Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

Przyjazd Prezydenta Ukrainy do Sahrynia według definicji wojewody lubelskiego to prowokacja nacjonalistyczna…

Слово Просвіти, №30 за 2018 рік

Myrosław ŁEWYCKYJ. Nikt nie miał wątpliwości, że obecna ekipa rządząca Polski przygotowuje Ukrainie „niespodzianki” na 75. rocznicę tragicznych wydarzeń na Wołyniu. Chociaż większość „niespodzianek” przygotowanych na tę datę przez polskich propagandystów była przewidywalna, to zdarzały się też nieoczekiwane zwroty. „Pozwoliła” na to znowelizowana 26 stycznia ustawa o Instytucie Pamięci Narodowej (Polski), zgodnie z którą ukraiński ruch narodowowyzwoleńczy, począwszy od 1925 roku, uważany jest za zbrodnię przeciwko narodowi polskiemu. A żeby ten, jawnie absurdalny z punktu widzenia normalnego dobrosąsiedztwa, zapis brzmiał bardziej wiarygodnie, w ustawie zapisano, że ukraiński ruch narodowowyzwoleńczy współpracował z niemieckim okupantem. W ten oto sposób przed kolejnymi wyborami (do rad lokalnych) bronią „dobrego imienia” państwa polskiego i narodu polskiego. W rzeczywistości ta „obrona” nieco przypomina rosyjską obsesję na punkcie światowego antyrosyjskiego „spisku”. Dlatego coraz częściej w Polsce rozbrzmiewa przestroga, że trudniej wymyślić większą dyskredytację Polski niż jej „obronę” w wykonaniu ekipy Kaczyńskiego. Nie tylko Ukraińców, ale i Polaków zszokował wywiad dla rosyjskiej agencji „RIA Nowosti” Kornela Morawieckiego — ojca obecnego premiera Polski, opublikowany na początku lipca. I choć zwróciły już na niego uwagę ukraińskie media, skomentuję jego „antyukraińskie reweranse”. „Widzę, że Ukraińcy to naród bardzo podzielony. Wschód Ukrainy silniej ciągnie do Moskwy niż do Kijowa czy Warszawy” — powiedział K. Morawiecki. To oczywiście bardzo duże wyolbrzymienie, które pokazuje „mesjanistyczny” sposób myślenia tego człowieka, jego oderwanie od rzeczywistości. Masowe zarobkowanie Ukraińców w Polsce jest wymuszone. Polskę pracownicy zarobkowi uważają za placówkę dla wyjazdu do bardziej przewidywalnej obecnie Europy Zachodniej, zaniepokojeni narastaniem w Polsce historycznego szowinizmu. K. Morawiecki wyraża zaniepokojenie, że władze ukraińskie „obrały kurs na likwidację lub silne ograniczenie języka rosyjskiego jako języka nauczania w szkołach. To niezrozumiałe, ponieważ połowa narodu tam mówi po rosyjsku. To sprzeczne z wolnym duchem europejskim. Musimy to głośno krytykować, a nie słyszałem takiej krytyki tych ukraińskich decyzji ze strony Polski”. Jeśli iść za taką logiką, to warto by było, aby Polacy uzupełnili już kilkakrotnie modyfikowaną ustawę o Instytucie Pamięci Narodowej i zapisali w niej normę: „Kierując się zasadami wolnego ducha europejskiego, uznać wszystkie wielkie (powstania) i małe (akty terrorystyczne itp.) opory Polaków przeciwko rusyfikacji czy germanizacji za akty zbrodniczego nieposłuszeństwa wobec prawowitych (obecnie mało kto wspomina, że likwidacja państwa polskiego pod koniec XVIII w. — bardziej znana pod nazwą rozbiorów — odbyła się poprzez zawarcie umów dyplomatycznych za formalną zgodą władz państwa, które likwidowano. — Red.) okupantów. Wychodząc z tego faktu, wszystkich, którzy brali udział w powstaniach czy innych formach oporu, uważać za przestępców. I za zaprzeczanie temu — wprowadzić odpowiedzialność karną”… Ktoś powie, że to drwina. Ale czy drwiną z rzeczywistości i zdrowego rozsądku nie jest polskie oficjalne twierdzenie, wyrażone przez K. Morawieckiego w wywiadzie dla Rosjan, że wszyscy, którzy sprzeciwiali się polskiej okupacji ziem ukraińskich, są przestępcami. Podobnie jak postawiony przez niego zarzut władzom ukraińskim, że „sławią przestępców”. Jednak przy obecnej antyukraińskiej obsesji polskich władz trudno oczekiwać innego podejścia. Tym bardziej, że na listopad w Polsce zaplanowane są wybory do organów samorządu terytorialnego, w których może zadziałać mit o krwiożerczości Ukraińców. I chociaż czołowi artyści kraju, były prezydent Polski Bronisław Komorowski, część dziennikarzy protestują przeciwko kursowi obecnej władzy na restaurację szowinizmu międzywojennego wzorca oraz konfrontacji z sąsiadami, to kontrolowana przez władzę część mediów brutalnie ich wyśmiewa, nazywając politycznymi błaznami, a czasami nawet zdrajcami stanu… Zmiany formatu i istoty polskiej władzy są oczywiste: kurs na restaurację szowinizmu. Zarówno lider rządzącej w Polsce partii „Prawo i Sprawiedliwość” J. Kaczyński, jak i premier M. Morawiecki (jemu należą się słowa: „pojednanie między narodami Polski i Ukrainy może opierać się tylko na uznaniu pełnej prawdy o wydarzeniach na Wołyniu”), oraz inni polscy politycy stawiają (szczególnie w wystąpieniach przed własnym elektoratem) stosunki z Ukrainą w zależności od przyjęcia przez Ukrainę polskiej wersji „prawdy” o tragedii wołyńskiej 1943 roku. Tutaj trzeba powiedzieć, że oświadczenie-żądanie polskiego premiera jest dość ryzykowne dla jego reputacji politycznej. Obecnie udowodniono, że w dwutomowym dziele Siemaszków, które do dziś uważane jest za pracę bazową o polskich stratach w tragedii wołyńskiej, do liczby ofiar zaliczono osoby, które w 1944 czy 1945 roku wyjechały do Polski. Ale zweryfikowanymi faktami polski premier, składając oświadczenia o „uznaniu pełnej prawdy”, nie bardzo się przejmuje. Nie ostrzegło go, powiedzmy, to, że wiosną bieżącego roku we Wrocławiu 93-letni prof. Ryszard Krasnodębski demonstracyjnie opuścił salę, w której występował z „historycznym” wykładem premier. Profesor, odmawiając przyjęcia nagrody z rąk M. Morawieckiego, oświadczył: „On nie wie, co mówi. Nie jemu uczyć mnie historii na nowo. To skandal”! Dzisiaj trudno mówić o konstruktywnym rozwiązaniu i ocenie przeszłości przez polskie władze. Do tego wzywa zarówno zdrowy rozsądek, jak i UE w osobie przewodniczącego Rady Europejskiej Donalda Tuska. Zwracając się do Ukrainy i Polski, Tusk powiedział: „Konflikt między nami zależy tylko od naszych oponentów albo od politycznych głupców”. Oficjalna Warszawa zareagowała na te słowa kolejnym atakiem informacyjnym na osobę D. Tuska. I kolejnym wyrzutem wobec Ukrainy o niechęć do rozwiązywania problemów. Gdyby w tym wyrzucie była choć cząstka prawdy, to czy mógłby prezydent Polski Duda 8 lipca swobodnie jeździć po miastach Wołynia, występując na wiecach, składając kwiaty w „polskich miejscach”? „Obchody” w Polsce 75. rocznicy ukraińskiego „ludobójstwa” rozciągnęły się na 9 dni, zaczynając od wieców i konferencji 7 lipca, a kończąc na pokazie skandalicznego filmu „Wołyń” dla krajowego i zagranicznego widza. Szefowie telewizji uznali ten film za arcydzieło, które utwierdza polską świadomość historyczną i tożsamość narodową. Od tych słów wieje rewanżyzmem. W przeddzień podróży A. Dudy na Wołyń w zapowiedziach na stronie Prezydenta Ukrainy była informacja o wspólnej modlitwie prezydentów obu krajów przy pomnikach, które upamiętniają ofiary tamtego strasznego czasu. I choć dwa lata temu Prezydent Ukrainy modlił się przy warszawskim pomniku polskich ofiar wydarzeń wołyńskich, prezydent Polski nie uznał za stosowne wziąć udziału we wspólnej modlitwie na Ukrainie przed pomnikiem ukraińskich ofiar. Etatowi interpretatorzy obecnej polskiej polityki z ekranów telewizyjnych natychmiast ogłosili niewspółmierność liczby ofiar. Jeden z autorów materiału o tych wydarzeniach nazwał najnowszą „prawdziwą liczbę” polskich ofiar — 200 tysięcy osób. Sprawa nie tylko w liczbach, ale w traktowaniu zjawisk. Kiedy z ekranów polskiej telewizji współautorka książek o „ukraińskim ludobójstwie” E. Siemaszko czy skandaliczny ksiądz T. Isakowicz-Zaleski ogłaszają celowe zabójstwa za to, że ktoś był Polakiem, to jest to głupota w parze z prowokacją. Nawet uczniom wiadomo, że każde przeciwdziałanie jest reakcją na konkretne działanie. To obiektywne prawo bytu. A kiedy podobne rzeczy brzmią z ust polityków, to jest to już patologia. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Jan Józef Kasprzyk (oczywiście członek partii PiS) powiedział podczas „wołyńskich” uroczystości przy Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie: „Naszych rodaków bestialsko mordowano tylko za to, że byli Polakami, że mówili po polsku, że żyli tam od wieków w miłości do wiary katolickiej i polskości”. Jeszcze dalej w rewanżystowskiej nostalgii poszedł już wspomniany premier Polski M. Morawiecki: „Tego zbrodni nie zapomnimy. Nasza pamięć musi opierać się na prawdzie o zbrodni wołyńskiej, która nie może być relatywizowana (stawiana w zależności od innych wydarzeń. — Red.). Nie można jej usprawiedliwiać. Nie ustaniemy w naleganiach, dopóki wołyńskie i inne miejsca kaźni Polaków na wschodnich kresach nie zostaną godnie uczczone”. Ustami urzędującego polityka najwyższego szczebla wyraźnie powiedziano o uczczeniu pamięci „na kresach” w odniesieniu do prawowitego terytorium innego państwa. P. Poroszenko słowami z Modlitwy Pańskiej już nie po raz pierwszy mówi o potrzebie wzajemnego przebaczenia, o niedopuszczalności upolitycznienia i jednostronnych ocen skomplikowanej przeszłości, o rosyjskim zainteresowaniu ukraińsko-polskim napięciem, o konieczności skupienia się na naświetlaniu wspólnych stron walki Polaków i Ukraińców przeciwko moskiewskiemu ciemiężycielowi. Jednak ten ważny szczegół sahryńskiego przemówienia Prezydenta Ukrainy 8 lipca we wsi Sahryń podczas uczczenia pamięci ukraińskich ofiar został zignorowany przez polskich telewizyjnych dziennikarzy, chociaż wybrzmiała tam teza historyczna: „Nie może być wolnej Polski bez wolnej Ukrainy”. Czy to przypadkowe wypadnięcie z anteny, czy może początek nowej tendencji? Obecnie w Polsce są ludzie, którzy wzywają do zbliżenia z Rosją, nazywając to wzmocnieniem Polski na arenie międzynarodowej… Tę ideę publicznie wypowiedział ojciec urzędującego premiera. Przyjazd Petra Poroszenki do Sahrynia miał i, według wszelkich danych, nadal będzie miał informacyjno-polityczną kontynuację. Wojewoda lubelski Przemysław Czarnek nazwał uroczystości w Sahryniu z udziałem prezydenta Ukrainy ukraińską „nacjonalistyczną prowokacją”. Prowokację dostrzegł w dacie przeprowadzenia tego wydarzenia i słowach, które tam zostały wypowiedziane. P. Czarnek złożył zawiadomienie do prokuratury na osobę odpowiedzialną za przeprowadzenie tego wydarzenia — ukraińskiego historyka z Lublina doktora Grzegorza Kuprianowicza. Wojewoda lubelski wyjaśnił motywy swojego kroku. Z tego „wyjaśnienia” wynika, że służby Wojewody nie mają informacji o realnych wydarzeniach na Ukrainie. Mają jednak wolny dostęp do rosyjskiego informacyjno-propagandowego zasobu. Uczczenie pamięci ukraińskich ofiar we wsi Sahryń 8 lipca 2018 r. przez Prezydenta Ukrainy Petra Poroszenkę. A. Duda złożył kwiaty w miejscu, gdzie kiedyś była polska osada.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn