Strona · s. 6strona oryginału ↗
“Posiedźmy, porozmawiajmy...”
Слово Просвіти, №30 за 2021 рік
Ogólnie rzecz biorąc, ostatni komunikat pana Mychajła na Facebooku z odpowiedzią na moje pytanie dotyczące tamtego “kijowskiego romansu” (teraz ten temat nie daje mi spokoju) datowany jest na 14 maja 2021 roku, niedługo przed śmiercią Mychajła Fedotowycza... Ten dialog był cudem literatury i filologii, który rodzi się dzięki człowieczeństwu i uświadomieniu sobie wspólnych wartości. Właściwie od przebudzenia wartości wszystko się zaczynało. Poznałem Mychajła Fedotowycza w Kijowskim Pałacu Dzieci i Młodzieży dwadzieścia lat temu. Trwała tam ceremonia nagradzania uczniów – zwycięzców konkursu znawców języka ukraińskiego, który właśnie nazwano imieniem Petra Jacyka. Pan Mychajło uścisnął mi dłoń za zajęcie miejsca na podium, żartując przyjaźnie o niewielkiej liczbie chłopców wśród młodych filologów. Tak, Mychajle Fedotowyczu, nas, już bardziej doświadczonych i sceptycznych, wciąż jest niewielu. Od tamtej pory życie stało się nieustannym konkursem znawców (nie tak uczciwym, jak ten założony przez Pana) i wydaje się, że ci, którzy pozostają w grze, szczególnie nie liczą na nagrody. Moje główne późniejsze wyróżnienia to uniesienie z powodu rozwiązanych filologicznych tajemnic, niechby czasem niewielkich, oraz obrona najmniejszych ideałów. Bez Pana wsparcia byłoby z tym niezmiernie trudniej! Za nie oraz za niezwykle ważne wątki w moim osobistym “kijowskim romansie” jestem zawsze Panu wdzięczny. Mykoła TIUTIUNNYK. Kolejny zjazd Narodowego Związku Pisarzy Ukrainy. Podczas przerwy spacerujemy korytarzami dawnego Pałacu Październikowego w nadziei na spotkanie kogoś z dawnych przyjaciół czy znajomych. Jeszcze z daleka widzę Mychajła Fedotowycza Słaboszpyckiego. On, jak zawsze, w kręgu pisarzy. Taki już człowiek, że jak magnes przyciąga do siebie. My z nim przez pewien czas korespondujemy, przesyłamy sobie nawzajem nowe książki. Recenzje znanego pisarza i wydawcy są dla mnie bardzo miłe. “Twój romans “Marusia Bohusławka” – to obraz bohaterki, nakreślony według ludowych wyobrażeń, to szczęk historii obok jej losu; to wieczne niebo Ukrainy, w które wpatrzone są spojrzenia wielu pokoleń; to lektura, którą chce się czytać ponownie, delektując się wyrafinowanym słownym malarstwem...” Podchodzę, witam się, czując mocny uścisk. – No, jak tam sprawy? Rozmowa prosta, swobodna i krótka. Bo podchodzą też inni delegaci i każdemu chce się uścisnąć Słaboszpyckiemu dłoń, powiedzieć kilka słów. Rozumiem to, milknę, tylko słucham. – Ty tylko nie znikaj, Mykoło – mówi mi. – I w ogóle przychodź do wydawnictwa, posiedzimy, porozmawiamy. – Dziękuję, Mychajle Fedotowyczu. Dziękuję, ale niczego nie obiecuję. Przecież nie jestem kijowianinem. I po zjeździe znów wrócę na swoją Ługańszczyznę, gdzie niebo podpierają szare hałdy i gdzie jeszcze za młodu przepracowałem pod ziemią, na kilometrowej głębokości, całe siedemnaście lat! I znów pozostanie tylko korespondencja i wymiana książek, które będę czytać i czytać ponownie, aż dopóki przez przeklętą wojnę nie opuszczę rodzinnego domu, i teraz nawet te wiersze piszę w innym kraju, w cudzych murach. A jeszcze pozostaje jasna i nieprzemijająca pamięć o bezgranicznie utalentowanym i jasnym człowieku, Mychajle Fedotowyczu Słaboszpyckim. O którym nigdy nie zapomni Ukraina.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
