Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 1strona oryginału ↗

TRZYDZIEŚCI MILIONÓW DOLARÓW NA MIESZKANIA DLA PRORZĄDOWYCH DEPUTOWANYCH

Слово Просвіти, №30 за 2007 рік

Warwara Lubinecka z Tulczyna w obwodzie winnickim, Wałerij Bratuszczak z Dniepropietrowska, Jewhen Batura z Izmaiła w obwodzie odeskim, Lubow Majboroda z Czerkas, Wołodymyr Maćko ze Lwowa, Switłana Osokina z Kowla na Wołyniu niemal jednym głosem pytają Wołodymyra Jaworiwskiego: „Powiedzcie prawdę, bo my Wam jeszcze wierzymy. Czy i w tej ostatniej, bardzo krótkiej, piątej kadencji deputowani ludowi, Wasi koledzy, znów zdążyli uszczknąć sobie darmowe mieszkanie w Kijowie na nasz, podatników, koszt, choć wszyscy oni przysięgali wyborcom, że zrezygnują z deputackich przywilejów?”. WYPOWIEDŹ Wołodymyr Jaworiwski: — Od razu powiem, że zachowałem dla siebie moralne prawo prawdziwie odpowiadać na to pytanie wyborców. Przez lata mojego deputowania miałem wszelkie podstawy i możliwości otrzymać nowe, lepsze mieszkanie dla siebie, ale nie skusiłem się na ten prymitywny wabik, bo mieszkam w tej samej, zwyczajnej (pięćdziesiąt jeden metrów powierzchni użytkowej) trzypokojowej pisarskiej kawalerce jeszcze od 1982 roku z żoną, córką i trzyletnim wnukiem Tarasykiem. A teraz do faktów. Niedawno dyskutowałem na „5 kanale” z socjalistą Serhijem Kuźmenką, a on bił się w piersi, że zmuszony jest mieszkać w hotelu, bo nie ma w Kijowie mieszkania. Lecz tylko wyszedłem ze studia i włączyłem komórkę, przesłał mi esemesa eks-deputowany, patriotyczny ukraiński oficer morski, członek KUN Jewhen Łupakow: „Kuźmenko Serhij Łeonidowycz jako deputowany-komunista II kadencji otrzymał mieszkanie w 1995 roku przy ul. Wyszniakiwskiej 6a, m. 33. Rozumiecie, dlaczego on mieszka w hotelu?”. Rozumiem, panie Łupakow. Wszystko jest na wierzchu: bojownik o „socjalistyczną równość” pretenduje na jeszcze nowsze mieszkanie, podczas gdy jego „wódz i nauczyciel” Ołeksandr Moroz z ostatnich sił trzyma się parlamentarnego rozdzielnika, choć nie ma na to żadnego prawa. A teraz oficjalne dane o tych, którzy już otrzymali lub lada chwila otrzymają darmowe mieszkanie w zaledwie osiem miesięcy pracy Rady Najwyższej V kadencji. Absolutnym i niedoścignionym liderem w tym szabrownictwie, jak należało się spodziewać, są przedstawiciele partii obecnej władzy — Partii Regionów, albo jak wy ich nazywacie w swoich listach „PRuny”. Oto oni: Trzypokojowe mieszkania otrzymali deputowani z Partii Regionów: Serhij Andros — dyrektor firmy „Metał-Sojuz-Czernihiw”, Wołodymyr Bondar — prezes firmy „Biznes Sportinwest”, deputowany z Ługańska Wołodymyr Iwanow — dyrektor ługańskiej filii firmy ubezpieczeniowej „Brokbiznesstrachuwannia”… A wy, Ukraińcy, zwracajcie uwagę, jacy to „mający mało”, „biedniutcy” ludzie, którzy chwytają darmowe mieszkanie waszym kosztem. Wymieniam dalej, przypominając, że chodzi o elitarne trzypokojowe mieszkania: regionalista Hryhorij Illaszow — pracownik Służby Bezpieczeństwa Ukrainy. Regionalista Ołeksandr Kozub — zastępca przewodniczącego obwodowej organizacji Partii Regionów w Zaporożu. Regionalista z Doniecka Władysław Łukjanow (musicie go pamiętać — to on nie wpuszczał na posiedzenie rządu ministra Borysa Tarasiuka, to on brał udział w wielu deputackich bójkach) — prezes firmy „Fin-Fort” w Doniecku. Regionalista Stanisław Melnyk — dyrektor generalny firmy „Luks”. Regionalista Mychajło Myronenko — zastępca dyrektora zakładu „Buddetal” — darmowe, szykowne trzypokojowe mieszkanie w Kijowie okazuje się jedynie „detalem” w jego bycie. Takie mieszkanie otrzymał też jego partyjny kolega z Doniecczyzny Andrij Orłow — dyrektor firmy „Wuhleprodukt”, i partyjny kolega-regionalista Borys Petrow — dyrektor generalny firmy „Ukraiński grafit”. I regionalista z Czerkaskiego Petro Cjurko — przewodniczący rady nadzorczej firmy „Umański zakład maszyn rolniczych”. Wśród właścicieli darmowych trzypokojowych mieszkań jest też socjalista Serhij Czmyr — dyrektor Mikołajowskiego Instytutu Produkcji Rolno-Przemysłowej. Powiem też o tym, że ci „biutowcy”-odstępcy, sprzedajni dezerterzy, którzy przeszli na stronę większości — też zostali odpowiednio nagrodzeni przez Moroza trzypokojowymi apartamentami. Wśród nich już wspomniana przeze mnie Ołena Witenko — naczelnik zarządu Winnickiej Obwodowej Administracji Państwowej, dezerter Wołodymyr Kurennoj — zastępca mera Odessy, Wołodymyr Olijnyk (kiedyś nawet kandydował na Prezydenta Ukrainy) — zastępca dyrektora przedsiębiorstwa „UkrBudCentr”, Inha Werszynina — dyrektor firmy „Piwdeń-chlib”… To jest udokumentowana, legalna i niepodważalna zapłata dla nich za zdradę, bracia Ukraińcy. Według danych tegoż Jewhena Łupakowa, komunista, „profesjonalista od spraw socjalnej ochrony inwalidów” Petro Cybenko już otrzymywał trzypokojowe mieszkanie od Rady Najwyższej przy ulicy Rewuckiego 44, mieszkanie 15, ale czy sprzedał, czy podarował komuś, a otrzymał lepsze na Sribnokilskiej 24. Dla wyborców odnotuję, że takie trzypokojowe elitarne mieszkanie w cichym miejscu Kijowa, które otrzymali deputowani, kosztuje około czterystu tysięcy dolarów. Dwa miliony hrywien każdemu deputowanemu z kieszeni podatników. I wszystkie te mieszkania, z reguły, idą na sprzedaż, a ich Dokończenie na s. 4 MY I NASZE ZWIERZĘTA Dobrowolne datki „Na Cerkiew Kobzarową”: MBF „Ukraińska Rodzina” R/r nr 26045200145101 w Podolskiej filii AKB „Kijów”, MFO 320401 ZKPO 21709106

s. 4 · strona oryginału ↗

Dokończenie. Pocz. na s. 1. Właściciele osiedlają się w szykownych rezydencjach pod Kijowem. A oto deputowani z nieco skromniejszymi wymaganiami — ci chwycili dwupokojowe „elitarne” mieszkania. Oto oni, też „biedacy”. Oczywiście, również na nieosiągalnym pierwszym miejscu są regionaliści — trzydzieści dziewięć dwupokojowych mieszkań: donieczanin Wałerij Bewzenko — przewodniczący rady nadzorczej firmy „Keramet”, Wałerij Bondyk — wiceminister sprawiedliwości, donieczanin Witalij Bort — dyrektor handlowo-marketingowy Jasynuwatskiego Zakładu Budowy Maszyn. Ołeksandr Darda — przewodniczący zarządu firmy „Transfer”. Oho! Jaka persona — Borys Dejcz. Tak, tak, ten sam do niedawna przewodniczący Rady Najwyższej Autonomicznej Republiki Krymu, potężny krymski biznesmen. Skromnie poprosił o dwupokojowe w stolicy. Dali. Wołodymyr Demydko — kierownik aparatu Partii Regionów w obwodzie donieckim. Jeden z najbardziej agresywnych regionalistów, przewodniczący komitetu regulaminowego, który rozdaje mieszkania, Ołeksandr Jefremow. Regionalista Ołeksandr Zac — zastępca przewodniczącego Rady Obwodowej w Doniecku, Serhij Malcew — dyrektor handlowy firmy „Aleksandr”. Julija Kowalewska — naczelnik wydziału centralnego aparatu Partii Regionów. Dajcie trochę odetchnąć, bo wymieniłem tylko połowę regionalistów. Jeszcze jedna deputowana Julija Kowalowa — wiceprezes firmy „Geja”. Regionalista Ihor Kozakow — zastępca mera Chersonia ds. własności komunalnej. Jurij Kołociej — sekretarz generalny firmy „Klub Piłkarski Szachtar”, Pawło Korż — dyrektor generalny firmy „Pawłohradwuhilla”. Anatolij Korżew — adwokat z Doniecczyzny. Wołodymyr Łandyk — rodzony brat Wałentyna Łandyka, właściciela donieckiego „Nordu”, pierwszy zastępca przewodniczącego obwodowej organizacji Partii Regionów na Ługańszczyźnie. Serhij Majboroda — zastępca przewodniczącego mikołajowskiej obwodowej organizacji Partii Regionów. Wołodymyr Małyszew — główny ochroniarz w zespole Achmetowa, dyrektor departamentu bezpieczeństwa firmy „System Capital Management”. Hryhorij Mańkowski — przewodniczący czernihowskiego oddziału obwodowego Partii Regionów. Nie, nie, to jeszcze nie wszyscy „szczęściarze” na wasz koszt, szanowni wyborcy. Jeszcze Wałerija Matiucha — prawniczka agencji „Libera”. „Biedak” Ihor Mytroszkin — wiceprezes banku komercyjnego „Imexbank”. Ołena Nenecka — kierownik wydziału centralnego aparatu Partii Regionów. Wiktor Prokopenko — dyrektor firmy „Klub Piłkarski Szachtar”. Artem Pszonka, starszy pomocnik prokuratora rejonu kirowskiego obwodu donieckiego. Galicjanin-regionalista Ołeksij Radzijewski — dyrektor firmy „Ławrad”. Bukowińczyk-regionalista Mykoła Romaniuk — zastępca przewodniczącego czerniowieckiej obwodowej administracji państwowej. Donieczanin Ołeksandr Sawczuk — przewodniczący zarządu, dyrektor generalny firmy „Mariupolski Zakład Ciężkich Maszyn”. Na panu Sawczuku zatrzymam się szczegółowiej. Do niedawna kierował gigantycznym kombinatem metalurgicznym „Azowmasz”, w którym posiada 16% akcji, których wartość, według ocen analityków, wynosi 19 milionów dolarów. Do tego Sawczuk ma mieszkanie w Mariupolu (prospekt Lenina, 111A), a oprócz tego — ogromną willę na Mierzei Biłosarajskiej nad brzegiem Morza Azowskiego. A jeszcze mówią o jego mieszkaniu na Polach Elizejskich w Paryżu… Ołeksandr Biłyj — dyrektor generalny metalurgicznego giganta „Azowstal”. Ma mieszkanie w Doniecku przy ulicy Bohdana Chmielnickiego, 71A oraz w Mariupolu przy ulicy Apatowa, 129. Razem z Ołeksandrem Biłym otrzymał przy ulicy Sribnokilskiej, 24 mieszkanie również regionalista Łeonid Łytwynow — dyrektor Jenakijewskiego Zakładu Metalurgicznego, którego pensja na tym stanowisku do niedawna wynosiła dwadzieścia tysięcy dolarów miesięcznie. Mój krajan Wołodymyr Słobodianiuk — przewodniczący winnickiego oddziału obwodowego Partii Regionów. Ługańczyk Wiktor Tychonow — przewodniczący Rady Obwodowej w Ługańsku. Wołodymyr Fałko — dyrektor generalny mikołajowskiego przedsiębiorstwa „Terminal-Ukrcharczzbutsyrowyna”. Łeonid Fesenko — przewodniczący Sądu Apelacyjnego Ługańszczyzny. Stepan Capjuk — mer miasta Ołeksandrija na Kirowohradszczyźnie. Ołeksandr Czornomorow — naczelnik wydziału stosunków zewnętrznych i inwestycji miejskiego komitetu wykonawczego w Jałcie. Są wśród deputowanych-regionalistów nowi właściciele stołecznych mieszkań: Mykoła Demianko, Andrij Pinczuk, Mychajło Rozganiajew, którzy jeszcze wczoraj byli pomocnikami deputowanych ludowych, a dziś już otrzymali od swoich protektorów łapówkę w wysokości dwustu tysięcy dolarów na koszt narodu. Właścicielem mieszkania w stolicy został też doradca przewodniczącego Służby Bezpieczeństwa Ukrainy Jurij Samijłenko. Nie udało mi się ustalić miejsca poprzedniej pracy dwóch regionalistów-właścicieli mieszkań: Anatolija Horbatiuka i Jurija Czmyra. Niestety, poselskim „żebractwem” wyróżniło się także kilku opozycyjnych deputowanych, choć umawialiśmy się, że nie będziemy ulegać pokusom, a korzystać jedynie z tymczasowych mieszkań służbowych. Członkowie Bloku Julii Tymoszenko wnosili nawet na sesję projekt ustawy o zniesieniu immunitetu poselskiego oraz przywilejów deputowanych, ale nie zagłosowali za nim ani regionaliści, ani komuniści, ani szereg socjalistów. Mogę zrozumieć jedynie niemającego własnego mieszkania prezentera telewizyjnego Andrija Szewczenkę, który mieszka z rodziną w ciasnym mieszkaniu teścia, ale członka Naszej Ukrainy, starszego brata Prezydenta, biznesmena Petra Juszczenkę czy dyrektora zakładów spirytusowych w Niemirowie Stepana Hlusia, albo zastępców przewodniczących Połtawskiej Obwodowej Administracji Państwowej Wadyma Petrenkę, Iwano-Frankiwskiej — Dmytra Szlemkę, Wołyńskiej — Wołodymyra Karpuka, trudno mi i wstyd rozumieć. Socjalistom, którzy „zaopatrują się” przed pożegnaniem z parlamentem na zawsze, zastępcy przewodniczącego Winnickiej Obwodowej Administracji Państwowej Iwanowi Bondarczukowi, Ołeksijowi Kupczence — przewodniczącemu rady nadzorczej Siewierodonieckiej spółki „Azot”, Wasylowi Polakowowi — przewodniczącemu rady dyrektorów korporacji „AIS” oraz Hennadijowi Sawosinowi — dziwić się trudno. Oni „oczyszczają” po sobie poselskie pole przywilejów, chwytają, co tylko wpadnie w ręce. Powiedziano przecież — maruderzy. Nie mogę nie wspomnieć także o młodym orle-regionaliście z Donbasu Artemie Szczerbaniu, synu „słynnego” Wołodymyra Szczerbania — generalnego dyrektora spółki „Hefest”, która w 2005 roku posiadała siedemdziesiąt stacji benzynowych. Artem włada także ojcowskimi kontami bankowymi, z których wiosną 2005 roku zdjął kilkaset milionów dolarów. Synowi Szczerbania-wygnańca faktycznie należy się elitarna willa na brzegu Dniepru, w dacznych Osokorkach, należy do niego także dacza w spółdzielni „Pryroda” pod Boryspolem. A do tego pompatyczna ojcowska posiadłość w Patriotiwce w pobliżu Sum z stadniną koni i hipodromem. Zatem Szczerbań-drugi chce pretendować do miejsca w księdze rekordów Guinnessa pod względem liczby mieszkań na osobę. Jednopokojowe mieszkanie od Moroza na wasz koszt, Ukraińcy, pomoże mu w tym. Oto wyczerpująco prawdziwa informacja o waszych wybrańcach... W to naprawdę trudno uwierzyć. Przecież wybieraliście ich, ufając, że wasze życie stanie się o wiele lepsze już jutro, a w rzeczywistości już dziś o wiele lepsze stało się ich życie. Jakiż przerażający i straszny jest ten „instynkt chwytania” ukraińskich nowobogackich milionerów, jakiż jest straszny w swojej zachłanności i niemoralności. Teraz możecie sobie wyobrazić, jak okrutnie, przechodząc po innych, przez elementarne zasady moralne naszego narodu, szarpiąc wspólne narodowe dobro, połykając społeczny tort, zdobywali oni swój pierwotny kapitał. I nie mogą zatrzymać się do dziś! Trzydzieści milionów dolarów wydała nielegalna Rada Najwyższa na mieszkania dla przeważnie prorządowych deputowanych. Wartość rynkowa tych mieszkań jest kilkakrotnie większa. MYŚLCIE, BRACIA UKRAIŃCY, MYŚLCIE. ELEKTORAT — TO NARÓD JEDNORAZOWEGO UŻYTKU. MYŚLCIE. ODPOWIEDŹ DACIE TRZYDZIESTEGO WRZEŚNIA.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn