Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 10strona oryginału ↗

Wiktoria Lisnycza: „Nie ludzie wybierają Ławrę, a Ławra — ludzi”

Слово Просвіти, №30 за 2012 рік

— Wiktorio Mykołajiwno, z zawodu jest Pani medykiem, prawnikiem i menedżerem. Kiedy w styczniu bieżącego roku została Pani mianowana dyrektorem generalnym Narodowego Kijowsko-Peczerskiego Historyczno-Kulturowego Rezerwatu, pojawiło się niemało zastrzeżeń zarówno wśród opinii publicznej, jak i w mediach. Czy udało się Pani przełamać uprzedzone nastawienie? Co Pani w tym celu robi? — Mam wykształcenie medyczne i prawnicze, lecz dla mnie wartości duchowe i kulturowe zawsze miały pierwszorzędne znaczenie w życiu. Obecnie zdobywam trzecie wykształcenie wyższe w Narodowej Akademii Kadr Kierowniczych Kultury i Sztuki na kierunku „Kulturolog, kierownik projektów artystycznych, wykładowca”. Zatem od 2010 roku na stanowisku wiceministra kultury Ukrainy zagłębiłam się w sprawy muzealne, starannie przeanalizowałam wszystkie problemy i potrzeby placówek kulturalnych kraju, wystąpiłam jako organizator szeregu imprez kulturalno-oświatowych i charytatywnych. Przebywając na stanowisku zastępcy dyrektora państwowej instytucji „Narodowy Instytut Chirurgii Sercowo-Naczyniowej imienia Amosowa”, rozpoczęłam pracę nad podręcznikiem „Polityka religijna państw starożytnych i średniowiecznych”. Książka została zaprezentowana w listopadzie 2011 roku. Zatem dla mnie sfery kulturalna i duchowa zawsze były bardzo interesujące i bliskie, i dołożyłam wiele starań, aby należycie poznać i zbadać wszystkie ich zawiłości. Lecz prawdę mówiąc, jakkolwiek inspirowałyby mnie sfery kulturalna i duchowa, to za mało, by być dobrym kierownikiem tak ogromnej placówki, jak Narodowy Kijowsko-Peczerski Historyczno-Kulturowy Rezerwat. Przecież pracuje tu około pięciuset osób. Zatem właśnie profesjonalny zespół i moje doświadczenie w pracy na stanowiskach kierowniczych pomagają osiągać sukcesy. Z drugiej strony, do Ławry w moje 33 lata przywiódł mnie los. Wiecie, u nas tutaj mówią, że nie ludzie wybierają Ławrę, a Ławra — ludzi. — Jakie sprawy w pracy rezerwatu uważa Pani za pierwszorzędne? Jakie kroki podejmuje Pani, aby poprawić stan rzeczy? — Główne kierunki pracy są związane z realizacją Koncepcji planu generalnego rozwoju Narodowego Kijowsko-Peczerskiego Historyczno-Kulturowego Rezerwatu, który opracowało i zatwierdziło Ministerstwo Kultury Ukrainy. Zgodnie z tym dokumentem, najważniejszymi pilnymi kwestiami dla Rezerwatu dzisiaj są zachowanie integralności i autentyczności budowli kompleksu (prac remontowo-konserwatorskich wymaga 21 obiektów dziedzictwa kulturowego), rozwiązanie problemu współczesnej zabudowy w strefie buforowej Rezerwatu, stała modernizacja terytorium Rezerwatu oraz poprawa serwisu muzealnego itp. Pracujemy, już do jesieni powinniśmy ucieszyć zwiedzających odrestaurowaną dzwonnicą, która przez ponad pięć lat była zamknięta dla wycieczek. Ponadto stale nawiązujemy relacje ze sponsorami i organizacjami charytatywnymi. Nowy profesjonalny zespół za każdym razem składa projekty w celu uzyskania międzynarodowych grantów. Mamy nadzieję, że pozytywne rezultaty naszej działalności zobaczą nie tylko profesjonaliści. — Czuje się Pani muzealnikiem? Na czyim doświadczeniu się Pani orientuje — krajowym, zagranicznym, czy wypracowuje Pani własne plany? — Myślę, że moim głównym powołaniem jest nie po prostu rozwijać muzealnictwo, a pracować na rzecz ukraińskiej kultury, dokładając wszelkich starań dla odrodzenia duchowości naszego narodu. Przecież to najważniejsze w życiu. Oczywiście, pracując nad głównymi kierunkami rozwoju Rezerwatu, zachowujemy tradycje muzealne naszych poprzedników, wykorzystujemy wypracowane doświadczenie. Ale głównym celem jest przekształcenie Kijowsko-Peczerskiego Rezerwatu w sławne europejskie muzeum, do którego będą dążyć miliony turystów z całego świata. Przecież Rezerwat jest godny tego, by być na równi z tak znanymi instytucjami muzealnymi, jak Luwr czy Galeria Uffizi. W ciągu roku te muzea odwiedzają miliony turystów. Zatem obecnie jesteśmy nastawieni na modernizację pracy wszystkich działów naszej instytucji, optymalizację pracy, przyswajanie najnowszych technologii muzealnych oraz ścisłą współpracę z międzynarodowymi organizacjami muzealnymi. Przecież nasz naród ma co pokazać światu. — Po Pani mianowaniu w Kijowsko-Peczerskiej Ławrze przybyło różnorodnych imprez, niektóre z nich miały specyficzny rezonans w mediach, powiedzmy, występ Kubańskiego Chóru Ludowego podczas świętowania „Dnia Rosji” (nawiasem mówiąc, dlaczego świętowano go właśnie tutaj?). Jak Pani odnosi się do podobnych kuriozów, czy warto w przyszłości przekształcać muzeum w arenę dla podobnych show? Przecież nasi kozacy, za których środki wzniesiono niemało tutejszych obiektów, nazywali Ławrę szkołą, matką… — Kijowsko-Peczerska Ławra — to nie po prostu świętość, to także ośrodek życia kulturalnego i działalności społecznej. Zatem naturalne jest, że tutaj regularnie przeprowadzane są imprezy kulturalne, oświatowe, naukowe, społeczne różnego formatu, oczywiście, biorąc pod uwagę specyfikę miejsca. Porozumienie o świętowaniu „Dnia Rosji” zostało osiągnięte w wyniku spotkania z Ambasadorem Rosji na Ukrainie Michaiłem Zurabowem. To było biznesowe porozumienie. W wyniku spotkania została zawarta umowa między Narodowym Kijowsko-Peczerskim Historyczno-Kulturowym Rezerwatem a Centrum Kultur Narodowych (z upoważnienia Ambasady FR na Ukrainie), zgodnie z którą strona rosyjska przelała Rezerwatowi 20 tysięcy hrywien za organizację i zapewnienie przeprowadzenia uroczystej imprezy. Nie rozumiem Pani pytania odnośnie „kuriozum”. Wie Pani nie gorzej ode mnie o tragicznym losie naszego narodu. Kubański Chór Ludowy wykonywał rodzime ukraińskie pieśni, które w żaden sposób nie mogły być sprzeczne z upodobaniami turystów i wiernych obecnych na terytorium tego dnia. — Niedawno Narodowy Kijowsko-Peczerski Historyczno-Kulturowy Rezerwat otrzymał certyfikat „Europejski standard muzealny ze Znakiem Jakości Muzeum” („European Standard of Museum”) od Europejskiej Izby Gospodarczej Handlu, Handlu i Przemysłu. Czy takie wyróżnienie daje rezerwatowi jakieś preferencje? Handlu, Handlu i Przemysłu z prośbą o przeprowadzenie audytu Rezerwatu i udzielenie nam swoich rekomendacji odnośnie jego dalszego rozwoju. W lutym Rezerwat złożył wniosek do centralnego biura Europejskiej Izby Gospodarczej Handlu, Handlu i Przemysłu (m. Bruksela). Pierwszym krokiem na drodze współpracy stała się umowa o świadczenie usług doradczych, zgodnie z którą w ramach wizyty eksperci EIGHP przeprowadzili ocenę zgodności Rezerwatu z europejskimi kryteriami placówek muzealnych. Po przeprowadzeniu certyfikacji eksperci Europejskiej Izby Gospodarczej potwierdzili — poruszamy się w dobrym kierunku. Przekazano nam rekomendacje dotyczące usunięcia niedociągnięć, a pracownicy rezerwatu dołożyli wiele starań, aby je naprawić. W szczególności została odnowiona infrastruktura Rezerwatu, urządzane są zgodnie z europejskim standardem. 23 stycznia podczas „styczniowej rewolucji muzealnej” Ministerstwo Kultury Ukrainy zwolniło dyrektora generalnego Narodowego Kijowsko-Peczerskiego Historyczno-Kulturowego Rezerwatu Marynę Hromową i mianowało w jej miejsce Wiktorię Lisnyczę. Co zmieniło się od tego czasu w Rezerwacie? Spróbujemy się rozeznać, rozmawiając z jego dyrektorem.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn