Strona · s. 14strona oryginału ↗
NASZA KSIĄŻKA
Слово Просвіти, №30 за 2007 рік
Ulana HLIBCZUK Niedawno w „Bibliotece literatury ukraińskiej” ujrzał światło dzienne zbiór utworów kanonicznych Anatola Swidnyckiego. Wysokiej jakości poligrafia, dobra oprawa graficzna, obszerny wstęp Wałerija Szewczuka… Wszystko po to, by złapać czytelnika w słodkie sidła… Wszystko po to, by pomóc mu odróżnić Swidnyckiego od Swidzynskiego. Poziom wiedzy o ukraińskiej klasyce prowokuje podobne pomyłki. Mimo wszystko Wołodymyr Swidzynski to tajemniczy ukraiński poeta, podczas gdy Anatola Swidnyckiego można nazwać tajemniczym „nieudacznikiem”. Mykoła Zerow uważał go za „najbardziej typowego nieudacznika”. Okrutne? Racjonaliści takimi otwarcie gardzą, miłosierni współczują, ale również unikają. Na nieudaczniku ciąży jakby fatalne znamię losu, którego nie da się zmienić. Swidnycki żył i pracował w tym samym okresie co tacy ukraińscy pisarze jak Pantełejmon Kulisz, Wołodymyr Antonowycz, Panas Myrny… To był kiepski czas dla ukraińskich spraw. Ledwo co rozkwitła „Osnowa”, a już wyszedł cyrkularz wałujewski o zakazie wszystkiego, co ukraińskie. Niemniej Kulisz mógł pozwolić sobie na dumny pseudonim Irodczuk, a Swidnycki jedynie na nieopublikowaną utalentowaną powieść „Luboraccy” i marskość wątroby… Co więc miał na myśli Zerow pod określeniem „najbardziej typowy”? Zastanówmy się… O „Luborackich” w wąskich kręgach naukowych do dziś nie ma wspólnej opinii: czy to opowieść, czy powieść… Przynajmniej uznają, że ta prozatorska rzecz została napisana w stylu realizmu etnograficznego. Mniej więcej wtedy tworzyli Balzac, Dickens, Maupassant… Tę analogię przytoczyłam nie
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
