Strona · s. 1strona oryginału ↗
„Nie budujcie na piasku”: optyczne iluzje polityki...
Слово Просвіти, №30 за 2021 рік
...władz, które dotąd na przykład nie odpowiedziały na propozycję Stanów Zjednoczonych dotyczącą przestępczych spraw „ukraińskich” oligarchów. Ponieważ zamiast realnej deoligarchizacji na Ukrainie, do czego wystarczają normy prawne, narodził się z tysiącami poprawek kosmetyczny projekt ustawy „o oligarchach”. Jego istota: oligarchom było dobrze, a będzie jeszcze lepiej. Choć oczywiste jest, że to oni są bezpośrednimi winowajcami tego, że według danych ONZ naród ukraiński zajmuje pierwsze miejsce w Europie jako naród, który stale niedojada (9,8 mln).
Ta polityka władz, które przez cały okres odnowionej niepodległości pozostawały w zmowie z oligarchami i które, niestety, stały się realną władzą, nie może budzić zaufania społeczności międzynarodowej, obraża i złości naród.
Dlatego nie warto cieszyć się iluzjami o innym (korzystnym dla Ukrainy) przebiegu wydarzeń. Coraz wyraźniej staje się zrozumiała również współczesna polityka, w której głównym wymiarem jest interes narodowy państw. W tych okolicznościach Ukraina już od dawna potrzebuje wyraźnego narodowego strategicznego planu w zakresie bezpieczeństwa. Ponieważ „żebranie o jałmużnę” nie działa w warunkach nasilającej się ekspansywnej „polityki kanonierek”.
Zatem dla nas głównym zasobem obrony i rozwoju, kluczowym potencjałem bezpieczeństwa jest oparcie się na własnych siłach.
Do tego naród musi być zjednoczony wokół głównych narodowych priorytetów. Nie warto długo zastanawiać się nad tym, co będzie wspólnym mianownikiem jedności w warunkach zagrażających zamachów Rosji. Walka. O państwowość i ukraińską tożsamość. Wojna trwa. „Projekt północny” jest jej ważnym elementem.
Jak działać dalej? Bo nieustanne wyzwania kształtują się zarówno z zewnątrz, jak i wewnątrz społeczeństwa, które dziś jest rozdarte społecznie, duchowo, ideowo, mentalnie. Przyczyny tego zdają się leżeć na wierzchu, jednak od już całej dekady ich rozwiązanie znajduje się w stanie embrionalnym.
Nie wdając się w kolejną dyskusję wokół tematu „Dlaczego tak się stało?”, zadaję sobie jedno pytanie. Czy w warunkach XXI wieku możliwe jest zaanektowanie (ZAGARNIĘCIE) Krymu i zajęcie części Donbasu, gdyby moskiewski ordyniec wystąpił wojną przeciwko Narodowi zjednoczonemu ideą narodową i wolą, połączonemu wartościami duchowymi, pamięcią o niezamulonych źródłach i historycznych początkach swojego Rodu, nieskrzywdzonemu przez „swoich” władców pod względem społecznym, moralnym, kulturalnym? Twierdzę, że nie.
Ta okrutna lekcja najnowszych czasów zawiera nie tylko bezpośrednie i prawdziwe odpowiedzi, ale też pilne zadania Działania. W jakich sferach, gdzie, z kim, przeciwko komu i czemu, w imię czego i kogo, dzięki jakim wartościom należy kształtować opór, walczyć, tworzyć i umacniać Państwo Ukraińskie, pokonywać zło, które zawisło nad Ukrainą.
Bo w historycznym ujęciu wspomniany projekt dla Ukrainy wyraża się inną formułą – „Północny Potok-28”. Dokładnie tyle wojen przeżył Naród Ukraiński, przez stulecia prowadząc walkę z północnym ordyńskim ulusem, który już od XVIII wieku zaczął „paradyzować” w europejskich strojach.
Zakończenie na str. 2
s. 2 · strona oryginału ↗
Zakończenie. Początek na str. 1. Obecna agresja ostatecznie przekonała wszystkich przytomnych o absolutnym, prostym imperatywie naszych czasów – nie dawać możliwości sprawowania władzy tym, którzy są zarażeni pandemią moskalofilstwa i wszelkiego innego „FILSTWA”, którzy nie potrafią, nie chcą, nie mogą nawet wlec się za procesami państwowotwórczymi, ale rządzą i sabotują ukraińską sprawę. Czego tu ukrywać, skoro przez 30 lat odnowionej niepodległości niezliczona rzesza deputowanych, ministrów, przewodniczących obwodowych administracji państwowych, kierowników strategicznych przedsiębiorstw państwowych, instytucji naukowych i kulturalnych, wojskowych, posiadając realną władzę, była (i po części jest) zagorzałymi moskalofilami w roli zdrajców swojego narodu, szpiegów, urzędników-ukrainofobów, oligarchów, ich służby, będąc obywatelami obcego państwa (Rosji i innych). Właśnie na taką kategorię władców liczą twórcy „teorii putinizmu” o jednorodności Moskali i Ukraińców. Nie dla potępienia, a dla prawdy i „zmądrzenia” szukamy cały czas analogii w historii, która ma oświecać naród prawdą i „uczyć” prawdą, ponieważ poza nią następuje zapłata. Przecież to właśnie moskalofilstwo, na które cierpiało kierownictwo polityczne w latach 1917–1921, spowodowało klęskę Ukraińców w walce narodowowyzwoleńczej. Kiedy na najwyższych szczeblach ukraińskiej władzy znajdują się ludzie, którzy w odpowiedzialnych czasach okazują się gorliwymi sługami Moskali, wtedy nawet wielka heroika mas nie przynosi rezultatu. Przypomnijmy Wynnyczenkę, który w niepokojącym dla Ukrainy czasie w bezpiecznym Wiedniu tworzy zagraniczną grupę komunistów, jedzie w listopadzie 1920 roku na negocjacje do Moskwy, a potem i na okupowaną przez bolszewików Ukrainę, pisze podanie o przyjęcie do KP(b)U, twierdząc, że tylko partia komunistyczna gwarantuje „wyzwolenie” pracującym, tylko ona wzmocni ukraińską państwowość, zapewni narodowo-kulturowy postęp. Takim czynem zadał niepowetowany cios ukraińskiej rewolucji, zdemoralizował ruch powstańczy, zdezorganizował naród w walce z moskiewskim okupantem, pozostawiając Ukraińców sam na sam z wrogiem, wyjeżdżając za granicę. Tak kończyła się ukraińska rewolucja, kierowana przez moskalofilów, socjalistów, autonomistów. Z ich pomocą wpychano naród w jarzmo polityki kolonialnej, uniemożliwiając odrodzenie ukraińskiego państwa. Nie wytrzymał egzaminu z państwowości także J. Tiutiunnyk, który dwa lata po Bazarze wyjechał do Lwowa (i nie tylko on) na okupowaną Ukrainę, przysięgając władzy okupacyjnej, uznając orientację na Ententę za zbrodniczą, a wojnę 1917–1921 roku – nie za narodową, a za „domową”. A dlatego prosił o pozwolenie na powrót i „pracę na korzyść U.S.S.R.” (22.10.1923), głosząc bardzo aktualną dla dnia dzisiejszego tezę, którą obecnie propaguje Kreml i jego poplecznicy, że Ukraińcy „bili się między sobą”. Choroba ugodowości dotknęła wielu znanych działaczy Centralnej Rady, Hetmanatu, Dyrektoriatu. Tak, znaczący minister rządu Skoropadskiego D. Doroszenko w listach do moskiewskiego działacza Mielgunowa („Wozrożdienije”. Paryż, 1951 r.) pisze, że nie wyobraża sobie przyszłości dwóch narodów bez ścisłego politycznego, wojskowego, ekonomicznego i kulturalnego sojuszu dwóch państw Rosji i Ukrainy. Potępiając nacjonalizm Centralnej Rady, imponowało mu państwo Skoropadskiego, które przyjęło na służbę Rosjan, przesadziło do siebie najlepsze siły petersburskiego senatu, zorganizowało u siebie wielkorosyjską armię, próbowało uratować Besarabię, Galicję, Chełmszczyznę, Kubań i Krym (R. Młynowecki). Zaprawdę, wyprowadzić z siebie moskiewską truciznę nie udało się wielu działaczom. Walcząc przeciwko cudzoziemcom-najeźdźcom (Niemcy, Austriacy, Polacy, Rumuni, Węgrzy), z jakiegoś powodu nie uważali wtedy za takich Rosjan, czepiając się „brudnej spódnicy macochy-Moskwy”. Okupanci umiejętnie wykorzystywali w swoich celach ideologiczne przesłania ukraińskich oświeceniowców, w szczególności wypowiedzi M. Drahomanowa, żeby „nie oddzielać się, a podawać swój głos przez Rosję i literaturę rosyjską”. Świadomość części ukraińskiego kierownictwa politycznego, inteligencji była zaśmiecona albo „nowym Perejasławem”, albo iluzorycznymi nadziejami na moskiewski, austriacki, polski „prowans”, na Niemców czy Ententę. Ta część, „zapomniawszy testament Kozackiej Ukrainy, sformułowany przez hetmana Orlika, i nie rozumiejąc treści Testamentu Szewczenki, niezdolna była prowadzić naród”. Zmoskwalizowana ukraińska elita polityczna okazała się niezdolna stanąć na czele takiego ruchu narodowowyzwoleńczego, który nie łączyłby się z czerwonym moskiewskim rządem czy z denikinowcami. Bo oni byli tymi samymi Moskalami, którzy przez wieki wykorzeniali ukraińskość. Wspólny mianownik obu stron – „Kijów nigdy nie był i nie będzie ukraińskim”. Ugodowość ze strony poszczególnych przywódców ukraińskich rządów i wojska była porażką dla ukraińskiej sprawy, niezależnie od okoliczności i tego, przez kogo była realizowana. Nie warto zapominać, że szef floty powietrznej Hetmanatu pułkownik Gorszkow w okresie czerwca-sierpnia 1918 roku na rozkaz Skoropadskiego potajemnie przetransportował Denikinowi ponad 400 (z 450) ukraińskich samolotów. Zresztą podczas Dyrektoriatu często rozstrzeliwano nie „Wołochów”, a „Bołboczanów”. Dla Ukrainy zgubna była zarówno pozycja Petruszewicza, Tarnawskiego, Łewyckiego, wychowanych w „konstytucyjnej” Austrii, jak i Wynnyczenki, Martosa, Czihiwskiego, Hołubowicza oraz innych, którzy formowali się przez promoskiewskość. Bo dokąd mogła „podążać” Ukraina, kiedy Petruszewicz proponował „pozostawić myśl o samodzielności i szukać ratunku w porozumieniu z Denikinem... Moskiewszczyzna nie jest taka straszna jak Polska. Trzeba zgodzić się na autonomię, bo my jeszcze nie dorośliśmy do samodzielności”. Podobne rzeczy twierdził też D. Doroszenko, przekonując o nieuchronności życia Ukrainy i Rosji we wzajemnym i nienaruszalnym sojuszu („kiedy Ukraina będzie miała za sobą sojuszniczą z nią i przyjazną Rosję, to jej cały świat nie straszny, kiedy w Rosji będzie miała wroga, to cały świat jej nie pomoże”). Ta pozycja całkowicie współbrzmiała z leninowską – „przy wspólnym działaniu proletariuszy moskiewskich i ukraińskich – wolna Ukraina jest możliwa...”. Jako student wydziału historycznego Uniwersytetu Czerniowieckiego, dobrze pamiętam lata 70., kiedy historyków (i nie tylko ich) zobowiązywano do „poprawnego”
traktować tę frazę dusiciela narodu ukraińskiego. W ówczesnym podręczniku „Historia Ukrainy” (wyd. UAN) zaznaczano, że historia Ukrainy wykładana jest w ścisłym związku z historią narodów wielkoruskiego i białoruskiego, które są bliskie językiem, kulturą, charakterem i terytorium, ściśle związane ze sobą wspólną walką przeciwko zewnętrznym wrogom. Cała ta stalinowsko-radziecka „nauka” była przesiąknięta rdzenną ideą, że cała nasza przeszłość miała być postrzegana tak, iż jej twórcami musieli niechybnie być suzdalscy, riazańscy czy jacyś inni kostromscy moskwini. Po strasznym Hołodomorze-ludobójstwie Ukraińców w latach 1932-33 gazeta „Prawda” (nr 17, 1938) pisała, że „przyłączenie do Moskwy – jedyne wyjście dla dalszego rozwoju narodu ukraińskiego”, a Chruszczow na otwarciu pomnika Lenina w Kijowie (1946) powie o narodzie rosyjskim jako o kierowniczej sile w ZSRR. Dlaczego należy od czasu do czasu o takich faktach przypominać? Dlatego że dzisiaj wszystkie te nieskończone szeregi moskalofilskich teorii legły u podstaw dorobku propagandowego Putina, który oświadcza, „że prawdziwa suwerenność Ukrainy możliwa jest jedynie w partnerstwie z Rosją; nasze pokrewieństwo przekazywane jest z pokolenia na pokolenie; i Rosjanie, i Ukraińcy, i Białorusini – to spadkobiercy dawnej Rusi”. Jednakże oczywista jest nieprawdziwość dotycząca naszej „rodzimości”, jeśli analizować karty historii, przepełnione agresją, wojnami, okrutnymi czynami. Bo zagarnięcie Kijowa w 1169 r., zniszczenie Baturyna, Czehrynia, Siczy Zaporoskiej, Krut, Bazaru, hołodomory-ludobójstwa w latach 1922, 1933, 1946, represje, „sybiry”, lingwocydy i wykorzenianie ukraińskości zobowiązują nas do patrzenia na historię własnymi oczami i strzeżenia swojej ziemi przed „jednorodnymi braćmi-moskwinami”. Nie „geopolityczni” pismacy Putina, a przede wszystkim Ukraińcy muszą być dobrze obeznani z przyczynami walki przeciwko moskiewskim okupantom w latach 1917-21, Ukraińskiej Powstańczej Armii; z okrucieństwami stalinistów wobec Ukraińców przez cały XX wiek, w szczególności z niesłychanym ludobójstwem na Kołymie w 1949 roku (już po Norymberdze!), kiedy zgwałcono, rozstrzelano, utopiono ponad trzy tysiące ukraińskich dziewcząt w wieku 11-14 lat, żeby nie rodziły banderowców; kiedy w Charkowie (1951 r.) represjonowano ponad 800 studentów (34 rozstrzelano) tylko za to, że chcieli uczyć się w języku ukraińskim. Tej liście nie ma końca, ale gorycz prawdy warto poczuć, żeby nie poddać się nowym zagadywaniom imperialistów, którzy realizują jeden cel – upokorzyć ukraiński naród. wytwarzanie wyrobów z gliny, nauka tradycyjnych tańców ludowych, strzelanie z łuku, gry rozrywkowe i sportowe, pływanie w stawie, wypoczynek na boisku siatkarskim, śpiewanie pieśni przy wieczornym ognisku. Zapamiętała się wszystkim wycieczka i uczczenie pamięci przy miejscu Musimy chronić swoją pamięć narodową, kulturę, język, tożsamość, ziemię, państwowość, swoich narodowych bohaterów i przywódców. Cudzego nie chcemy, a swojego nie oddamy, przypominając putinistom, że Moskiewski ułus chana Piotra Ordyńskiego pojawił się na świecie dopiero w 1272 roku, od 1328 roku otrzymał status Moskiewskiego ułusu Kułchana – Iwana Kality (W. Bilyński), a ich państwo powstało na bazie plemion fińskich, podbitych przez turkijskie. Często otwartym kłamstwom i fałszerstwom pobłażają domorośli „badacze”, autorzy podręczników, programów nauczania. Niedawno opinia publiczna oburzyła się błędnymi interpretacjami faktów w podręcznikach dla szkoły podstawowej, w których wyjaśnia się, że stolica Ukrainy – Kijów – założony został dopiero w XIX wieku, „myląc się” o półtora tysiąca lat. Podobne błędy faktograficzne spotyka się w ocenach wielu innych zabytków historycznych, wydarzeń dotyczących Soboru Sofijskiego, Ławry Pieczerskiej, Krymu itd. Razem z „wartościami”, które latami są propagowane na uniwersytetach (narodowych!?) przez część „profesury”, podobnej do „belczinkowych, zajcewych, kondratiewów…”, tworzy się podłoże z pomocniczych „ruskomirców”, ćwierkających i potakujących pisaniu Putina, dodając bonusy do „skrzyni zdrady”. Niestety, takimi czynami zaśmiecona jest nie tylko nasza dawna historia, ale i teraźniejszość. Oddanie przez „góry” na początku lat 90. Sewastopola i Floty Czarnomorskiej, rezygnacja z broni jądrowej z niezagwarantowanymi „gwarancjami”, podpisanie porozumień charkowskich, antyukraińska ustawa językowa „Ka-Ka”, antynarodowa prywatyzacja obiektów strategicznych i złóż, niszczenie armii, obca okupacja przestrzeni informacyjnej, pobłażanie „gundiajowskiej” cerkwi. Nie zliczyć, nie wyłapać. Nie bądźmy obojętni, nie dajmy zwlekać tym, którzy obdarzeni są władzą, w rozwiązywaniu wrażliwych dla Narodu problemów. A dlatego najpierw należy uniemożliwić „zawszawienie” wszystkich żywotnie ważnych gałęzi antyukraińskim, moskalofilskim elementem, zaczynając od korytarzy władzy, gospodarki, dyplomacji, edukacji, kultury, mediów… „Bo strasznie rozmnożył się na Ukrainie ucisk obcojęzycznego, nam wrogiego państwa, które zdradziecko siedzi u nas na apostolskich siedziskach”, – pisał P. Kulisz. Ukraiński duch musi ostatecznie wyzwolić się „spod wrogiej ochrony”. I dopiero wtedy wielkie „Sława Ukrainie!” prawdziwie będzie „tłumaczyć się” językiem interesów narodowych. Heorhij FILIPCZUK spoczynku poległych braci-wojowników UPA – Myslińskich. A jeszcze – słuchanie opowiadań autorki książki „Niewolników do raju nie wpuszczają”, członkini NSPU Neonili Kremianczanki. Tym razem z przyszłej książki o ukraińskich wojownikach obrońcach. A propos. W tym roku zainaugurowano Ogólnoukraiński konkurs etnoblogerów w ramach odznaki imienia bohatera Niebiańskiej Sotni Ołeksandra Kapinosa. Popularyzować temat nauki i zachowania dziedzictwa kulturowego narodu ukraińskiego – żywych dawnych tradycji, zwyczajów, obrzędów, rzemiosł, tańców ludowych i pieśni, gry na instrumentach ludowych. To, o czym tak marzył, świętej pamięci, Ołeksandr Kapinos.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
