Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

«JESTEM EKSTREMALISTĄ, PRESJA CZASU INSPIRUJE MNIE DO WIELKICH RZECZY»

Слово Просвіти, №30 за 2004 рік

— Pawle Mykołajowyczu, skąd Pan pochodzi? — Z obwodu winnickiego, rejonu niemierowskiego (pamięta Pan: „Za Niemirów we wsiom mirie”) — tam teraz pędzą najlepszą wódkę, bo uprawia się tam największą ilość buraków cukrowych. Tak więc, wśród zakładów produkujących wódkę i piwo, w malowniczym zakątku się urodziłem — we wsi Czerwone. Mama i tata byli muzykami amatorami: ojciec grał na bałałajce, mama — na gitarze. Niestety, ojciec, Mykoła Iwanowycz Zibrow, zmarł, gdy miałem tylko 7 lat, a mama, Hanna Kyryliwna, zmarła 2 lata temu. — A kim była mama? — Nauczycielką. Mama zrobiła wszystko, żeby ja i brat Wołodja zdobyliśmy wykształcenie muzyczne — we wsi, potem w centrum rejonowym, dalej: brat wstąpił do wojskowej szkoły muzycznej w Moskwie (jedyna taka była w Związku Radzieckim), a ja — do Kijowskiej Specjalnej Szkoły Muzycznej z internatem im. M. Łysenki. Więc muzyką zajmuję się profesjonalnie od 2 roku życia. Jeszcze mówić nie umiałem, a już mruczałem-nuciłem-śpiewałem, grałem na dzwoneczku, potem — na małym bajanie, potem — na bajanie, potem — już w Kijowie na wiolonczeli, potem — na kontrabasie, gitarze basowej, ukończyłem konserwatorium w klasie kontrabasu, po 5 latach znów „przeszedłem” Kijowskie Konserwatorium — w klasie wokalu… — Nad czym teraz łamie Pan głowę? — Nad tym, żeby „Teatr Piosenki Pawła Zibrowa” owocnie koncertował. Na scenie — święto piosenki, a poza sceną — skomplikowane gospodarstwo: klasa baletowa z lustrami, trenażerem; studia audio-wideo; wynajmujemy duże pomieszczenia magazynowe, ponieważ mamy dużo własnego „światła”, „dźwięku”; mamy dużą, skomplikowaną scenę, którą można rozłożyć w każdym mieście, w polu, na placu, na stadionie; to nasze samochody, autobusy, trailery… I wszystko to — jedyny w Ukrainie prywatny „Teatr Piosenki Pawła Zibrowa”, któremu, nawiasem mówiąc, w tym roku stuknie 10 lat. — A co najbardziej męczy artystę? — Chowam się przed zmęczeniem kontaktem z ludźmi. Codziennie — ludzie, ludzie, ludzie… Męczę się od informacji, które chcą ode mnie wziąć. Ja przygotowuję informację. Nocami piszę piosenki, w dzień spotykam się z poetami, kompozytorami, aranżerami, potem wychodzę na scenę; koncerty, przejazdy — to wszystko ogromna informacja. A są jeszcze ludzie-wampiry: chcą się od ciebie dowiedzieć tego i owego, zaglądają w oczy, w duszę, i za spodnie gotowi zajrzeć, i za kołnierz, ponieważ jesteś dla nich interesujący. Jest ich wielu — ja jestem jeden, i chce się pobyć samemu, uciec, dlatego z wielką przyjemnością jeżdżę na daczę, gdzie jest las, jezioro, płynie rzeka, można tam pochodzić, pobyć w samotności. W tamtych chwilach nie potrzebuję towarzystwa, nie potrzebuję żony, nie potrzebuję znajomych, mogę porozmawiać z naturą — z ptaszkami, drzewami i trawami, mamy swój język. Czerpię od natury siły i natchnienie, żeby przeciwstawić się nienormalnemu rytmowi wielkiego miasta. Nabieram sił, kiedy przycinam drzewa, kiedy stoję z wężem i podlewam trawę… Wiem, że żona Maryna tego nie zrobi i moje dzieci nie zrobią — one są inne, po prostu inne, i nie zrobią nie dlatego, że są złe czy niewychowane: im to nie jest potrzebne, nie jest bliskie. A ja z pracy na ziemi czerpię radość. — Co dla Pana oznaczają pieniądze? — Mieć pieniądze — mieć pewną wolność. Ale pieniądze nie spadają z nieba, nie są deszczem, nie są manną z nieba, trzeba je zarabiać. I — Tak, przeszkadzają. Niezwykle ważne dla wszystkich ukraińskich artystów, po prostu ludzi, żebyśmy byli u siebie w Ukrainie gospodarzami. W Rosji, w krajach nadbałtyckich, w innych krajach, gdzie bywałem, ludzie są gospodarzami w państwie, a państwo robi wszystko, co możliwe, żeby ludzie żyli godnie. Co to znaczy wsparcie rodzimego producenta? Nie przeszkadzaj przynajmniej! Jeśli nie możesz wesprzeć (władze mówią: nie mamy sił, jesteśmy biedni) — nie przeszkadzaj i stwórz takie prawo, żeby każdy czuł się gospodarzem. I przestrzegaj tego prawa. Oto jest Dekret Prezydenta, żeby rodzimemu producentowi zapewniono 50 procent czasu w środkach masowego przekazu — w eterze telewizyjnym i radiowym… — Tylko na papierze. — Tak, Dekret Prezydenta nie jest wykonywany! Na stacjach FM brzmi 93% zagranicznej muzyki — od rana do nocy. W Kijowie jest 24 stacje FM, w Doniecku — 15, w Charkowie — 10, w każdym centrum obwodowym — przynajmniej 5—7, i wszędzie brzmi to samo w językach obcych: angielskim, francuskim, rosyjskim… Monitoringi dowodzą, że muzycznej produkcji wyprodukowanej w Ukrainie brzmi tylko 5—7%. Chcesz nie chcesz — to jak u fizjologa Pawłowa: odruch wbija się w mózg! Kiedy organizowane są koncerty, imprezy, przyjęcia — prywatne, państwowe — zapraszają tych, którzy „wbili się” do głowy, 1. Kanał Narodowy projekt „Nasza piosenka”. Tylko spójrzcie na przestrzeń medialną: zalew rosyjskiej popkultury! I nie tylko. Tam są wszyscy, oprócz przedstawicieli ukraińskiej kultury muzycznej. Nienormalność jest oczywista! — W razie potrzeby potrafi Pan być buldożerem, który pokonuje przeszkody? — Bez wątpienia. Na przykład wszystkie nasze koncerty premierowe odbywają się w Pałacu Kultury „Ukraina”. Zostają 2 miesiące. Mówią mi: „Trzeba pół roku przygotowywać się: zbierać pieniądze — chodzić po sponsorach, mecenasach, pisać wcześniej piosenki”… Nie! Zostają dwa miesiące, zaczynam potrząsać znajomymi: zbierać pieniądze, biegać po swoich przyjaciołach-poetach: daj nową piosenkę napiszemy, co możesz ciekawego zaproponować (pytam Rybczynskiego, Mahę, Wratariowa, Szczura…). Siadamy i pracujemy. Pojawia się szalona pracowitość, ukryte siły mobilizują się, jesteś jak silnik rakietowy: w dzień rozwiązujesz sprawy organizacyjne, a w nocy piszesz: czasami melodii szukasz tydzień, a tutaj — w 10 minut rodzi się ziarno piosenki. W ekstremalnych warunkach dokonuję przełomów. Jestem ekstremalistą, lubię, szczerze mówiąc, czuć niebezpieczeństwo, przestrogi, niepokój, to daje mi impuls, inspiruje do wielkich rzeczy. — Jakie przykazania zdarzyło się Panu łamać? — Poważne pytanie. Nie zabijałem, wiadomo, cudzej żony nie kradłem, w depresję nie wpadałem… Oczywiście, nie jestem aniołem. Boli mnie dusza od tego, że bardzo mało wiem o ojcu. Wiem tylko, że krewni w jego linii żyją w Rosji: w guberniach kurskiej i woroneskiej. Gryzie mnie, że mało rozmawiałem z mamą. Mama przeżyła 80 lat, niby niemało, a widywaliśmy się chyba tylko podczas wakacji. Kiedy stanąłem na nogi, była możliwość wysłania mamy do jakichś kurortów, żeby pożyła w luksusie… Chociaż odmówiłaby: wszystko jej odpowiadało — takie właśnie miała wychowanie, nie było jej to potrzebne. Wiedziała, że i jeden, i drugi syn (Wołodymyr Zibrow — dyrygent zespołu Sił Zbrojnych Ukrainy, — W.K.) — to ludzie zapewnieni i mogli jej zrobić wszystko, co tylko zechce, nawet gwiazdy do stóp złożyć… — Jest Pan figurą w partii szachowej? Jaką? — Figurą w partii szachowej? Ciekawe. Cóż, nie królem. I nie pionkiem, to jasne. Chyba koniem. — Tym, co z pługiem? — Tym, co pługiem gra i jeszcze wiele innych rzeczy ciągnie. To jest normalne. Patrzy na mnie moja rodzina, mój zespół. Kiedy pytają uczestników baletu: „A kim wy jesteście”? „My — Zibrowy”, — odpowiadają. Pytają muzyków: „Kim wy jesteście?” „My — Zibrowy”, — mówią. Jest mi to miłe. Czuję ogromną odpowiedzialność za tych, których oswoiłem: przyszli do zespołu, uwierzyli mi. Dziesięciolecie będziemy świętować pierwszego grudnia. — Czymkolwiek geniusz by się nie bawił, albo co jest dozwolone talentowi? — Talentowi wiele wolno. Oto na przykład Jurij Rybczynski — mój kum, który chrzcił moją Dianę. Bardzo go szanuję. On czasem może sobie pozwolić na coś takiego, na co ja na jego miejscu bym sobie nie pozwolił. Rozumiemy, że on jest talentem i jemu wolno. — Pański stosunek do współczesnej młodzieżowej kultury tanecznej? — Rzecz w tym, że my jesteśmy już wujkami, a nasze dzieci to zupełnie inna formacja: na ulicy — 2004 rok. My też kiedyś chodziliśmy w dzwonach i rodzice patrzyli na nas jak na małpy: tańczyliśmy do „The Beatles”, słuchaliśmy „ryczących” grup „Led Zeppelin”, „Slade”, „Rolling Stones”… Czas leci, mamy 40—50 lat. Nasze dzieci słuchają rapu, techno, hip-hopu, w których nie ma muzyki, a jest „gadaczka”, i my mówimy, że to źle. A one muszą się wyszaleć, swoją głupią siłę i bujną energię, która w wieku 17—20 lat przelewa się przez brzeg, gdzieś wytrząsnąć. Byłoby Ludowy artysta Ukrainy Pawło Zibrow… Mówią, że śpiewa bardzo tradycyjne piosenki. Tak, tradycyjne, ale jest w jego piosenkach jakaś autentyczność, serdeczność, która pozwala mu być odnoszącym sukcesy długowiecznym artystą na ukraińskiej scenie. Jest eleganckim optymistą, który swoim uśmiechem rozpuszcza smutek i zatroskanie swoich słuchaczy. To uśmiech ironicznego, odważnego człowieka…

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn