Strona · s. 12strona oryginału ↗
KTO TAM PRZEMKNĄŁ NA TLE GARAŻU?
Слово Просвіти, №30 за 2007 рік
czy jest na miejscu o 4.00? Pomyślałem — i zaraz znalazłem się przy budce, znacząco zbaczając z celu. Dobrze, że nie pomyślałem o Księżycu czy sąsiedniej galaktyce. Pewnego razu trafiłem na cmentarz. Dosłownie rzuciło się na mnie dwoje, nazwijmy ich bytami. „Kim jesteście?” — pytam. „Jesteśmy duszami” — odpowiedzieli mężczyzna i młoda kobieta. „Ja też jestem duszą!” — „Nie, ty jesteś żywy, wrócisz tam, skąd wyszedłeś”. Mężczyzna zaczął opowiadać mi swoje życie na Ziemi grzesznej, ciężkie, pełne tułaczki i win, ale niczego konkretnego nie zapamiętałem. A oto kobieta… „Mnie otruli. Wiem. Wiem, kto to zrobił i po co. Przeszkadzałam im, stałam na drodze. Leżę tu w ziemi, a oni wszystko zatuszowali, od wszystkiego się wywinęli. Oni spacerują i bawią się, a o mnie nikt nie wspomina, jakbym była czymś nieistotnym…” Prawie fizycznie poczułem jej cierpienie, związane z przerażającą zbrodnią i bezsilnością w ukaraniu krzywdzicieli. Można przypuszczać, że dusze takich zmarłych nie trafiają lub przynajmniej nie od razu trafiają w zaświaty. Przebywają przy swoich grobach i zapewne musi wydarzyć się coś bardzo niezwykłego, żeby udało im się wyrwać z tego kręgu. — Przypomnij sobie, kiedy przydarzyło ci się to wyjście i jaki to był cmentarz. Przejrzymy księgę w biurze za ten okres i ustalimy tożsamość otrutej kobiety. Znajdziemy jej grób. Gdyby udało się potwierdzić choć odrobinę informacji, którą od niej otrzymałeś tamtej nocy — okoliczności śmierci, na przykład — stałoby się to sensacją. — Gdyby nawet udało się określić ten cmentarz, jeszcze nie fakt, że ta kobieta zginęła właśnie w te dni, kiedy wychodziłem z ciała. Istnieje wyobrażenie, że zaraz po śmierci dusza człowieka przebywa gdzieś obok, a dopiero potem zjawiają się po nią tacy bezcielesni przewodnicy. Ale otruta kobieta — jedna z tych, które są wyjątkiem. Po nią nie przychodzili. Jej dusza nie znajdowała sobie miejsca, mogła długo czekać na podobnych do mnie wędrowców. — Czy można podać czytelnikom twoje nazwisko? — A po co? Oświeconym nie powiedziałem nic nowego. Ale jeśli ktokolwiek będzie zbyt mocno podważał wiarygodność tej informacji, podaj mu moje nazwisko. Nie boję się. Bo zobaczywszy to, co przyszło mi zobaczyć, przestałem bać się śmierci. Rozmowę prowadził Mykoła CYWIRKO. Zdjęcie Ołeksandra Łytwynenki. Symboliczne przedstawienie konia. WYWIAD-KOMENTARZ. Ołeksandr, mój sąsiad z działki ogrodowej, kijowianin, oficer w stanie spoczynku, zrobił pauzę i spokojnie wypowiedział, wskazując ręką w stronę bramy garażowej: „Stoimy tu z tobą na drodze, rozmawiamy, a przed chwilą obok tego garażu przemknął cień. Czyjaś niepokojąca się dusza, być może. Obok są Berkiwci. Kiedy mój przyjaciel Pawło nocował u mnie cały tydzień, to widział nie jednego takiego”. Spojrzałem tam, gdzie wskazywał Ołeksandr. Oczywiście, nic nie zobaczyłem. Czy to „cień” był i rozpłynął się w ciemności, czy to nie wszystkim jest dane. Mój rozmówca do „wszystkich” nie należy, twierdzi, że jest zdolny wychodzić ze swojego ciała i wracać do niego. W dendrologicznym parku „Sofijówka” (m. Humań w obwodzie czerkaskim), który jest obiektem światowego dziedzictwa kulturowego ludzkości UNESCO, znaleziono place rytualne, ołtarz, dolmeny, kamienne naturalne groty, labirynty, próbki pradawnego pisma piktograficznego na kamieniu, które były aktywnie wykorzystywane przez ludzi w epoce kamienia, miedzi i brązu. Jeszcze w 1918 roku archeolodzy odkryli ślady pradawnego osiedla. Na wielu głazach zachowały się niedostatecznie wyraźnie utrwalone symbole piktograficzne (runy). Na jednym z takich pradawnych znaków (patrz zdjęcie) możemy dostrzec konia — ciekawe, że taki symbol jest rejestrowany także na ceramice kultury trypolskiej: w starożytnej Europie to pierwsze próby ludzi oswojenia dzikiego konia. Inne symbole przypominają skandynawskie runy i wymagają głębokiego badania. Na dawnym osiedlu w parku „Sofijówka”.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
