Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

Rosa z lica trawy Wołodymyr Zatulywiter

Слово Просвіти, №30 за 2008 рік

* * * Gdzieś w sercu zawzięło się jeziorko – niepozorne i bardzo złociste, aż takie, jakbym po raz pierwszy ożył, wszystko, czym dotąd żyłem, było nie tym. Inni napełniają to jeziorko wodami. Inne rybki pływają w nim. Inni wędkarze w pogodę i niepogodę oblegają przy mnie duszę. Zarzucają wędkę pod dno. Czasem, już ospale, biorę. Witam rozweselone serce szczęśliwą głupotą: kocham. RZEKA TAKA, MERLA… …nie kłamię? – Spało nam się dobrze i przyjemnie, rozleniwiła się moja cienka ręka: wszystkim, co z Merli we mnie zostało, bałem się przed tobą poruszyć. Żyłem w zaduszy w nieruchomej krwi, w płytkich jak Merla, wylanych brzegach. Dwie zielone, siwobrewe źrenice nie biły na alarm: wrogowie, łupieżcy i rabusie w perłach, po miedzianej krwi nie grabią, nie. Ale dlaczego ta rzeka zwie się – Merla? Kto mi zaklął ostatnią wodę? * * * Na klęczkach, padłszy na ostre kolana, jak modlą się do nieba wiatraki, co nasze – modlę się – było w naszym? – przed tobą, jak przed nikim. Owsiany czub pogłaszczesz – nie pogłaszczesz, zapomnisz – nie zapomnisz palców w nim, tylko wola i przestrzeń – tylko mnie i władzy, i tylko szczęścia w ziemskiej bramie. Wyliczanka Zaprzągłem się w oczy konika z wikliny: pędź, bułanku! Wieź mnie, wieź, moimi piętami w mroku cmokaj! Tobie mój czubek – grzywa niewysoka, [uzdy nie wstydzisz się ani trochę] przed marchwią, koperkiem i groszkiem, przed całym ziemniaczanym ogrodem – jakbyśmy naprawdę przed całym narodem: wieź mnie, bułanku, wieź: zaprzągłem się w horyzont konika z wikliny… * * * Zmalałem, zdziecinniałem, skurczyłem się do łzy, schowałem się we własnym spojrzeniu, w kąciku. Nie wiosenny kwiat, pokorna biel zim kalinowo oznacza prostą koszulę, rękawy, pierś, luźny kołnierzyk – pod białą szyję, by nie było strasznie stanąć – o tak, jak stoję, cały haftowany, ku najsłodszej na świecie egzekucji – zmartwychwstać nie z biblijnego krzyża, lecz zakwitnąć w cienki, igłowy krzyżyk… * * * Twoich szerokich oczu sercem nie opuszczę: takie są szerokie: i takie, takie: ja, może, w nich przezimuję zimę, jak w silnikach południowych samolotów: dokąd zapragniesz, wzlatuję: przysiądę, gdzie zechcesz ty: i nie przyznam się, jaką stadę ptaków opowiedziałem na błękitnym niebie. Jaka była ona szeroka i czarna, jaka dziobata, kracząca na mnie... Ale powiem: nie, nie boli mnie to, co wczoraj. Ale dzisiejsze boli mnie… * * * Przemodliłem się do ciebie i przepłakałem — czarniejszy niż mnich w Ławrze Kijowskiej. Skąpe nam dusze, jak ziemia w zbożu, zmarznięty, niewesoły suchar. Nam naszą krew sumiennie przestraszono, superfosfatem zasolono nas — jak solonina zjedzona, kiśniemy, przebywszy jakiś czas w beczce. My już nie umiemy zakwitnąć żytami, rozlać się w bochenkowej pszenicy. Nie umiemy odpłacić życiem za znamię w czereśni na policzku. Zabijamy oczami jaskółki, którym chciałoby się gnieździć w naszych źrenicach. Jaka miłość, skoro ojczyzna umiera?! Skończyłem tam, gdzie zacząłem. * * * Dlaczego zasłaniasz piersi-gruszki, gdy piję grzech twoich źrenic?

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn