Strona · s. 10strona oryginału ↗
HISTORIA Z BLISKA
Слово Просвіти, №30 за 2007 рік
Borys SKOROPADSKI, Kijów PIERWSZY MIT: KTO SPROWADZIŁ DO UKRAINY NIEMIECKĄ ARMIĘ? Jednym z takich mitów jest to, jakoby reżim Pawła Skoropadskiego w istotnej mierze opierał się na wsparciu niemieckich wojsk okupacyjnych. Z jakiegoś powodu nie przyjęło się o tym mówić, ale Niemców wezwała właśnie Ukraińska Centralna Rada po podpisaniu przez nią zimą 1918 roku traktatu brzeskiego, zgodnie z którym Ukraina zobowiązywała się dostarczać Niemcom określoną ilość zboża, mięsa i innej żywności. Właśnie niewykonanie przez Centralną Radę tych zobowiązań oraz sprzeczność działań ukraińskiego rządu w kwestiach polityki wewnętrznej wywołały niezadowolenie u Niemców, ówczesnych faktycznych gospodarzy Ukrainy, więc w kwietniu 1918 roku zawisła groźba, że niemiecki rząd ogłosi okupację Ukrainy. W tamtym czasie generał Paweł Skoropadski zajmował się zakładaniem organizacji „Ukraińska Hromada Narodowa”, która za podstawę swojej działalności postawiła kompromis w kwestiach socjalnych, demokratyzację ustroju państwowego, ukrainizację zrusyfikowanych warstw kulturowych ukraińskiego społeczeństwa. W kontakcie z Hromadą pozostawała partia „Ukraińskich Rolników Demokratów”. Stosunki z okupantami szczególnie niepokoiły Skoropadskiego. Nie wierząc w ich ostateczne zwycięstwo w wojnie, starał się prowadzić politykę tak, aby „nie kłócić się z nimi o drobnostki, zdecydowanie odmawiać we wszystkich poważnych kwestiach, poruszonych nie na naszą korzyść”. „Ukraińska Hromada Narodowa” weszła w stosunki z Niemcami. Jej przedstawiciele powiadomili niemieckie dowództwo o możliwej formie zmiany rządów na Ukrainie. A 24 kwietnia 1918 roku odbyło się spotkanie Pawła Skoropadskiego z generałem Groenerem, szefem sztabu wojsk niemieckich. Generał Groener na tych negocjacjach podkreślił, że Niemcy nie chcą ingerować w wewnętrzne sprawy ukraińskie i będą mogli pomóc w odbudowie porządku na Ukrainie tylko po tym, jak generał Skoropadski własnymi środkami zmieni władzę, a do tego momentu niemieckie wojsko zachowa neutralność. DRUGI MIT: KTO CHCIAŁ POŁĄCZYĆ UKRAINĘ Z ROSJĄ? Dzisiaj często podkreśla się, że reżim Pawła Skoropadskiego przestał istnieć niemal zaraz po tym, jak wojska niemieckie odeszły z Ukrainy. Jednak był to tylko jeden z czynników. Prawdziwą przyczyną porażki był spisek antyhetmańskich sił socjalistycznych i socjaldemokratycznych w walce o władzę, o hetmańską buławę. Nawet Petlura ogłosił się atamanem. Gdyby taka solidarność była skierowana nie na obalenie młodego państwa ukraińskiego, a na jego rozbudowę, to my teraz bylibyśmy jednym z najpotężniejszych krajów świata. Zwróćmy się do wydarzeń końca 1918 roku. Pod jesień 1918 roku wyraźnie zaznaczyła się przewaga krajów Ententy w wojnie, Niemcy traciły swoje pozycje. Tymczasem Ententa nie chciała uznać Ukrainy, uznawała tylko „Jedyną Rosję”, jej sojuszniczkę, a Ukrainę uważała za część Rosji. Przedstawiciele Ententy przedstawili Hetmanowi ultimatum, aby ogłosił federację z przyszłą niebolszewicką Rosją, w przeciwnym razie Ententa będzie uważać Ukrainę za państwo wrogie. W tym czasie w Niemczech wybuchła rewolucja, na Ukrainie socjaliści przygotowywali powstanie, a radziecka Rosja już przygotowała się do ataku na Ukrainę. Przypomnijmy, że na początku maja 1918 roku do Kijowa przybyła delegacja radzieckiej Rosji na czele z Manuilskim i Rakowskim, którzy wykorzystali pobyt w Kijowie do szerzenia bolszewizmu na Ukrainie. Organizowali powstania chłopskie, podburzali kolejarzy do strajku. Finansowane to było wszystko z Rosji. Wchodził w stosunki z nimi także Wołodymyr Wynnyczenko, który stanął na czele antyhetmańskiego buntu. Między nim a rosyjskimi bolszewikami było porozumienie: Manuilski obiecywał pieniądze na przygotowanie powstania, z Rosji przerzucano broń i amunicję. Wynnyczenko pisał w swoich wspomnieniach: „...Podczas przygotowań
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
