Strona · s. 3strona oryginału ↗
O tym, co boli...
Слово Просвіти, №30 за 2008 рік
…się” do naszego leksykonu, z którym nigdy nie rozstawał się Ołeksandr Moroz. Bardzo często używają go akademik Wołodymyr Łytwyn, były spiker Iwan Pluszcz. Czasem robi się przykro, gdy to słowo-pasożyt wypowiadają młodzi dziennikarze, pracujący w młodzieżowych i autorytatywnych środkach masowego przekazu. Nasuwa się myśl: „skąd, z jakich źródeł oni to wzięli?” Odpowiedź może być jedna: wszystko, co zaśmieca nasz język, z powodzeniem przekazuje się z pokolenia na pokolenie, bo mimo 17 lat ukraińskiej niepodległości pozostajemy obojętni nawet wobec doskonalenia języka państwowego. Powiecie, że brak motywacji? Nie, motywacja jest. Urzędnikom państwowym za znajomość języka ukraińskiego dopłaca się nawet określoną sumę. Pieniądze się daje, a wiedzy nikt nie sprawdza. Wybory prezydenckie na Ukrainie są tuż za progiem. Stanie się zapewne mniej więcej to, co stało się w ostatnich wyborach w Kijowie. Chętnych, by zasiąść w fotelu prezydenta Ukrainy, będzie zapewne kilkudziesięciu. Wśród prezydentów z pewnością znajdą się i tacy, którzy podczas posiedzeń Rady Najwyższej czytają wyłącznie wydawnictwa rosyjskojęzyczne, którzy przemawiają wyłącznie po rosyjsku: „ponieważ jego wyborcy są rosyjskojęzyczni”. A art. 10 Konstytucji Ukrainy
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
