Strona · s. 11strona oryginału ↗
NAOCZNY ŚWIADEK I KRONIKARZ PATRIARCHA POD MUREM
Слово Просвіти, №30 за 2007 рік
Petro ANTONENKO Zdjęcia Wołodymyra BEREŻKA 14 lipca 1995 roku podczas spaceru w Ogrodzie Botanicznym nagle zmarł zwierzchnik Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Kijowskiego Patriarcha Wołodymyr. 4 dni później, 18 lipca, wydarzyło się to, co później nazwano “krwawym wtorkiem”: milicja brutalnie pobiła ludzi, którzy zebrali się na placu Sofijskim na pogrzeb Patriarchy. Wierni i duchowni chcieli, zgodnie z kanonami kościelnymi, pochować Patriarchę w naszej głównej świętości — soborze Sofijskim. Władza rzuciła na ludzi rozwścieczoną milicję. Tak “krwawym wtorkiem” uczczono pierwszą rocznicę reżimu Kuczmy. Czy ktoś myślał wtedy, że ten reżim rozciągnie się na dziesięciolecia? Tak jak o tym, że grób Patriarchy, pospiesznie pochowanego pod uderzeniami milicyjnych pałek wprost na placu Sofijskim, tak i będzie tam pozostawał po 12 latach. Nawet bez elementarnego ogrodzenia, jakie jest wokół grobów na każdym wiejskim cmentarzu. W smrodzie zagranicznych aut, obok parkingu. Na pastwę alkoholików, którzy mościli się ze swoimi butelkami wprost na szczątkach Patriarchy, chrześcijanina, człowieka. 14 i 18 lipca tutaj, pośród gorącego miejskiego zgiełku, odbyły się dwie nędzne ceremonie, o których boleśnie, ale trzeba powiedzieć. Obchodzono rocznicę śmierci Patriarchy i rocznicę “krwawego wtorku”. Gdyby to wielotysięczne morze 18 lipca 1995 r. mogło zajrzeć na ten plac 12 lat do przodu, ludzie zapewne przeraziliby się nie mniej niż od pogromu. Garstka ludzi przy osieroconym grobie. Z dziesiątek organizacji narodowo-demokratycznych reprezentowane były, i to symbolicznie, tylko kilkoma osobami: OUN, KUN, UNP, Stowarzyszenie Więźniów Politycznych i Represjonowanych, “Proświta”, Bractwo Andrzeja Pierwszego Powołanego, Związek Oficerów. W pier- UKRAINOFOBIA Mykoła CYWIRKO Jeśli w niedzielę wieczorem włączyć kanał telewizyjny “Ukraina”, a mianowicie: “Piłkarski weekend”, i zainteresować się nie tylko wynikami kolejnej kolejki mistrzostw Ukrainy, ale i przemyśleniami niektórych donieckich dziennikarzy, to łatwo przekonać się: przedwyborcza propaganda się zaczęła. I nie trzeba kołysać się do snu tym, że Partia Regionów długo nie może określić się z wierzchołkiem swojej listy. Główne jest co innego. Majstrowie prorosyjskiego skrzydła naszej polityki wzięli się za zwykłą sprawę — rozbełtali białą, szarą i czarną farbę i w zależności od konkretnych okoliczności wydają na-góra z szachterską bezpośredniością tę czy inną ideologiczną produkcję, powołaną do kształtowania na Ukrainie pewnych nastrojów i orientacji. Dowody? Proszę bardzo. Wydanie “weekendu” 22 lipca było poświęcone dwóm wydarzeniom — skandalowi wokół demarche Francelino Matuzalema, który uciekł z donieckiego “Szachtara” i znalazł schronienie w hiszpańskiej “Saragossie”, oraz nowemu nabytkowi tegoż “Szachtara” — już wcale nie młodej włoskiej “gwieździe” Cristiano Lucarellemu. Oceńcie tylko, jakiego poziomu publicystycznego uogólnienia osiągnął dziennikarz, analizując przyczyny ogólnie zwykłego, nie rzec by rzec, banalnego wydarzenia. Matuzalem skorzystał z luki, wymyślonej przez urzędników FIFA dla młodych piłkarzy (do 25 lat), i przerwał kontrakt z “Szachtarem”, być może tłukąc garnki z narowistym głównym trenerem górników, a być może zmęczywszy się nie bardzo wszy dzień panichidę z dwoma księżmi odprawił proboszcz małej parafii Serafina z Sarowa, kapelan OUN-UPA ojciec Serhij Tkaczuk. 18 lipca służył za zmarłego i wszystkie ofiary totalitarnego reżimu syn Patriarchy Wołodymyra o. Taras. Wszystko! Więcej jakichś śladów ukraińskich prawosławnych wyznań, przede wszystkim tego, któremu przewodził Patriarcha, zauważono nie było. Upamiętnić zmarłego Patriarchę swojego własnego kościoła nie raczył żaden z biskupów, których w naszych wyznaniach są dziesiątki i dziesiątki. Czy to kontynuacja niecichnącego przez wszystkie te lata tematu o bardzo niełatwych ostatnich latach Patriarchy, okolicznościach ostatniego okresu jego życia i samej śmierci? W pierwszy dzień, w rocznicę śmierci, na panichidzie nie było żadnego ogólnonarodowego kanału telewizyjnego. Przewodniczący Bractwa Andrzeja Panichida na grobie Pierwszego Powołanego zwrócił się z zaproszeniem do jednego bardzo uczciwego i demokratycznego, jak on sam siebie pozycjonuje, kanału. W odpowiedzi usłyszał: “A ilu tam będzie ludzi?”. Ludzi było mało jak na telewizyjne sensacje. Ale czyż sprawa w liczbie narodu, a nie w znaczeniu wydarzenia i człowieka, którego czczą? Według telewizyjnej logiki “ilości” kamery telewizyjne należy kierować na kijowskie bazary i plaże. Albo na show światowego homoseksualisty, które wymyślono przeprowadzić na MAJDANIE, tym samym, który po Pomarańczowej Rewolucji warto pisać nie po prostu wielką literą, a wielkimi literami. Głównym MAJDANIE państwa. Wпрочем, czemu się dziwić, kiedy nasza tak zwana “elita” pospieszyła pokazać się na tym zgiełku, jeszcze i dopłaciwszy za to po tysiąc dolarów. Nie poświęciwszy ani kopiejki ani na Tarasową, ani na jakąkolwiek inną cerkiew. Oto dokąd trzeba biec naszym kamerom telewizyjnym. Nie wiadomo dlaczego, ale 18 lipca, na drugą akcję, kilka kanałów telewizyjnych się pojawiło. Żeby dać króciutkie reportaże. Oczywiście, wtedy warto przypomnieć nie tylko o “czarnym wtorku”, ale i o tym wybitnym człowieku — Patriarsze Wołodymyrze. Wasyl Romaniuk (w świecie) urodził się na Galicji w 1925 roku. Bojownik OUN-UPA, dysydent-obrońca praw człowieka, błyskotliwie wykształcony absolwent akademii duchownej, teolog, publicysta. Dwa więzienne uwięzienia od komunistycznego reżimu: 10 lat — za działalność w OUN-UPA, jeszcze 9 lat, już w latach 70., za działalność na rzecz praw człowieka, w szczególności udział w słynnej Ukraińskiej Grupie Helsińskiej. Złoty medal ONZ za wybitne zasługi w działalności społecznej i na rzecz praw człowieka. Występuje Bohater Ukrainy Jewhen Proniuk Śmierć przeszkodziła otrzymać tę nagrodę. Oto kto spoczywa pod murami Sofii, pośród miejskiego zgiełku. Do dzisiaj, na wstyd Ukrainie, nie rozwiązano głównej kwestii — godnego pochówku Patriarchy. O to bezskutecznie dobija się stworzony jeszcze w 1996 roku Społeczny Komitet przedstawicieli duchowieństwa i wiernych ds. uczczenia pamięci Patriarchy Wołodymyra (Romaniuka). Ta organizacja, której przewodzi przewodniczący Związku Więźniów Politycznych i Represjonowanych Jewhen Proniuk, na próżno bije się o mur dzikości i ukrainożerstwa, grubszy, być może, od Sofijskich murów. Do dzisiaj tak i pozostaje czarną stroną “czarny wtorek”, do tej pory nie zbadano okoliczności zbrodni i nie ukarano winnych. Tacy ludzie jak Patriarcha Wołodymyr zawsze byli wrogami narodu — tego, który w władczych fotelach. Oczywiście, są nimi i po spoczęciu w ziemskim życiu. Prawda, mówią, każda władza warta jest swojego narodu.
w rosyjskich słowach, gdzie powinno być „ґ”, oraz niektórym innym czysto fonetycznym niuansom. Ale po co to wszystko twórcom „Adwokata”? Dla nich przybysz z Ukrainy to mało kulturalny obcy, niepożądany konkurent na rynku siły roboczej. Oczywiście, także jego język jest grubiański, nieatrakcyjny. Czy z tego względu przyjdzie do głowy Cristiano Lucarellemu, by uczyć się go, a nie wielkiego i potężnego? Od kontrastowego przeciwstawienia dwóch języków — rosyjskiego i ukraińskiego — działacze rosyjskiej sztuki nie mogą się powstrzymać nawet wtedy, gdy ich postać — Ukrainiec — jest całkowicie pozytywna. Przypomnijcie sobie Wanię Pasiuka w filmie „Miejsce spotkania zmienić można”. Taki sobie prostaczek jedzący słoninę na tle duchowo bogatych i wystarczająco wykształconych Żegłowa i Szarapowa. Przypomnijcie sobie, na wszelki wypadek, także to, jak podczas procesu sądowego seryjny morderca i maniak Czikatiło zaczął żądać tłumacza, oświadczając, że jest członkiem Ludowego Ruchu Ukrainy. Oto, powiadają, kto waszym niełaskawym językiem się posługuje, a wy jeszcze chcecie uczynić go językiem nabożeństw w cerkwiach prawosławnych. Przykłady z telewizji — ukraińskiej i sąsiedniej — można, oczywiście, mnożyć i mnożyć. I uwierzcie, jest ich dość, aby wyłoniła się wyraźna tendencja, a dokładniej, generalna linia pewnych sił politycznych, którym Ukraina, jej naród, jej język i kultura stoją ością w gardle. I trudno już określić: czy ukrainofobię wykorzystują po to, by zdobyć głosy rodzimych szarikowów w nowych wyborach parlamentarnych, czy przeciwnie, wyścig wyborczy próbują wykorzystać do rozchwiania znienawidzonej przez nich Ukrainy?
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
