Strona · s. 8strona oryginału ↗
Wiaczesław HUK. Nowe wiersze
Слово Просвіти, №30 за 2018 рік
***
Leżał w sali szpitalnej wśród takich jak on rannych — stara cerkiew majaczyła w jesiennej mgle za wysokimi oknami — i rozmyślał nad życiem, które podlega śmierci i rozpadowi;
po obiedzie do szpitala przychodziła kobieta z domu za wzgórzem — w długiej sukni, z włosami do ramion, z oczami pełnymi lnu, młoda, o wycierpiących, delikatnych rysach twarzy, łagodna;
jego ostrzyżona głowa była nieco pochylona, oczy zamknięte, bo tajemnica skryła się w listach miłosnych i w samym osądzie, chciał znaleźć w duszy jak najwięcej zniszczonych wspomnień;
wydawało mu się, że unikała tego, co łączy ludzi, za drzwiami żołnierze paplali miękkim południowym dialektem — kochał bezgranicznie, lecz ona miała w duszy kogoś innego;
potem on, narzuciwszy marynarkę, palił na podwórzu, sinym od chłodu, i widział, jak szła do bramy, spowita ptasim gwarem, w jej sercu obok miłości żyła wojna, przekazana przez matkę;
długo patrzył za nią, nerwy były krańcowo napięte, ponieważ dołożył znacznych starań, by pozostać w jej pamięci, pod wieczór zbierało się na deszcz, z morza śmierdziało zgniłą rybą;
ledwo powstrzymał się, by zatrzymać ją do zdjęcia — ona — w białej sukni, on — w czarnym garniturze, dłonie splecione, jak wtedy, bardzo dawno, na tle morza, które było otulone ciszą;
wiele w życiu zyskał, ale stracił jeszcze więcej i wzburzony rozmyślał, zaciskając papierosa w pięści po żołniersku: dlaczego we śnie w przeddzień deszczu widzi nieżyjącego ojczyma?..
słyszał w nocy, jak w sąsiednich sadach sprężyście uderzały dojrzałe jabłka, przypomniał sobie, jak długo leżała obok, jak cicho płakała, jak jego namiętność została na zawsze spalona jej pocałunkami…
***
Minęło jeszcze kilka dni, zanim wykryto jego nieobecność — była podróż i przytulne mdłe wrzenie błyszczących igieł, we wspomnieniach powoli dobiegał końca krótki deszczowy dzień, lecz on północnemu wiatrowi nadstawiał uduchowioną twarz, gdzie pod wieczór w głębokiej studni lśnił umyty księżyc;
noc schowała gniazdo siwego gołębia w namokłą podstawę liści, człowiek całe życie przezwyciężał zależność od własnego cienia, kobiety, ciemna woda szeleściła, pochłaniając kości policzkowe, zmywając krew z przygryzionej wargi, jakby rozrywała bezbarwny pęd życia, gdzie ciało śmiertelne jakby siłą nabywało fizycznego doświadczenia;
dwadzieścia lat temu zdarzyło im się zobaczyć w restauracji — on był inżynierem górnictwa, ona — wykładała francuski; nad kwiatami, które żółkły w wazonie, bez ustanku krążył motyl, w nędznym hotelu nauczyła go prawdziwych pocałunków, a on ulegał jej nieposkromionemu pragnieniu bycia szczęśliwą;
czekał go los wycieńczonego wołu, zabitego ugorem, albo też los Mykoły Chwylowego, który zastrzelił się w pokoju, zaprosiwszy przyjaciół na godzinę 10 rano 13 maja 1933 roku, w tę sobotę kręciło się w głowie od gęstych zapachów bzu, a w sąsiedniej bramie jeszcze od nocy wył przybłędny pies;
zdjął kapelusz i ostrożnie wygładził włosy dłonią — przypomniał sobie mewę na pustej plaży okupowanej przez Rosję Jałty i jak szpalty gazet naświetlały kłamliwe rosyjskie wiadomości, potem błądził wyschniętym korytem rzeki, które odsłoniło szkielety ryb, poskramiając łzy, które płynęły z oczu i dławiły gardło.
***
Nocą wrócił z wojny z jedną myślą — odespać się, ponieważ dotąd samo życie składało się jedynie z samoniszczenia, kiedyś urodził się wbrew woli matki, chociaż za pragnieniem ojca; jego dorastaniu towarzyszyły długie listy i podróże latem nad Morze Czarne, gdzie prażyła się na słońcu masa nagich ludzi i leżał na wilgotnym piasku, wywiesiwszy język, martwy pies;
następnego dnia — jego lewy policzek był zraniony ostrzem brzytwy, więc, ogoliwszy się do końca, przykleił plaster do ranki, potem ubrał się i wyszedł na dwór, gdzie chudy wiatr wiał ukośnie; tamtego roku na południu dni były naprzemiennie — to jasne, to pochmurne, widział, jak nad morzem mewa leciała do skały, jak do domostwa, naruszając, jak zalecenia lekarza, duszy nędznej obnażony spokój;
przypomniał sobie, jak tracił słowa w latach szkolnych przy tablicy, jak zazwyczaj wieczorem nurkował, jak ten pływak, w półsenne morze, jak dawał nowym wierszom życie poprzez straszliwą niewiarę i zmęczenie; na Krymie po zgniłej jesieni — następowała zgniła zima, jak pułapka, nad umarłym morzem bez końca wisiał odór chorych miasteczek, lecz w zranionym ciele nie odzywała się już dawna namiętność.
Plaża we wrześniu
Już ptaków szarawy dym rozpuścił się w głuchej wysokości, nocą w sadzie, strącone ulewą, sprężyście uderzały jabłka dojrzałe; schronienie w hotelu na bezrok znaleźli — wszyscy grzeszni i święci — mężczyzna przyciskał się szorstkimi wargami do kobiecej szyi — to nieograniczony wyraz prawdziwych uczuć podczas wojny, dwóch ciał na zmiętej pościeli przeznaczone połączenie, z wyrazem całkowitego spokoju na twarzy widział sny, gdzie milcząc oglądał martwą ziemię i jesień krwawiła wczesna;
a potem, kontemplując kobiece nagie plecy, cicho palił, i senna woda, stopniowo zamieniając się w lód, twardniała, rano na znak żałoby w mieście opuszczono flagi, pachnąca kawa i papieros były jak cierpka, grubawa skórka; był jednym z tych dziwaków, którzy kochali czarno-białe kino, ciepły wrzesień, parterowe osiedla, zupę z szafranem, zgolił wąsy, jakby na zawsze obnażył duszy zamulone dno,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
