Strona · s. 9strona oryginału ↗
Rosa z lica trawy Wołodymyr Zatulywiter
Слово Просвіти, №30 за 2008 рік
* * *
Gdzieś w sercu zawzięło się jeziorko – niepozorne i bardzo złociste, aż takie, jakbym po raz pierwszy ożył, wszystko, czym dotąd żyłem, było nie tym.
Inni napełniają to jeziorko wodami. Inne rybki pływają w nim. Inni wędkarze w pogodę i niepogodę oblegają przy mnie duszę.
Zarzucają wędkę pod dno. Czasem, już ospale, biorę. Witam rozweselone serce szczęśliwą głupotą: kocham.
RZEKA TAKA, MERLA… …nie kłamię? – Spało nam się dobrze i przyjemnie, rozleniwiła się moja cienka ręka: wszystkim, co z Merli we mnie zostało, bałem się przed tobą poruszyć.
Żyłem w zaduszy w nieruchomej krwi, w płytkich jak Merla, wylanych brzegach. Dwie zielone, siwobrewe źrenice nie biły na alarm: wrogowie,
łupieżcy i rabusie w perłach, po miedzianej krwi nie grabią, nie. Ale dlaczego ta rzeka zwie się – Merla? Kto mi zaklął ostatnią wodę?
* * *
Na klęczkach, padłszy na ostre kolana, jak modlą się do nieba wiatraki, co nasze – modlę się – było w naszym? – przed tobą, jak przed nikim.
Owsiany czub pogłaszczesz – nie pogłaszczesz, zapomnisz – nie zapomnisz palców w nim, tylko wola i przestrzeń – tylko mnie i władzy, i tylko szczęścia w ziemskiej bramie.
Wyliczanka
Zaprzągłem się w oczy konika z wikliny: pędź, bułanku! Wieź mnie, wieź,
moimi piętami w mroku cmokaj! Tobie mój czubek – grzywa niewysoka,
[uzdy nie wstydzisz się ani trochę] przed marchwią, koperkiem i groszkiem,
przed całym ziemniaczanym ogrodem – jakbyśmy naprawdę przed całym narodem:
wieź mnie, bułanku, wieź: zaprzągłem się w horyzont konika z wikliny…
* * *
Zmalałem, zdziecinniałem, skurczyłem się do łzy, schowałem się we własnym spojrzeniu, w kąciku. Nie wiosenny kwiat, pokorna biel zim kalinowo oznacza prostą koszulę,
rękawy, pierś, luźny kołnierzyk – pod białą szyję, by nie było strasznie stanąć – o tak, jak stoję, cały haftowany, ku najsłodszej na świecie egzekucji –
zmartwychwstać nie z biblijnego krzyża, lecz zakwitnąć w cienki, igłowy krzyżyk…
* * *
Twoich szerokich oczu sercem nie opuszczę: takie są szerokie: i takie, takie: ja, może, w nich przezimuję zimę, jak w silnikach południowych samolotów:
dokąd zapragniesz, wzlatuję: przysiądę, gdzie zechcesz ty: i nie przyznam się, jaką stadę ptaków opowiedziałem na błękitnym niebie.
Jaka była ona szeroka i czarna, jaka dziobata, kracząca na mnie... Ale powiem: nie, nie boli mnie to, co wczoraj. Ale dzisiejsze boli mnie…
* * *
Przemodliłem się do ciebie i przepłakałem — czarniejszy niż mnich w Ławrze Kijowskiej.
Skąpe nam dusze, jak ziemia w zbożu, zmarznięty, niewesoły suchar.
Nam naszą krew sumiennie przestraszono, superfosfatem zasolono nas —
jak solonina zjedzona, kiśniemy, przebywszy jakiś czas w beczce.
My już nie umiemy zakwitnąć żytami, rozlać się w bochenkowej pszenicy.
Nie umiemy odpłacić życiem za znamię w czereśni na policzku.
Zabijamy oczami jaskółki, którym chciałoby się gnieździć w naszych źrenicach.
Jaka miłość, skoro ojczyzna umiera?! Skończyłem tam, gdzie zacząłem.
* * *
Dlaczego zasłaniasz piersi-gruszki, gdy piję grzech twoich źrenic?
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
