Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

Z notatnika pisarza

Слово Просвіти, №30 за 2008 рік

Cała reszta to już tylko rozpisanie: herbowość dób, lat i gwiazd. Jedyna współistotna pierwszość to pragnienie, byśmy źrenicami się spotkali… * * * Deszczu tak słodko śmiało się na lewej gruszce, na policzku, — nic więcej nie pozostawało, tylko stawiać dłonie, by sól deszczu nie rozmywała soli, która ostrzyła się w oczach, a aerozole słowików rozwiewały taki czad — płuca więdły, ręce marniały, jak bezlistne, jesienią, stoimy na całej łące samotnym drzewem jednym… * * * Zdołało nieba, zdołało świata dobrego i świata złego za twoje lniane, splecione włosy, nad które nie ma złotego; pięcioma palcami wyczeszę wszystkie kłamstwa, cały świat jaśnieje od niego; nie plącz i nie zwijaj wszechświata, niech spływa wzdłuż mojego skrzydła… * * * Jeszcze nas nie ma, a my już jedno w jednym — przecierpieliśmy ciszę zdrad-pocieszeń. Dziękuję, zimo: na czas przyszłaś dziś, przecierpiałaś prawdę naszych prawd. Choć nie zmiotłaś dla mnie prawa — najmniejszego, najcichszego z praw: świat się opłacił słowami złotymi. Najzłotszymi — z ust Dniepru. * * * Takich jak ty już mi nie będzie. Przebacz — żegnaj! Żegnając, przebacz wszechwiek świata i wielotłumny: tam nie przebije się złoty głos. Ciebie tam drobno: tylko dłoń w dłoni, a jeszcze pożegnalne palce — przy moich… Wszystko najstraszniejsze stało się dziś: wypłakana naiwność naiwnych lat. Dziś się stało. Grzeszny czy niegrzeszny, może śmiałem się z ciebie — nie śmiałem się, a jednak pozwól — choć trochę, choć pół trochy, położyć się na katowski pieniek z twoim imieniem. BIAŁE&BIAŁE Odsuń się, nie patrz, przesuń się, kalino, ustami biało-biało, mroźno na świecie, czemu się wygłupiasz od moich odwiecznych oczu, podejdź, przysiądź, zamarzyłem dla ciebie dziś o łapastej, dziesięciopalczastej śnieżynce, czy chcesz, i czarnej na wszystkie jedenaście — odsuń się, nie patrz, przesuń się ustami, siedem sikorek w każdym palcu twoich rękawiczek * * * Cichodeszcz, cicholiść i niemy cichochód: jeża nie usłyszysz tupotu… Zamarzę sobie cichą jesień, prostą — jak tamtą, pod lasem, samotną brzozę. Przypadło jej deszczów. Zamieć mknęła. Nasionka, być może, ziemia nie chciała. Ale stało się — pozostało: mimo to przyjęła, uległa, by tak właśnie złociła się — pod lasem, przy polu, aż jakby nigdzie: w źrenicach-zaroślach mi pożółkło. Cicholiść… cichodeszcz… i gniadziutkie-gniade przy brzegu źrebię marznie radosnym ciałem…

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn