy Ołence Romaszczenko, poszczęściło się — ma nie tylko dobrą, czułą, kochającą mamę, ale i prawdziwą przyjaciółkę, inspiratorkę, doradczynię we wszystkich twórczych przedsięwzięciach. — Mnie z Ołenką jest bardzo ciekawie, bo ona jest prawdziwą twórczą osobowością. W procesie omawiania pewnych kwestii, na przykład tworzenia tego czy innego wizerunku w tańcu, świadomie nie zwracam uwagi na jej wiek, a wyjaśniam dość skomplikowane rzeczy. Akcentuję uwagę na zmiany psychologiczne, możliwe w tym przypadku, potem — na zewnętrzne przejawy poprzez mimikę, gesty, ruchy. Proszę pokazać to wszystko, zgodnie z muzyką, zaproponować swoje… Podoba mi się, że jej ciekawie się tak pracuje… — opowiada matka młodej tancerki Maryna Hryhoriwna. Pragnienie tańca u Ołenki Romaszczenko pojawiło się wcześnie. Początkowo tańce-kołysania na rękach u mamy, a potem — koncerty przed rodziną z niezmiennymi ukłonami i oklaskami. Wśród widzów — także kot i pies (owczarek dzięki temu również tańczy). A od 4 roku życia zaczęły się systematyczne zajęcia z choreografii, gimnastyki. — Obecnie w moim repertuarze jest 18 tańców różnych gatunków — mówi Ołena. — Do ostatniego roku szkolnego więcej było numerów współczesnych, ale to dlatego, że dopiero wychodzimy z programem na ten poziom, kiedy można poważnie zaprezentować na scenie klasykę. A wszystko zaczęło się od „Aniołeczka”. W 1999 roku był pierwszy konkurs, pierwsza praca z choreografem-reżyserem nad solowym numerem. Pamiętam pierwszy wywiad po tym, jak zostałam „Mini-miss Kijowa”. Wtedy opowiadałam, że jestem jak aniołeczek, który przyleciał na Ziemię zobaczyć, jak żyją ludzie. Przed snem modli się i prosi Pana Boga o błogosławieństwo dla nas. Wierzę, że Pan Bóg pobłogosławił mnie do Tańca. Przed wyjściem na scenę zawsze w myślach zwracam się do Niego… We wspomnieniach — żywe wrażenia z pierwszego w życiu profesjonalnego — Trzeciego Międzynarodowego — konkursu tańca klasycznego „Fouette Artek” imienia Jurija Hryhorowycza, gdzie w wieku dziewięciu lat zostałam dyplomantką. A potem w życie Ołeny wdarła się bohaterka A. Lindgren — Pippi. Taniec, postawiony przez młodą choreografkę Tetianę Ostrowerch, nazywają wzorem dziecięcej choreografii, a Ołenkę Romaszczenko nieoficjalnie — najlepszą Pippi Ukrainy… — Bardzo ciekawie było pracować. Zawsze wysłuchuję życzeń choreografa dotyczących charakteru bohatera, proszę o opowiedzenie o idei, temacie, treści. Jaki wizerunek w całości, jaką myśl zakłada autor w ten czy inny ruch. To bardzo ważne — włącza się do rozmowy mama Ołeny. — U Pippi jest bardzo wymowny pod tym względem fragment. W ciągu 10—11 sekund Pippi-Ołenka musi przeżyć i przekazać widzowi kilka nastrojów: obojętność — „pustkę spojrzenia”, potem pytanie — „co to takiego?”, oburzenie — „nie chcę być taką, nie będę jak wszyscy” oraz… poczucie samotności w świecie, który jej nie rozumie. Płacz — zwrócenie się do zmarłej matki… Ledwo-ledwo pokazała siebie po prostu jako małą dziewczynkę — i rock-and-roll — „śmiech przez łzy”. — Mam ciekawe dzieciństwo — kontynuuje Ołena. — Byłam już Księżniczką, Kopciuszkiem, Śnieżynką-psotnicą, Pippi, Aniołem, Scytką z legendy… Prawda, dużo pracuję, ale to konieczne. Będę baletnicą. To moje marzenie i uczę się po to, żeby się spełniło. Miałam wspaniałych pedagogów wcześniej i mam teraz. W Kijowskiej Państwowej Szkole Choreograficznej, gdzie się uczę, jest to Zoja Dołhych, a do ostatniego konkursu przygotowywały mnie Natalia Berezina, w przeszłości solistka Narodowej Opery Ukrainy, i Hałyna Podkopaj — zasłużona działaczka sztuki Ukrainy, pedagog-reżyser Narodowej Opery. Na moją prośbę Ołenka pokazuje materiały wideo z konkursów, programy telewizyjne „Kwa-Kwasza”, „Podróż w dzieciństwo”… Na ekranie Szamanka z dżungli zmienia nieposłuszną dziewczynkę, której tak czasem nie chce się wykonywać nudnych „pa”, a psotną Śnieżynkę — spokojna liryczna Kopciuszek, Lalkę z „Coppelii” — dziewczynka-Ukrainka… Muzykę P. Czajkowskiego, M. Musorgskiego, J.-S. Bacha kontynuują melodie ukraińskich kompozytorów A. Iwaszczenki, M. Czemberżiego, I. Kyryłinej… Mama młodej baletnicy, pani Maryna, mówi: — Wydaje mi się, że wynik na dzień dzisiejszy (nie mam na myśli konkursów) — twórczy wzrost — świadczy o tym, że jesteśmy na właściwej drodze. Jeśli zaś mówić o aspekcie moralnym, to jest to głębsze zrozumienie dobra i zła, miłości, miłosierdzia, umiejętność współczucia… Wydaje mi się, że tutaj same za siebie mówią ostatnie miniatury choreograficzne… Oczywiście były błędy, rozczarowania, okresy rozpaczy. Ale to mija. Niedawno nadeszła dobra wiadomość z Austrii. Na piątym Międzynarodowym konkursie baletowo-tanecznym, zorganizowanym przez Austriacką Radę Tańca i Światową Radę Tańca UNESCO, który odbył się w Wiedniu w kwietniu tego roku, również została wyróżniona kijowska szkoła baletowa. Nagroda „Uznanie” — tak oceniło jury występ młodej ukraińskiej baletnicy Ołeny Romaszczenko! Ta podróż byłaby niemożliwa bez wsparcia „Międzynarodowych Linii Lotniczych Ukrainy”, deputowanego ludowego Mykoły Hapoczki i deputowanego Rady Kijowskiej Ołeksandra Kondratjewa. Jako jedyna z prawie 200 uczestników — przedstawicieli 17 krajów — wzięła udział w 2 kategoriach wśród „uczniów szkół zawodowych” oraz „profesjonalnych tancerzy” i podbiła serca widzów oraz jury swoim artyzmem i gracją, właściwą wychowankom naszej szkoły. Swoją drogą, według określenia organizatorów konkursu, to jakby jeden z „Oscarów”. A konkurentami Ołeny
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
