Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

SZTANDAR NAD RADĄ MIEJSKĄ KIJOWA

Слово Просвіти, №30 за 2011 рік

Zakończenie. Początek na str. 1. Mykoła Szczepeć, członek Prezydium, przewodniczący komisji ds. ochrony środowiska i ekologii opowiada: — Do nas wpadł zaniepokojony zastępca naczelnika miejskiego Główny Zarządu ds. porządku publicznego, podpułkownik milicji Wołodymyr Szaposznyk. Widać było, że jemu, Ukraińcowi, nie chciało się brać grzechu na duszę. I powiedział, wskazując na okna: „Spójrzcie tam i spójrzcie tam. Kazano mi za wszelką cenę zaprowadzić porządek. Wy jesteście władzą miejską. Decydujcie! Jak powiecie, tak będzie”. (Wtedy milicja była podwójnego podporządkowania. — Aut.). A nas, członków Prezydium, zostało tylko piętnastu, brakowało jednego głosu. Dlatego pełniący obowiązki przewodniczącego Ołeksandr Mosijuk, poradziwszy się prawników i deputowanych, postanowił przyjąć tak zwaną decyzję protokolarną. W tamtej chwili napięcie sięgnęło najwyższego punktu. W pamięci wciąż świeże były rozlewy krwi w Tbilisi, Baku, Duszanbe. Piąta kolumna nie drzemała. Nieostrożny krok, zwłoka, a wybuch narodowy byłby nieunikniony! Ale po kilku minutach Chreszczatyk, ukwiecony narodowymi sztandarami, z zamieraniem serca, ze łzami w oczach, przy dźwiękach hymnu narodowego i okrzykach „Sława Ukrainie!”, dziesiątkami tysięcy par oczu śledził narodowy niebiesko-żółty sztandar. Powoli, ale pewnie wznosił się w niebo. Było to o godzinie 19:00, 24 lipca 1990 roku. Wraz z powrotem symbolu narodowego na Ukrainę wracała nadzieja na niepodległą, ukraińską Ukrainę. Ukrainę, na ołtarz wolności której złożono tysiące, miliony ofiar jej najlepszych synów i córek na przestrzeni kilku stuleci niewoli, fizycznego i duchowego niszczenia. Wtedy Ołeś Honczar zapisze w swoim dzienniku: „Nad Kijowem, nad Radą Miejską załopotał żółto-błękitny sztandar! O 7-ej wieczorem poświęcili i podnieśli. Ludzi było dużo, i młodzież, i starsi rozumieją znaczenie wydarzenia. Dopiero co dzwoniła Ałła Płatoniwna [Bażan], biegała, mówi, wczesnym rankiem patrzeć, czy nie zdjęli. Łopoce! Ktoś doczeka się, że załopocze i nad całą Ukrainą. Ktoś się doczeka…” To wydarzenie miało miejsce rok przed tym, gdy sztandar wzniesie się i nad kopułą Rady Najwyższej. Obecnie można by powiedzieć: jednak się doczekaliśmy! Ale kilka dni temu na przyjęciu w Radzie Miejskiej Kijowa z okazji tego znamiennego dnia przyszło usłyszeć różne opinie. Witając gości, pierwszy zastępca przewodniczącego Kijowskiej Miejskiej Administracji Państwowej Ołeksandr Mazurczak w szczególności zaznaczył: — Wydarzenie, którego rocznicę dziś świętujemy, jest doprawdy legendarne. Jestem pewien, że minie czas i nasi następcy powiedzą — gdyby nie podniósł się w tamtym dniu ukraiński sztandar, to być może nie byłoby i wolnej Ukrainy. Było to doprawdy niezwykle ważne wydarzenie dla naszego państwa. Chylimy głowy przed tymi ludźmi, którzy stali się uczestnikami podniesienia niebiesko-żółtego sztandaru, za ich odwagę i mądrość wzięcia na siebie takiej odpowiedzialności! Ołeksandr Zajeć, deputowany ludowy Ukrainy, uczestnik tamtych wydarzeń: — Podniesienie narodowego sztandaru stało się punktem zwrotnym w walce Ukraińców o niepodległość. Bardzo ciężko trwała walka o symbole narodowe. Ogłosiliśmy niepodległość dopiero 24 sierpnia 1991 roku. I dopiero 4 września podnieśliśmy sztandar nad Radą Najwyższą. Ale i dzisiaj, w dwudziestym pierwszym roku niepodległości Ukrainy, nie mamy ustawy, która opisywałaby symbole państwowe i reglamentowała ich użycie. My opracowaliśmy i wnieśliśmy pod rozpatrzenie odpowiedni projekt ustawy, ale regionaliści z komunistami odrzucili go. Wtedy, w 1990 roku, deputowanych ludowych Rady Miejskiej Kijowa wspierał naród. To było swoiste wotum zaufania. Oni doprawdy na to zasłużyli swoją uczciwą, bezkompromisową pro-ukraińską postawą, bo rozumieli, że najważniejsza dla nich jest ochrona interesów kijowian. A w konsekwencji — i Państwa Ukraińskiego. Nadija Odarycz, sekretarz stałej komisji ds. walki z przestępczością zorganizowaną: — Chce się powiedzieć coś przyjemnego, ale jednocześnie i bardzo niepokojącego. Przypomnijmy tamten czas, kiedy nas, przedstawicieli obozu demokratycznego, absolutnie uczciwie, w równej walce z rywalami, wybrano do Rady Miejskiej Kijowa. W większości tak działo się i u zastępców panującej w tamtym czasie partii. Do nas znów przyjechał Kirił… Ten sam Kirił Gundiajew, który przy okazji jest Patriarchą Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej. Powiedziawszy tak — nie pomyliłem się. Według licznych świadectw rosyjskiej prasy, z pojawieniem się na moskiewskim tronie cerkiewnym tej osoby, ciągnie się za nią sznurem jeden haniebny skandal za drugim. I tak od początku lat 90., kiedy opinii publicznej stało się wiadomo o jego aktywnej współpracy z KGB. Wtedy w mediach przedostała się informacja, że Kirił ma w organach pseudonim „Michajłow” i już nawet jako metropolita przez długi czas wykonywał „delikatne” polecenia „kantoru głębokiego wiercenia”. Na to można by machnąć ręką: powiedzmy, czyż mało w sowieckich czasach wśród noszących sutanny było tajnych współpracowników? Ale sprawa z archiwami „kantoru” jeszcze mocniej podgrzała zainteresowanie jego szarą osobą. Rzecz w tym, że wielebny, uruchomiwszy wszystkie dźwignie wpływu, zaczął aktywnie wykupywać tajne dokumenty. Przede wszystkim te, gdzie był choćby jakikolwiek kompromat na swoich braci w Chrystusie. Z czasem, po śmierci Aleksego II, podczas wyborów na Soborze Biskupów nowego patriarchy, Kirił wirtuozersko skorzysta skorzysta z tajnej informacji. I członkowie wysokoświęconego zgromadzenia, początkowo strojąc fochy, zmuszeni byli zagłosować na niego. Nawet Wołodymyr, Patriarcha Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej. Zdjęcie Ołesia Dmytrenki. Deputowani pierwszej demokratycznej kadencji Rady Miejskiej Kijowa (1990—1994) podczas świętowania Dnia Sztandaru.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn