Strona · s. 9strona oryginału ↗
Z notatnika pisarza
Слово Просвіти, №30 за 2008 рік
Cała reszta to już tylko rozpisanie: herbowość dób, lat i gwiazd. Jedyna współistotna pierwszość to pragnienie, byśmy źrenicami się spotkali…
* * *
Deszczu tak słodko śmiało się na lewej gruszce, na policzku, — nic więcej nie pozostawało, tylko stawiać dłonie, by sól deszczu nie rozmywała soli, która ostrzyła się w oczach, a aerozole słowików rozwiewały taki czad —
płuca więdły, ręce marniały, jak bezlistne, jesienią,
stoimy na całej łące samotnym drzewem jednym…
* * *
Zdołało nieba, zdołało świata dobrego i świata złego za twoje lniane, splecione włosy, nad które nie ma złotego; pięcioma palcami wyczeszę wszystkie kłamstwa, cały świat jaśnieje od niego; nie plącz i nie zwijaj wszechświata, niech spływa wzdłuż mojego skrzydła…
* * *
Jeszcze nas nie ma, a my już jedno w jednym — przecierpieliśmy ciszę zdrad-pocieszeń.
Dziękuję, zimo: na czas przyszłaś dziś, przecierpiałaś prawdę naszych prawd.
Choć nie zmiotłaś dla mnie prawa — najmniejszego, najcichszego z praw:
świat się opłacił słowami złotymi. Najzłotszymi — z ust Dniepru.
* * *
Takich jak ty już mi nie będzie. Przebacz — żegnaj! Żegnając, przebacz wszechwiek świata i wielotłumny: tam nie przebije się złoty głos.
Ciebie tam drobno: tylko dłoń w dłoni, a jeszcze pożegnalne palce — przy moich… Wszystko najstraszniejsze stało się dziś: wypłakana naiwność naiwnych lat.
Dziś się stało. Grzeszny czy niegrzeszny, może śmiałem się z ciebie — nie śmiałem się, a jednak pozwól — choć trochę, choć pół trochy, położyć się na katowski pieniek z twoim imieniem.
BIAŁE&BIAŁE
Odsuń się, nie patrz, przesuń się, kalino, ustami biało-biało, mroźno na świecie, czemu się wygłupiasz od moich odwiecznych oczu, podejdź, przysiądź, zamarzyłem dla ciebie dziś o łapastej, dziesięciopalczastej śnieżynce, czy chcesz, i czarnej na wszystkie jedenaście — odsuń się, nie patrz, przesuń się ustami, siedem sikorek w każdym palcu twoich rękawiczek
* * *
Cichodeszcz, cicholiść i niemy cichochód: jeża nie usłyszysz tupotu… Zamarzę sobie cichą jesień, prostą — jak tamtą, pod lasem, samotną brzozę.
Przypadło jej deszczów. Zamieć mknęła. Nasionka, być może, ziemia nie chciała. Ale stało się — pozostało: mimo to przyjęła, uległa, by tak właśnie złociła się —
pod lasem, przy polu, aż jakby nigdzie:
w źrenicach-zaroślach mi pożółkło.
Cicholiść… cichodeszcz…
i gniadziutkie-gniade przy brzegu źrebię marznie radosnym ciałem…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
