Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

PŁONĘŁA MSZA…

Слово Просвіти, №30 за 2007 рік

Zdjęcie Ołeksandra Łytwynenki tylko na przejściu z Nocy w Dzień. Ale dziadek Stepana Chymoczki malował świątynie w Besarabii, na Ukrainie i w Mołdawii, a ojciec zaczynał od malowideł cerkiewnych. Aby tworzyć promienność, trzeba ją nosić w sercu. Na pędzlach jest tylko farba. Lecz wiejskie sceny Stepana Chymoczki stworzone są przez niego pobożnie, jak ikony. Tam świeci kwieciem sad i świeci siwizną ten, kto może kiedyś go zasadził, tam niestrudzona w pracy kobieta z kozą, a i po prostu krajobraz „Droga do domu” — przyciągające światełka dalekiej zimowej wsi, do której spieszysz, być może, z autostrady przez pole siecią czyichś śladów na śniegu. Z niebieskich cieni ciemności do jaśniejącego rodzinnego okna, gdzie, zdaje się, ciebie do dziś czekają najbliżsi z bliskich. Daleko ta wieś z nimi. Daleko… I całe życie się do niej modlisz, i cudowne płynie światło!… Darynko… „A ten chłopiec na portrecie po prawej — to mój ojciec Andrij Machtejowycz Prycyk”, — mówi Ałła Andrijiwna Czernenko. Oto tak zebrała się wielka rodzina współmieszkańców wsi, przeglądając korzenie rodu, ciasno splecione, mocne, bardzo. A my na pożegnanie zajechaliśmy do gospodarstwa Wiry Wasyliwny Czernenko: jej chata stoi na miejscu spalonej przez faszystów chaty artysty. A w głębi ogrodu trzepoczą liśćmi dwie grusze-iwanówki, zasadzone przez Iwana Driapaczenkę. Ich owoce dojrzewają na Iwana Kupały, stąd i nazwa, — mówi gospodyni. One strzegą też pamięci Iwana, który je zasadził. On nie zbudował chaty, nie wychował synów, ale pozostał wiernym synem Ukrainy. I, aby pokazać Ukrainę za granicą, narodowy Borys SPISARENKO Nie, szanowni melomani, — to nie przypadek. W Narodowym Domu Muzyki Organowej i Kameralnej brzmiała Uroczysta msza Ludwiga Beethovena właśnie 21 lipca… Tak, panowie Ukraińcy, was powołał do sali, do kościoła św. Mikołaja wasz genetyczny głos — wszak to dzień urodzin i uczczenia dwóch olbrzymów ducha — Ołeha Olżycza i Ołeny Telihy, poległych za nasze wyzwolenie… Gotyckie sklepienia wypełnione potężnymi imperatywami Geniusza muzyki, skierowanymi za skinieniem ręki kierownika artystycznego, narodowej artystki Ukrainy Wałentyny Ikonnyk-Zacharczenko i do Władcy, i do Bożego baranka, i do nas, obecnie żyjących, zwłaszcza w stwierdzeniu: „Credo!” — Wierzę! — z ust chóru, z delikatnych manuałów organów (Iryna Chareczko), z akordów orkiestry… Dominują właśnie głosy, to dzięki nim — Zespołowi i solistom Oldze Szwydkiej, Nini Charczenko, Mykole Kowalykowi, Ołehowi Czornoszczokowowi — wyszliśmy po mszy na Wasylkiwską, pełni duchowej świętości Sztuki! Pełni szacunku do olbrzymów narodowego Ducha, o których jeszcze tak mało wiemy, tylko rzadko, przy okazji dat, oglądając się na ich życiowy wyczyn. Musimy widzieć w ich kohorcie także orędownika odrodzenia narodowej kultury Wiktora Ikonnyka, założyciela Zespołu Muzyki Klasycznej imienia Borysa Latoszynskiego, i wszystkich jego kolegów oraz kontynuatorów świętej sprawy w niełatwej teraźniejszości… Przypomniała mi się premiera innej, Wysokiej mszy J. S. Bacha w tak samo upalny dzień dwanaście lat temu — na zaproszenie maestro Ikonnyka przyszedłem do kościoła z dramatycznego pogrzebu Patriarchy Wołodymyra, i zapewne właśnie dlatego pozostałem nietknięty. Wspomnij, Panie, dusze sławnych… Po mszy dzisiaj, wychodząc z kościoła, słyszę — większość głosów Anglików i innych melomanów zewsząd. Nie widać z jakiegoś powodu naszych rządzących. Ale jest, dzięki Bogu, jest nasza młodzież, dzieci. „Oto gdzie, ludzie, nasza sława, sława Ukrainy!” artysta Wasyl Łopata zabiera ze sobą płótno Iwana Driapaczenki, na którym — cztery obrazy kobiety-Ukrainki. I mówi: „To — Ukraina”. Dzieła, które przechowują dalecy krewni artysty, oczywiście już wymagają renowacji. I miejsce dla nich — w muzeum. Z pewnością powinny pozostać na Połtawszczyźnie. W połtawskiej Galerii Sztuki obecnie przechowywanych jest pięć prac Iwana Driapaczenki, a jej dyrektor Olha Kurczakowa zapewniła, że będzie szukać możliwości nabycia nowych prac. A wasyliwcom podarowała dwa albumy Mykoły Jaroszenki. To te duchowe korzenie, które dadzą potężne pędy w przyszłość. I pierwszymi mogą stać się coroczne plenery połtawskich artystów w malowniczej ojczyźnie Iwana Driapaczenki.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn