Strona · s. 2strona oryginału ↗
Jaki jest cel: leczyć się czy być zdrowym?
Слово Просвіти, №30 за 2018 рік
Kilka razy zdarzyło mi się słyszeć: „Czy wybraliście już sobie lekarza?”. To pytanie zadał mi w szczególności pracownik Instytutu Socjologii. Na moją odpowiedź zareagował ze zdziwieniem: „A my z tej strony problemu nie rozważaliśmy”. Dlatego proponuję również czytelnikom spojrzeć z innej strony. Jewhen HOLYBARD. Główne hasła reformy medycznej to: „Aby w centrum uwagi był pacjent” oraz „Pieniądze idą za pacjentem”. Oznacza to, że państwowi reformatorzy koncentrują uwagę wyłącznie na chorych, finansują chorych i wspierają system chorób. Przecież zgodnie z Wielkim słownikiem wyjaśniającym współczesnego języka ukraińskiego, pacjent to chory, który zwraca się do lekarza lub przebywa pod nadzorem lekarza. Wychodzi na to, że im więcej jest chorych i chorób, tym więcej potrzeba pieniędzy z budżetu na tak zwaną „troskę o zdrowie narodu”, a w istocie – na stymulowanie procesu leczenia chorób, czyli na próby usuwania objawów i skutków, a nie przyczyn. Przy czym, kosztem zdrowych, bo chorzy nie pracują, a „chodzą po lekarzach”. Według takiej logiki reformatorów, organ zarządzający branżą medyczną na Ukrainie powinien obecnie nazywać się Ministerstwem Ochrony Chorób. Stąd też rekomendacja tego organu: „Wybierzcie sobie lekarza”, z góry zakładając, że choroby to nieodłączny, obowiązkowy element naszego życia. Nastawienie na choroby to główna idea urzędników, którzy uważają, że chory człowiek to norma. Ten absurd nie jest oczywisty dla autorów reformy medycznej, ponieważ rozpatrują oni problem z pozycji przedmiotowego, a nie z pozycji funkcjonalnego podejścia. Jaskrawym przykładem podejścia funkcjonalnego była decyzja chińskiego cesarza z szóstej dynastii, który płacił swojemu lekarzowi tylko za te dni, kiedy bywał zdrowy. Czyli stymulował zdrowie, a nie choroby. Uważał chorobę za anomalię, a nie za normę. A dlatego też swojego lekarza postrzegał nie jako uzdrowiciela, lecz jako doradcę w kwestii utrzymania zdrowej, bezchorobowej formy istnienia. Bo funkcja to działanie skierowane na zaspokojenie konkretnej potrzeby. Jeśli sformułować potrzebę jako „unikać chorób, utrzymywać zdrowy tryb życia, stale samouzdrawiać się i zachowywać formę”, wtedy trzeba finansować odpowiednie programy działań (funkcji), skierowanych na zaspokojenie wskazanej potrzeby i finansowo stymulować zdrowych oraz tych, którzy przyczynili się do zachowania i wspierania zdrowia. Jeszcze czterdzieści lat temu w Szwecji zaczęto dopłacać pracownikom, którzy nie korzystają z windy, a chodzą pieszo. Niestety, autorzy obecnej reformy medycznej (zresztą, jak i innych) nadal patrzą na świat przez okulary podejścia przedmiotowego i próbują walczyć
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
