Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

Ukraina — jedyna

Слово Просвіти, №30 за 2018 рік

Jak ci się służy, żołnierzu? Jeszcze niedawno trudno było sobie wyobrazić, że na Ukrainie będzie trwała wojna, niechby i hybrydowa, ale przez to nie mniej krwawa. Doniecki port lotniczy, Iłowajśk są już wpisane w najnowszą historię kraju bohaterstwem i poświęceniem naszych odważnych wojowników. Wielokrotnie bywaliśmy na poligonach, gdzie przechodzą szkolenie ukraińscy wojskowi. Nasze pierwsze spotkanie z generałem majorem Ołeksandrem Pawlukiem odbyło się właśnie na Rówieńskim poligonie wojskowym. Wtedy został już mianowany dowódcą Operacyjnego Dowództwa „Zachód”. Bojowy oficer od pierwszych dni rosyjskiej agresji przebywa na froncie. Wcześniej dowodził słynną 24. Samodzielną Brygadą Zmechanizowaną, która obecnie nosi imię księcia Daniela Halickiego. Żelazna brygada jako jedna z pierwszych stanęła w obronie integralności terytorialnej i niepodległości państwa, wyzwalała miejscowości Jampil, Lisiczańsk, Siewierodonieck, Siewiersk, Zakotne, Słowiańsk. W Siewierodoniecku wraz z innymi uczestnikami konferencji (a są to dziennikarze z obwodów charkowskiego, sumskiego, rówieńskiego i czernihowskiego, a także naukowcy Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu im. Tarasa Szewczenki Wiktor Nabrusko i Jurij Bondar) odwiedziliśmy jedną z brygad Operacyjno-Taktycznego Zgrupowania „Ługańsk”, aby zapoznać się z warunkami bytowymi naszych obrońców. Przecież, jak zaznaczył Ołeksandr Pawluk: „Jeśli my sami nie będziemy opowiadać o naszej armii, o naszym żołnierzu na pierwszej linii frontu, za nas będzie to robić Rosja…”. A o tym, jak ona to robi, nie gardząc niczym, wszyscy dobrze wiedzą, bo na naszym terytorium trwa jeszcze piekielna wojna informacyjna. Więc wyruszyliśmy tam, gdzie spędzają dnie i noce ukraińscy wojskowi, gotowi w każdej chwili dać godną odprawę wrogowi. Uwierzcie, że to nie tylko słowa. Kiedy przyjechaliśmy do miejsca stacjonowania brygady, tam wrzała praca. Na improwizowanym placu felczer uczył bojowników udzielać towarzyszom pierwszej pomocy medycznej przy zranieniu. Ktoś z dziennikarzy sceptycznie zauważył, że niby przygotowywali się do naszego przyjazdu, i od razu otrzymał ostrą odpowiedź, że taka wiedza na pierwszej linii ratuje życie żołnierzowi. — Na froncie pokazówka nie przechodzi — podkreślił felczer. — My nie leczymy, a ratujemy życie nawet ze szkodą dla zdrowia wojownika. To znaczy, kiedy stoi wybór stracić jakąś kończynę czy życie, bez zastanowienia amputujemy kończynę, byle tylko żołnierz przeżył. Opowiedział, że były przypadki, kiedy przez niewłaściwie udzieloną pierwszą pomoc chłopaków nie dowożono do szpitala… Dlatego zgodnie z rozkładem dnia uczy wojskowych medycyny taktycznej, stawia pytania i wymaga doskonałej odpowiedzi… Chociaż w domu miał własny biznes, a sam pochodzi z Krzemieńca w obwodzie tarnopolskim, nie mógł stać z boku wydarzeń, które dzieją się na wschodzie kraju, i już ponad 3 miesiące służy w Siłach Zbrojnych Ukrainy. Swoją drogą, ciekawy fakt: w tej brygadzie z powodzeniem pełnią służbę i 20-letni młodzieńcy, i 57-letni mężczyźni, którzy również podpisali kontrakt. A służba nie jest łatwa, i nie tylko dlatego, że daleko od domu, że trzeba żyć, chociaż w należycie urządzonych, ale ziemiankach, a jeszcze dlatego, że oni są artylerzystami i w ich dyspozycji jest ciężki sprzęt. Trochę straszno było nawet patrzeć na tę groźną broń. Zobaczyliśmy, jak obsługa artyleryjska w zaledwie kilka minut doprowadziła ogromną armatę, która waży ponad 9 ton, do gotowości bojowej. Wszystkie działania artylerzystów są precyzyjne i wyliczone, sprawnie wykonywali komendy oficerów, przecież od tego zależy nie tylko sukces w operacji bojowej, ale i, bez przesady, ich życie. — Armata może wystrzelić nie więcej niż 5-6 razy, a dalej, żeby wróg nie nakrył ogniem w odpowiedzi, muszą szybko zwinąć się i zmienić pozycję — opowiedział Anatolij Proszyn. Pułkownik z dumą zauważył, że właśnie ta obsługa artyleryjska armaty „Hiacynt” zdobyła zwycięstwo w zawodach artylerzystów, które odbyły się w OTZ „Ługańsk” w przeddzień naszego przyjazdu. — Artyleria to broń zbiorowa i u nas wszystko jest dopracowane do minut i sekund — zauważył jeden z oficerów. — Personel przekracza wyznaczone normatywy o ponad 50%. Bardzo pomagają treningi, co niejednokrotnie ratuje w warunkach bojowych. Same pozycje wojownicy urządzili tak, aby można było w mniej więcej komfortowych warunkach pełnić służbę. Złote rączki zrobiły płytę w pomieszczeniu do przygotowywania jedzenia, jest miejsce do jego spożywania, przechowywania produktów. Których, swoją drogą, jak zapewnili wojskowi, wystarcza. Ale my sami się o tym przekonaliśmy. Ziemianki, gdzie mieszkają wojownicy, są czyste i ciepłe. W jednej z nich zobaczyliśmy dużo książek… Jest także łaźnia, pralki. Ale choćby nie wiem jak komfortowe były te przystosowane pomieszczenia, chce się, żeby jak najszybciej skończyła się wojna i wojownicy wrócili do domu, do swoich pokojowych zawodów. A jeszcze bardzo boleśnie było patrzeć w oczy 20-letniego Iwana, który jeszcze w wieku 19 lat podpisał kontrakt w SZU. Zupełnie młody, ale na równi z innymi sprawnie radzi sobie przy armacie. Jemu by jeszcze się uczyć, spotykać w zupełnie innym, bardziej romantycznym miejscu wschód słońca czy w spokojne wieczory przechadzać się z ładną dziewczyną… O armii chłopak marzył od dzieciństwa i, trochę się krępując, powiedział, że i zawód zdobył odpowiedni — mechanika-ślusarza samochodowego, żeby przydał się w służbie. I już z dumą dodał, że jego siostrzyczka też służy. Ona jest pielęgniarką, była na pierwszej linii, teraz jest na poligonie… Pochodzi Iwan z obwodu chmielnickiego, a ojciec u niego, zaznaczył, jest Rosjaninem… Oto tacy młodzieńcy idą do armii służyć, nie chowają się za plecy rodziców, nie „migają się”, a sami, dobrowolnie podpisują kontrakt i z powodzeniem walczą, broniąc nas przed wrogiem. Swoją drogą, jeśli ktoś myśli, że tam jest wysoka pensja, to się myli. Bo suma 7000 hrywien miesięcznie nie jest taka duża, jeśli dodać, że wojskowi pracują 24 godziny na dobę. Dlatego dla takich jak Iwan nie najważniejszy jest zarobek, młody żołnierz chce, żeby wreszcie na Ukrainie zapanował pokój, a do tego założył mundur i nie żałuje tego. Godziny spędzone w miejscu stacjonowania naszych wojskowych na wschodzie minęły szybko. Wrażenia z tego, co zobaczyliśmy, są niejednoznaczne. Bo z jednej strony ogromny patriotyzm i pragnienie naszych wojaków bronienia ojczystej ziemi przed agresorem, a z drugiej — chciałoby się zobaczyć, że żyją już według standardów NATO, że otrzymują odpowiednią pensję, że o nich nigdy nie zapomną ani ich kierownictwo w Ministerstwie Obrony, ani my, mieszkańcy pokojowych terytoriów. Przecież właśnie dlatego, że oni tam, w okopach, spotykają i żegnają słońce, my żyjemy w przytulnych domach, świętujemy i modlimy się, aby wszyscy nasi obrońcy wrócili do domu żywi i nieuszkodzeni. Razem przeciwdziałać rosyjskiej agresji informacyjnej. W Ługańskiej Obwodowej Administracji Państwowej rozmawiano wraz z wojskowymi o tym, jak łącząc siły, prowadzić walkę z rosyjskim agresorem na jeszcze jednym froncie — informacyjnym, w którym niemałą rolę odgrywają gazety brygadowe. W ich druku dla wojskowych pomagają redakcje gazet obwodów sumskiego, czernihowskiego i rówieńskiego, w tym także „Sarnenskie nowyny”. Zastępca przewodniczącego Ługańskiej OAP Jurij Kłymenko opowiedział o sytuacji w przestrzeni informacyjnej regionu: — W porównaniu z 2014 rokiem ogólne pole informacyjne obwodu skurczyło się 20-krotnie. Tak, według stanu na 1 stycznia 2013 r. w obwodzie ługańskim zarejestrowanych było 68 firm radiowo-telewizyjnych, obecnie na terytorium kontrolowanym przez Ukrainę działają tylko 24. Jednak w tym czasie wznowiliśmy działalność obwodowego kanału telewizyjnego, zbudowaliśmy nową wieżę telewizyjną w rejonie nowoajdarskim, co zapewniło zwiększenie pokrycia kontrolowanego terytorium cyfrowym sygnałem telewizyjnym 4,5 raza, a sygnałem ukraińskich stacji radiowych – ponad dwukrotnie. W bieżącym roku kosztem środków budżetu państwowego, otrzymanych od Unii Europejskiej, zbudujemy wieżę telewizyjną w rejonie popasniańskim, co ostatecznie zlikwiduje rozerwanie przestrzeni informacyjnej regionu i pozwoli częściowo pokryć sygnałem terytoria okupowane. A dowódca Dowództwa Operacyjnego „Zachód”, generał major Ołeksandr Pawluk podkreślił: „Kiedy przeciwnikowi nie udaje się pokonać nas siłą, próbuje zwyciężyć nas ideologicznie. Zadaniem rosyjskiej propagandy jest podważenie zaufania do armii. Jednak Siły Zbrojne Ukrainy to dziś profesjonalny zespół bojowy z ostrym poczuciem sprawiedliwości. Dlatego liczymy na obiektywne relacjonowanie wydarzeń i wasze wsparcie”. Jurij Kłymenko i Ołeksandr Pawluk wręczyli nagrody Ługańskiej OAP oraz DO „Zachód” dziennikarzom i oficerom prasowym, a redakcjom, które na własny koszt drukują gazety brygadowe (frontowe), także listy pochwalne. Ponadto sekretarz Rady ds. ochrony działalności zawodowej dziennikarzy i wolności słowa przy Prezydencie Ukrainy, kandydat nauk z zakresu administracji państwowej Ołeksandr Buchtatyj, z którego inicjatywy odbyło się to wydarzenie, wręczył mediom Ługańszczyzny kamizelki kuloodporne i hełmy, a naukowcy Kijowskiego Uniwersytetu Państwowego i koledzy z Czernihowszczyzny podarowali wojskowym i urzędnikom OAP książki. Uczestnicy konferencji omówili wiele ważnych kwestii dotyczących dalszej współpracy między wojskowymi a dziennikarzami w relacjonowaniu wydarzeń mających miejsce na wschodzie kraju, wymienili się doświadczeniami z pracy w nowych warunkach reformowania prasy. A także umówili się na zainicjowanie profesjonalnego konkursu dziennikarstwa wojskowego i wprowadzenie wymiany publikacji prasowych, a z czasem stworzenie banku materiałów informacyjnych o wojnie w Donbasie. Switłana Liaszko, Sarny—Siewierodonieck. Ołeksandr Pawluk: „Jeśli my sami nie będziemy opowiadać o naszej armii, naszym żołnierzu na pierwszej linii frontu, za nas będzie to robić Rosja…” Z wystąpienia na międzyregionalnej konferencji naukowo-praktycznej „Informacyjna reintegracja Ługańszczyzny: reforma prasy, rozwój przestrzeni radiowo-telewizyjnej oraz bezpieczeństwo informacyjne” w Siewierodoniecku.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn