Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

POSZUKIWANIE PRAWDZIWEGO OBRAZU UKRAINY

Слово Просвіти, №30 за 2011 рік

Myrosława ROZDOLSKA, przewodnicząca Rady Koordynacyjnej Wszechamerykańskiego zrzeszenia społecznego „Nowa Ukraińska Fala” Swoim zachowaniem, swoją pracą miliony naszych współobywateli za granicą kształtują dziś obraz Ukraińca i Ukrainy na świecie. To wielka odpowiedzialność przed narodem ukraińskim i państwem ukraińskim, które świat dopiero poznaje. Dzięki tym odważnym pionierom, którzy zrobili krok w nieznane, pokonując skomplikowane bariery psychologiczne i ekonomiczne, Ukraina ma obecnie wielomilionową armię ambasadorów ludowych na całym świecie. W 2000 roku tworzyliśmy szkołę ukrainoznawstwa w Stamford (stan Connecticut). I od pierwszych dni zaszczepialiśmy w świadomości dzieci zrozumienie ważnej misji — godnego reprezentowania w nowym otoczeniu Ojczyzny Ukrainy. Dla tych, którzy pracują na rzecz zachowania ukraińskości wśród innych narodów, bardzo ważne jest poczucie wsparcia Matki-Ojczyzny. Często pytamy, dlaczego większość dzieci poprzednich fal emigracji w USA odeszła od ukraińskich społeczności, zasymilowała się? A dziś podstępna asymilacja odbywa się z kosmiczną prędkością i ponosimy już wielkie straty. Setki tysięcy wysp Ukrainy na całym świecie, gdzie żyje ukraińskie słowo i pieśń, rozwijają się nie dzięki programom państwowym, a w dużej mierze dzięki Kościołowi — UKGK, UKP Patriarchatu Kijowskiego oraz UAAP. Wniosły one i wnoszą nieoceniony wkład w zachowanie naszej tożsamości. Przez stulecie Kościoły brały pod swoją opiekę ukraińskie muzea, biblioteki w obcych krajach, jak na przykład eparchia stamfordzka UKGK w USA. Przechowuje się tu ponad 70 tysięcy pozycji ukrainistyki, wiele materiałów archiwalnych. Niewyczerpane możliwości dla naukowców, badaczy historii emigracji, historyków sztuki i literaturoznawców, którym potrzeba podnieść tę warstwę jeszcze nieodkrytych zasobów kultury ukraińskiej na emigracji. Ponad sto lat Ukraińcy w diasporze pomagali swoim rodzinom oraz różnym instytucjom na Ukrainie i nadal to robią. Jednak dziś zbliżamy się do innego etapu, na którym ważną rolę odgrywać będzie metropolia, czyli państwo, które będą wspierać instytucje diasporalne, a nie odwrotnie. Ale jak mówić o tym, kiedy w samej Ukrainie niszczą wszystko, co ukraińskie? Kiedy zamykają ukraińskie szkoły, w niebezpieczeństwie jest język ukraiński, a głównym ideologiem kraju jest zagorzały ukrainofob? Setki listów w obronie interesów narodowych wysłano do Prezydenta Ukrainy jako gwaranta Konstytucji od Światowego Kongresu Ukraińców, od poszczególnych organizacji społecznych, w tym także od naszej „Nowej Ukraińskiej Fali”, ale pozostają one bez odpowiedzi. Podam przykład, jaki wpływ ma opinia publiczna w kraju z rozwiniętą demokracją. Niedawno w amerykańskich mediach wybuchła skandaliczna historia z życia prywatnego kongresmena Anthony'ego Weinera. Nie trzeba było pisać petycji, oczekiwać oświadczeń wyborców — dwa tygodnie ujawniania informacji w środkach masowego przekazu — i polityk zniknął z życia politycznego. Podał się do dymisji na żądanie Partii Demokratycznej, której jest członkiem, przepraszając wyborców. Tak działa mechanizm moralności społecznej wobec urzędników, przed którymi postawiono wysoką poprzeczkę odpowiedzialności za swoje czyny. Tak operacyjnie działa partia, dla której ważny jest jej wizerunek. Na Ukrainie na stanowisku Ministra Oświaty „polityk”, który otwarcie deklaruje swoją pogardę dla narodu, przekręca historię jego ludu, wprawia się w ukrainofobii, i nikt nie ma na niego wpływu? Czy możliwy jest dialog z władzą przy takim poziomie jej odpowiedzialności przed społeczeństwem? Dialog, a nie jego imitacja? Jednym z niewielu miejsc, gdzie mogłaby odbyć się konstruktywna rozmowa o strategii i taktyce realnych zmian, jest V Światowe Forum Ukraińców, które odbędzie się 19—21 sierpnia w Kijowie. Ale czy można spodziewać się jakichkolwiek poważnych rezultatów, kiedy przygotowania do Forum prowadzone są nieprzejrzyście. A ograniczenie udziału przedstawicieli społeczności czwartej fali migracji zarobkowej, która jest realną siłą odnowy zarówno na Ukrainie, jak i w światowej przestrzeni ukraińskiej, świadczy o zacięciu się Ukraińskiej Światowej Rady Koordynacyjnej na dniu wczorajszym. Jej zamiary nie sięgają dalej niż osobiste ambicje i próby zmiany tynkowania fasady według metodyki wyuczonych radzieckich technologii. Taki format daje możliwość władzy, która wsparła Forum, wydzielając środki na jego przeprowadzenie, skorzystać z okazji, by dodać swoją cegiełkę do fasadowej demokracji. I to w czasie, gdy zgromadzenie przedstawicielskie powinno jasno naświetlić bezperspektywiczność takiej drogi i już na pierwszym etapie dialogu powiedzieć, że nadzieja na kosmetyczne środki w promowaniu Ukrainy do Unii Europejskiej jest marną stratą czasu i możliwości. Jeśli sytuacja w samym formacie Światowego Forum w najbliższym czasie nie zostanie naprawiona, to bez wątpienia wiele organizacji odmówi wzięcia w nim udziału. Bycie statystami we wspieraniu nieżywotnych struktur i ich bezczynności to moralne i materialne straty dla Ukrainy i sprawy ukraińskiej na świecie. Czas stosować inne doświadczenia i inne metody. W 2003 roku, podczas przygotowań do wstąpienia Polski do UE, odbyła się wspólna konferencja ich Parlamentu i polskich społeczności zagranicznych pod nazwą „Konferencja Polonii”, na której wysoko oceniono rolę polskiej diaspory na drodze wchodzenia kraju do UE. Powierzono jej wykonanie bardzo ważnych zadań — wpływać na rządy 15 krajów, członków UE w kwestii ratyfikacji traktatu o przystąpieniu; pracować nad utrwaleniem pozytywnego obrazu państwa w krajach zamieszkania oraz prowadzić monitoring opinii publicznej w sprawie poparcia wejścia ich Ojczyzny do UE. Na progu wstąpienia do Unii Europejskiej Ukrainę można obrazowo porównać do emigranta, który czuje się zagubiony w nowej dla niego sytuacji, gdzie panują inne normy zachowania. Ale otworzywszy swoje serce i umysł na przyswojenie nowego sposobu myślenia, zaczynamy rozumieć przewagi tego ustroju społecznego. Monitoringu opinii publicznej w sprawie wstąpienia Ukrainy do UE w krajach europejskich, gdzie mieszkają nasi rodacy, nikt jeszcze nie zamawiał. Ale dziś w tym aspekcie nie ma się z czego cieszyć. Poziom zaufania jest taki, na jaki zasługuje państwo, w którym nie działają podstawowe zasady demokracji, naruszane są prawa człowieka, a władza jest głucha na głos ludu. Uchyliwszy drzwi, Unia Europejska, a najbardziej sąsiednia Polska, rozumieją i wspierają dążenia Ukrainy do przezwyciężenia niszczycielskiego skutku bolszewickiego totalitaryzmu, który wpłynął na procesy etnokulturowe i na świadomość społeczną. Niełatwo wyrwać się Ukrainie z ciężkich objęć sąsiedniego agresywnego imperium. Imperialna Rosja weszła w otwartą konfrontację z Zachodem o Ukrainę właśnie na terytorium Ukrainy. Poprzez swoją piątą kolumnę nadal narzuca partyjno-nomenklaturowy totalitaryzm w połączeniu z feudalno-klanowym panowaniem typu azjatyckiego. Taki mutant ani Europie, ani samej Ukrainie nie jest potrzebny. Europa, która już dawno uformowała się jako struktura geopolityczna i ma swoje, sprawdzone przez czas, relacje gospodarcze, polityczne, kulturowe, oczekuje Ukrainy z jej własnym narodowym obliczem. Tylko taką — w swojej naturalnej istocie, z głęboką tradycją kulturową, bogatą wschodnią duchowością. Ukraina jest interesująca dla świata i ma czym uzupełnić Wspólnotę Europejską państw narodowych. W planie duchowym świat ukraiński jest bezgranicznie wielki. Jego siła tkwi w tym, że powstaje on dzięki twórczej energii najlepszych przedstawicieli narodu, bez jakichkolwiek ponadpaństwowych planów. U jego podstaw leży najwyższa realna siła i władza — władza miłości. Zdrowy gen narodowego samozachowania jest niezniszczalny. Potwierdza to historia polityki kolonialnej ze strony sąsiadów. Potwierdzają to różne fale emigracji. Ukraina była, jest i będzie. Ale nadszedł czas, by uruchomić cały potencjał narodowy: duchowy, intelektualny, materialny i skierować w nowe koryto ukraińską myśl i ukraińską wolę. Przeszedłszy początkowe etapy, Ukraina podchodzi do jakościowo wyższego etapu swojego rozwoju, kiedy „rola” Myrosława Rozdolska — członkini Związku Dziennikarzy Ukrainy i Ameryki Północnej, magister filozofii i edukacji religijnej (praca magisterska na Uniwersytecie Fordham zawiera analizę duchowego rozwoju człowieka, porusza psychologiczne aspekty indywidualnej i zbiorowej świadomości społeczeństwa ukraińskiego w postrzeganiu zmian, transformacji nowego myślenia). Pracowała jako przewodnicząca komitetu wykonawczego i rady rejonowej w Tłumaczu w obwodzie iwanofrankiwskim (1991—1995), przewodnicząca Stowarzyszenia Rolników i Prywatnych Producentów Towarowych (1995—1999). Od 1999 r. w USA. Redagowała czasopismo duchowo-oświatowe „Siwacz” (oficjalny organ eparchii stamfordzkiej). W 2000 r. zorganizowała w Stamford szkołę ukrainoznawstwa i do 2006 r. była jej dyrektorem oraz wykładowcą języka i kultury ukraińskiej. W 2007 r. stworzyła i stanęła na czele Wszechamerykańskiej organizacji społecznej „Nowa Ukraińska Fala”, jednocześnie pracowała jako kierownik wydziału zagranicznego ds. zabezpieczenia informacyjno-finansowego Centrum Patriarchalnego UKGK. Autorka i producentka filmów dokumentalnych „Modlitwa” i „Wyspa Ukrainy w Ameryce”; książek „Droga poświęcenia”, „Ukraina w sercu moim”, „Wolna osobowość — twórca swojego losu i współtwórca historii swojego narodu”. narodu” jako „bohatera historycznego” nabiera szczególnej wagi. W tym procesie wzrastać będzie również rola zagranicznych Ukraińców jako czynnika państwowotwórczego, jako skutecznego instrumentu wpływu kulturalnego, gospodarczego i politycznego w krajach swojego zamieszkania. Dwudziestolecie, które przeszła Ukraina jako niepodległe państwo i każda osobowość, która czuje się jego cząstką, to poszukiwanie swojego prawdziwego obrazu, to droga do prawdy przez ciężkie próby i kryzysy. Przerwać zaklęty krąg, po którym dwadzieścia lat chodzi nasz naród, szukając drogi do swojego państwowego wyrażenia siebie, można poprzez uzdrowienie zbiorowej świadomości. Transformacja, zmiany w życiu mają jedną i tę samą trajektorię ruchu, czy to dla osobowości, czy dla narodu — oczyszczenie świadomości z dawnych krzywd oraz pokonanie strachu przed nowymi wyzwaniami. W USA, według oficjalnych danych, mieszka ponad milion 50 tysięcy Ukraińców. Wśród licznych diaspor, ukraińska jest jedną z najbardziej zorganizowanych. Działają szkoły ukrainoznawstwa, ukraińskie unie kredytowe, organizacje kobiece i młodzieżowe, wiele zespołów twórczych, wśród nich — Ukraiński Związek Narodowy, Związek Ukraińskich Katolików „Opatrzność”, które są założycielami i wydawcami gazet „Swoboda”, „Ameryka”, Związek Ukrainek Ameryki, Plast, SUM. Znaczna część organizacji o kierunku narodowo-patriotycznym należy do Ukraińskiego Komitetu Kongresowego Ameryki. Do UKKA niedawno została przyjęta także największa organizacja czwartej fali emigracji — Wszechamerykańskie zjednoczenie społeczne „Nowa Ukraińska Fala”. Dzięki czwartej fali emigracji zaktywizowały działalność cerkwie, szkoły, urozmaiciło się życie kulturalne w ukraińskich wspólnotach w całej Ameryce. Najwięcej nowych emigrantów mieszka w Nowym Jorku, Chicago, Filadelfii, Cleveland, gdzie dalej rozwijają dawno istniejące centra ukraińskie. Prezentacja „Nowej Ukraińskiej Fali” w Konsulacie Generalnym Ukrainy w Nowym Jorku (marzec 2007 r.)

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn