Strona · s. 9strona oryginału ↗
Ciąg dalszy artykułu ««W GŁĘBI WIEKOWEJ ALEI»», s. 1
«W GŁĘBI WIEKOWEJ ALEI»
Слово Просвіти, №30 за 2008 рік
Zakończenie. Początek na s. 1. Te wersy napisała rosyjska architekt krajobrazu, która przez długie lata walczyła o zachowanie i odnowienie unikalnego środowiska naturalnego. Znała historię rozkwitu i rozgrabienia Kaczanówki, kiedy parkową rzeźbę włoskich mistrzów w latach 20. ubiegłego stulecia rozbijała „proletariacka młodzież”, a w najbliższych wsiach jeszcze do naszych czasów znajdowano bezcenne rarytasy z kolekcji Tarnowskich. Widziała ona jednak, jak i w czasach już niepodległej Ukrainy ginęły rzadkie drzewa od siekiery kłusowników i swoje „Wrześniowe tezy” kończyła słowami: „Za jakieś 50 lat ludzie być może nie będą już wiedzieli, jak wyglądał ten majątek. Przyszłość nadchodzi. Trzeba się śpieszyć, by chronić, zachować… Dlatego wracam do Kaczanówki. Mimo wszystko…”. Romantyką odczuć, które podarowała nam wtedy Kaczanówka, przesiąknięty jest również nasz film telewizyjny. I chciałam niniejszy artykuł zakończyć podobnie — o dębie, podobnym do dębu Szewczenki, na którego powyginanych gałęziach zawiązałam przezroczysty szal, a operator telewizyjny Mychajło Łebediew przez niego sfilmował pejzaż, bo w historii posiadłości kaczanowskiej były romantyczne dramaty z wielkimi uczuciami i pojedynkowiczami. O późnym jesiennym motylu w altanie Glinki (kiedy potem byłam w ojczyźnie Chopina, gdzie turyści słuchają jego etiud fortepianowych z okien domu rodzinnego, pomyślałam, że nagrań muzyki z „Rusłana i Ludmiły”, jak i romansów stworzonych w Kaczanówce, mogliby słuchać nasi wycieczkowicze). Miejsca, gdzie zmieszany jest oddech kilku epok. On niepokoi wrażliwych… …Kiedy nasza wyjazdowa redakcja „Słowa Proświty” wracała z Kaczanówki — (znaczny odcinek drogi do rezerwatu jest tak samo nieuporządkowany, jak 13 lat temu), spotkaliśmy, podjeżdżając do stolicy, liczną kawalkadę drogich aut. Był piątek i do własnych majątków spieszyli współcześni bohaterowie. Tam również urządzają rzeźbami parki, a w domowych galeriach lądują rzadkie płótna z państwowych muzeów. Kiedyś Wasyl Wasylowycz Tarnowski zmuszony był sprzedać Kaczanówkę, aby zachować bezcenną kolekcję starożytności. Pozbył się majątku i podarował kolekcję z szewczenkianą Czernihowskiemu Gubernialnemu Ziemstwu. Kto z dzisiejszych dorówna tej postaci? Na miejscu dębu Szewczenki dawno już nic nie rośnie, żadne drzewo nie przewyższy jego korony. U ludzi jest inaczej. Potężną, promienną energię sumienia mają prości i zewnętrznie niepozorni: suchy nauczyciel z Pryłuk, drobna, szlachetna Anna Olechno, która nie przeżyła zrujnowania Kaczanówki i wróciła do Sankt Petersburga. Ale zostawiła nam swoje „Tezy…” o romantycznym parku krajobrazowym, który ucieleśnił poetyckie ideały dziewiętnastego stulecia. Mnie podarowała pióro — gęsie pióro. To skłania do bycia odpowiednim wobec miejsca, epoki i moralnych testamentów. Wałentyna DAWŁYDENKO
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
