Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 10strona oryginału ↗

KTO, JEŚLI NIE JA?

Слово Просвіти, №30 за 2008 рік

Mykoła BAŁANDIUK Pamiętamy, jak szeroki rozgłos zyskała decyzja Ługańskiej Rady Obwodowej dotycząca języka rosyjskiego na terytorium obwodu ługańskiego. Tą uchwałą podjęto próbę zrównania na poziomie regionalnym języka ukraińskiego i rosyjskiego. Biorąc pod uwagę sytuację językową w obwodzie ługańskim, uchwała przekreślała rozwój języka państwowego. W regionach wschodnich i południowych tego wydarzenia mogli nie zauważyć, ale na szczęście na Ukrainie rośnie liczba nieobojętnych, patriotycznie nastawionych obywateli, dla których język, naród i państwo stanowią jedną całość. Jako pierwszy na antyukraińską politykę zareagował A. Nazarenko. Daryna STRACHOLIS Slang to potoczny wariant wyrazów lub zwrotów żargonowych, charakterystyczny dla mowy ludzi określonych zawodów, zajęć lub warstw społecznych. Sięga on korzeniami dawnej przeszłości. Bo już kilka stuleci temu różne grupy społeczne posługiwały się mową właściwą wyłącznie dla siebie. W XVIII–XIX w. na Połtawszczyźnie, gdzie kobzarstwo było dość rozpowszechnione, ślepi banduryści posługiwali się odmianą języka, którą nazywano „językiem lebijskim”. Przyjrzawszy się uważniej, widzimy, że łatwo było się go nauczyć, ponieważ opierał się on na pewnych prawidłowościach przekształcania słów, były też pojedyncze nowotwory. Niektóre słowa języka lebijskiego, po pewnych deformacjach, używane są do dziś. Na przykład rozpowszechnione słowo „łachać” (śmiać się) pochodzi właśnie od wędrownych liryków. Nie zmieniło ono nawet swojego znaczenia: „drzeć łacha” — śmiać się. Przestarzałe słowo „klewo” ma takie samo pochodzenie. Główny bohater opowiadania H. Chotkewycza „Ślepiec” mówi: „Oto — myślę — klewo” (w znaczeniu „dobrze”). Dzi-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn