Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

PŁACZ JEREMIASZA

Слово Просвіти, №30 за 2007 рік

Wydany przez kijowską firmę fonograficzną „Karavan CD” kompaktowy singiel lwowskiej formacji „Płacz Jeremiasza” nosi tytuł „Jak ja spała na seni”. Impreza-prezentacja płyty odbyła się w popularnym kijowskim klubie bluesowym „Buddy Guy” i zgromadziła mnóstwo gości. Akcję otworzył Ołeksandr Bohucki — menedżer grupy, a także znany konferansjer „Tawrijśkych ihor”. strunowej gitarze, Wsewołod — na basie, a Ołeksa Pachołkiw (kolega z klasy Czubaja) — na prawdziwej wiolonczeli. Dołączył do nich gitarzysta i solista Ołeh Szewczenko-Biłyj. Po dwóch tygodniach prób nowo powstały kwartet brał już udział w serii koncertów na różnych scenach Lwowa. Taras wymyślił nazwę dla zespołu. Z osobą biblijnego proroka nazwa miała dość umowny związek, główną rolę odegrało to, że dla Tarasa to połączenie słów brzmiało jak kwintesencja wieczności. Właśnie tak jego ojciec Hryhorij Czubaj nazwał jeden ze swoich utworów. Powoli grupa „elektryzowała się”. Pojawił się perkusista Myrosław Kałytowśkyj. Od tego czasu „Płacz Jeremiasza” próbował istnieć samodzielnie, organizując niewielkie koncerty. Pierwszy sukces i, że tak powiem, ogólnoukraińskie „zaistnienie” miały miejsce podczas „Czerwonej Ruty” (1991). Pierwszy album „Dweri, kotri nasprawdi je” został nagrany z Wiktorem Majśkym w 1993 roku. Album istniał w formie rozpowszechnianej kasety i zawierał dziesięć piosenek, wśród nich połowę do wierszy Hryhorija Czubaja, po dwie do tekstów Wiktora Neboraka i Jurija Andruchowycza. Tekst do piosenki „Pamjatnyk” napisał Taras. Dziesięć lat później to wydawnictwo wydała ponownie w formacie CD firma fonograficzna „Atlantic”. Drugi album „Naj bude wse jak je” pojawił się rok później. Tam na gitarze solowej gra już Ołeksandr Moroko — inteligentny i bardzo techniczny gitarzysta. Z czasem w składzie zaszły istotne zmiany: perkusistą został Ołeksandr Kamjanećkyj, a trębaczem i klawiszowcem — Jurko Duda, który w brzmienie „Płaczu Jeremiasza” wniósł świeże i przejmujące barwy. W odnowionym składzie zespół w 1995 r. stworzył ponad 30 utworów, z nich tylko 11 weszło do kolejnego wydawnictwa „Chata moja”. Cały czas grupą opiekował się Ołeksandr Bohucki, który nieustannie łączył funkcje menedżera, producenta, administratora i promotora. Nowy tematyczno-stylistyczny zwrot w stronę muzyki ludowej to w dużej mierze jego zasługa. Oni z Tarasem dużo rozmawiali na te tematy, powrót do autentycznych źródeł był na czasie. Tak powstał album „Nasze Rizdwo”. Czubaj aktywnie wprowadza do koncertowych Tarasa jako lidera formacji, dobrego muzyka i romantyka. Właśnie w hipostazie podróżnika-romantyka Taras pojawia się w wideoklipie do piosenki „Ja pidu w daleki hory” reżysera Wiktora Pryduwałowa, który obecnie ma reputację najlepszego na Ukrainie twórcy teledysków. Zatem lody ruszyły i wideografia ukraińskiej sceny rockowej wzbogaciła się o jeszcze jedną w pełni jakościową i stylową pracę. W 2005 roku grupa „Płacz Jeremiasza” skończyła 15 lat, przeżyła pewną ewolucję, w wyniku której wykrystalizował się styl, ustabilizował się optymalny skład. Specyficzną cechą stylu jest obecność instrumentów dętych, wiolonczeli i skrzypiec. Jurko Duda — najmłodszy uczestnik zespołu — tworzy cudowne dźwiękowe wzory za pomocą trąbki, Wsewołod Diaczyszyn i Ołeksandr Kamjanećkyj — basista i perkusista — odpowiadają za solidny rytmiczny fundament dla Tarasa Czubaja, który śpiewa i gra na gitarze. Do albumu „Jak ja spała na seni” zaangażowano także wiolonczelistę Ołeksę Pachołkiwa. Jeśli usłyszycie w piosenkach dźwięki altówki — nie dziwcie się, wszak Taras kształcił się we Lwowskiej Konserwatorium w klasie altówki. Jeszcze jedną mocną stroną grupy jest wyrafinowana liryka. Wśród sześciu kompozycji na płycie jest pięć tekstów-pereł, które należą do Ołeha Łyszehy, Wiktora Neboraka i Hryhorija Czubaja. Niedawno światło dzienne ujrzała książka Hryhorija Czubaja pod tytułem „Płacz Jeremiasza”: i nazwa piosenki o tym samym tytule, i nazwa grupy pochodzą z jednego źródła — z poezji ojca Tarasa. Nic dziwnego, że najbardziej przejmującym utworem na płycie jest utwór „Switło i spowid”, napisany przez Tarasa jeszcze w 1991 roku… Historia „Płaczu Jeremiasza” zaczęła się jeszcze przed powstaniem samej grupy. W połowie lat 80. Taras pisał piosenki i występował jako bard w składzie Teatru autorskiej piosenki „Ne żurys”. W młodzieńczych latach kształcił się we lwowskiej konserwatorium w klasie altówki… Już wtedy marzył o swoim zespole, próbował grać w różnych półdziecięcych grupach. W jednej z nich poznał Wsewołoda Diaczyszyna — basistę, który do dziś jest w składzie zespołu. Na początku 90. zebrali swój pierwszy akustyczny skład, gdzie Taras grał na 12- Główny redaktor Lubow HOŁOTA Kolegium redakcyjne Lubow HOŁOTA, Jarema HOJAN, Pawło MOWCZAN, Anatolij POHRIBNEJ Ołeksandr PONOMARIW Iwan JUSZCZUK Pierwszy zastępca głównego redaktora Ołeksander SZOKAŁO 279-49-47 Zastępca głównego redaktora Petro ANTONENKO 279-49-47 Zastępca głównego redaktora ds. produkcyjnych Natalija SKRYNNYK 278-01-30 (tel/faks) Sekretarz odpowiedzialny Iryna SZEWCZUK Dział literatury Ulana HLIBCZUK 270-55-57 Dział kultury Wałentyna DAWŁDENKO 270-55-57 Dział języka Nina HNATJUK 279-49-47 Dział pracy oświatowej Mykoła CYWIRKO 279-39-55 Dział korekty Iryna STELMACH 278-63-69 Skład komputerowy Iryna SZEWCZUK Ołeh BESSKYJ 278-63-69

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn