Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

Na naszej, na swojej ziemi

Слово Просвіти, №30 за 2008 рік

ko swoje błotem lepi. Sklep przy sklepie, ani przejść, ani spokojnie przejechać. Nie ulica, tylko bazar. I myślę sobie: „Czy i ja nie mam się do nich przykleić?” Poszedłem do rady miejskiej. A tam pan przewodniczący mówi mi: „Piszcie podanie i przyjdźcie na sesję, kiedy zawiadomimy”. Napisałem i pojechałem do Portugalii po zwolnienie lekarskie i odszkodowanie za uraz przy pracy, bo sesja miała się odbyć dopiero za trzy miesiące. Wróciłem, a przewodniczący znowu mówi, że ziemię, którą obiecywano dać w dzierżawę pod sklep, rozdzielą na aukcji. Dobrzy ludzie podpowiadają, że na tej aukcji jest w gronie pretendentów ktoś z władz rejonowych i są wśród nich deputowani, i że nie dam rady tej aukcji. A mnie wystarczyłby tylko jakiś skrawek w dzierżawę, jak mówią, pod małą formę architektoniczną. Ale posłuchałem ludzi i wycofałem się z miasta. Poszedłem do rodzinnej wsi. Słoboda to nie Szarhorod, ale i tu ludzie już pobudowali sklepiki. A stara szkoła, dawna pańska siedziba z szerokimi, mocnymi murami, która służyłaby jeszcze ze dwieście lat, została zburzona: buduje się wysoki pięciokopułowy kościół, bliżej batiuszkowej chaty. Rok się kończył, i mówi mi wiejski wójt: „Wszyscy budują, to i ty napisz podanie o dzierżawę działki. Zarejestruj się jako przedsiębiorca. My podejmiemy uchwałę i przydzielimy ci plac pod sklep na skrzyżowaniu, przy cmentarzu, na wjeździe od strony Iwaszkowiec. Zrobisz przy sklepie przystanek autobusu miejskiego, postawisz ławeczki, zasadzisz kwiatki, wykopiesz studnię”. Ucieszyłem się i zgodziłem. Jakbym wygrał. Zakręciłem się, zarejestrowałem. Wydano mi w radzie wiejskiej uchwałę, na podstawie której trzeba zebrać dokumenty. Pobiegałem z tą uchwałą po wszystkich instancjach. Wszyscy zgodzili się. Opracowano projekt małej formy architektonicznej. Ładniutki — zgodnie z wszystkimi uzgodnieniami i wymogami. Już nawet wywiozłem kamień, bo była okazja. Tu nagle wiejski wójt mówi mi: „Stój, Wiktorze, nie spiesz się. Przyjdź na sesję, rozpatrzymy twoją sprawę”. Poszedłem na tę sesję i wysłuchałem wszystkiego od tych samych deputowanych, którzy jeszcze niedawno przydzielali mi ziemię w dzierżawę… A teraz: „Sklep przy cmentarzu, pijacy, przepraszam, będą zakłócać spokój”. A najważniejsze — przeszkadza sąsiadowi, bo on nie jest zwykłym sąsiadem, tylko nowym przewodniczącym wśród wszystkich udziałowców wsi. I jeszcze: „Nasz batiuszka jest przeciw!”. I na tym wszystko, koniec mojemu przedsiębiorstwu. Tłumaczyłem, że nie będę sprzedawał także piwa, a decyzję o budowie wstrzymano na trzy miesiące — do omówienia projektu na następnej sesji. A ja, kiedy się uspokoiłem, pomyślałem: „Gdybyś był prawdziwym przewodniczącym, batiuszka by tobą nie kierował”. Trzeba będzie wracać do Portugalii. Nauczę się portugalskiego, żeby w oryginale przeczytać Paulo Coelho „Na brzegu rzeki Piedry usiadłam i zapłakałam”, bo nic mi tu nie wdo-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn