Strona · s. 3strona oryginału ↗
Złodziejski geopolityczny rozbój nabiera rozpędu
Слово Просвіти, №30 за 2021 рік
Moskiewscy polityczno-ideologiczni manipulatorzy w bezprecedensowy sposób przepełniają europejską i światową przestrzeń informacyjno-humanitarną kłamliwymi postulatami, że Ukraińcy i Rosjanie to jeden naród, ten naród ma rzekomo jeden język, jedną wiarę, jedną historię, jedno terytorium. Najnowszy „historyk” Putin opublikował nawet artykuł „O historycznej jedności Rosjan i Ukraińców”. W tym wskroś imperialno-manipulacyjnym opusie oraz podczas niedawnej bezpośredniej linii z narodem rosyjskim Putin zuchwale ujawnia agresywną istotę ideologii wojny hybrydowej Rosji przeciwko Ukrainie oraz polityki zagranicznej Kremla.
Wasyl ŁYZANCZUK, doktor nauk filologicznych, profesor honorowy Lwowskiego Narodowego Uniwersytetu imienia Iwana Franki, laureat nagrody imienia Wiaczesława Czornowoła w dziedzinie dziennikarstwa i publicystyki. Putin bezwstydnie, drwiąco narzuca tezę, że „współczesna Ukraina – to całkowicie i w pełni dzieło epoki radzieckiej”, a nie wynik historycznego, naturalnego, obiektywnego rozwoju. Rzekomo na ziemiach, na których stworzono Ukrainę, od wieków żyli rosyjscy ludzie, a teraz zostali oni ogłoszeni nie rdzennym narodem. „Wychowani przez wrogów Rosji ukraińscy nacjonaliści” wypierają język rosyjski z praktycznego, realnego życia, co może doprowadzić do zmniejszenia ogólnej liczby Rosjan na Ukrainie. „Można to porównać w swoich negatywnych skutkach z użyciem jakiejś broni masowego rażenia” – troszczy się ojciec-patriarcha Władimir Putin o swoje dzieci-Rosjan, opierając się na fałszywej wersji „ogólnorosyjskiego narodu”, „małoruskiej gałęzi Wielkorusi”, „ogólnorosyjskiego języka”, co w rzeczywistości jest pozłotą wielowiekowej antyukraińskiej moskiewskiej polityki imperialistycznej, którą dzisiaj zuchwale legitymizuje Putin, oświadczając, że Ukraina – to terytorium Rosji. „Małoruska tożsamość kulturowa” miała możliwość rozwinąć się tylko „w granicach wielkiego narodu rosyjskiego”. A powstanie odrębnego narodu ukraińskiego dokonało się dzięki ingerencji Polski i Austro-Węgier, uważa prezydent Federacji Rosyjskiej. Obecnie niezwykle ważne jest, aby na zasadach prawdy historycznej odkrywać prawdziwą istotę moskiewskiej ideologii kolonialnej i polityki, zaborczej wojny Federacji Rosyjskiej przeciwko Ukrainie. W monografii docent Lwowskiego Narodowego Uniwersytetu imienia Iwana Franki Olhy Szczodry „Słowianie i Ruś we wczesnym średniowieczu. Przesłanki i początki formowania imperium Rusów”, która ujrzała światło dzienne w tym roku, napisano o udanej misji dyplomatycznej Rusi do Konstantynopola w 838 roku. „O niej wiadomo z »Roczników z Saint-Bertin« (nazwa pochodzi od opactwa św. Bertyna na północy Francji), które są kontynuacją frankijskich kronik królewskich i opisują wydarzenia od 839 do 882 roku. Szczególna wartość roczników bertyńskich jako źródła polega na tym, że zachowały się one w oryginalnym spisie z X wieku, który znajduje się w zbiorach biblioteki publicznej we francuskim mieście Saint-Omer” – zaznacza Olha Szczodra. Wytrwała i odpowiedzialna badaczka dokumentów archiwalnych opowiedziała o przybyciu w 839 roku do Ingelheim poselstwa od ludu Ros. W artykule kroniki, datowanym na 18 maja 839 r., Prudencjusz donosi o przybyciu do stolicy Franków, Ingelheim, poselstwa od bizantyjskiego cesarza Teofila i od ludu Ros. Skrupulatnie opracowawszy teksty kroniki, Olha Szczodra napisała, że początkowo ruskie poselstwo odwiedziło Bizancjum, gdzie przyjął je cesarz Teofil. Ponieważ w tamtym czasie nawigacja na Morzu Czarnym była możliwa tylko latem i w pierwszych miesiącach jesieni, to aby przyjechać do Ingelheim w maju 839 r., ruscy posłowie musieli przybyć do bizantyjskiej stolicy latem 838 r. Jak wskazywał w liście do Ludwika Pobożnego bizantyjski cesarz, poselstwo przybyło do Konstantynopola „dla przyjaźni”, co w języku średniowiecznej dyplomacji oznaczało – w celu zawarcia układu pokojowego. Jak widać z listu cesarza Teofila, status ruskiego poselstwa nie budził u Greków żadnych wątpliwości, podobnie jak jego cel – rozwój pokojowych stosunków gospodarczych i politycznych. „Roczniki bertyńskie są nie tylko pierwszym datowanym źródłem z historii Rusi, świadczą one, że w pierwszej połowie IX wieku między Bizancjum a Rusią został zawarty »układ pokojowy«” – podkreśla sumienna historyczka Olha Szczodra. Badania zachodnioeuropejskich, bizantyjskich i arabskich źródeł archiwalnych przez lwowskich uczonych Ołhę Szczodrę i Ihora Bojkę (artykuł „Do kwestii czasu założenia państwa ukraińskiego” // Biuletyn NTSz. – 2017. – Cz. 58. – S. 37-40) dają gruntowne podstawy twierdzić, że na rok 838 już w pełni istniało wysokorozwinięte, jak na tamte czasy, wczesne państwo ukraińskie Ruś, które wchodzi do najstarszych państw Europy. „Do końca XII wieku pod »Ruską ziemią«, »Rusią« rozumiano tylko terytorium Środkowego Naddnieprza, wyznaczone miastami Kijów – Czernihów – Perejasław (ziemie Polan, Drewlan, Siewierzan). Tylko do tych ziem i miast używano terminu »Ruś«” – słusznie przypomina profesor Ihor Bojko. – „Ani ziemia nowogrodzka, ani suzdalska (podobnie jak reszta przyłączonych do Kijowa ziem), w opinii współczesnych, Rusią nie były. Przekonująco świadczą o tym doniesienia kronik. Tak, pierwsza kronika nowogrodzka często donosi o wyjazdach nowogrodzian »w Ruś« (czyli do Kijowa, Czernihowa lub Perejasławia). Tak samo »w Ruś« jeździli z ziemi suzdalskiej”. Rosowie, Rusini, Ukraińcy – to historyczne etnonimy jednego narodu, którego językiem jest ukraiński, znany jeszcze od VII wieku, a język rosyjski wtedy nawet nie śnił się ugrofińskim plemionom. Zatem staroukraińskie państwo Ruś dobrze znano w świecie europejskim i arabskim, a Moskwa, jako księstwo, powstała 439 lat później od Rusi – w 1277 r. za pozwoleniem suwerena Złotej Ordy i była ona zwykłym ulusem, podległym dynastii Czyngisydów na zaleskich przestrzeniach Europy Północno-Wschodniej, które były zasiedlone przez plemiona ugrofińskie. Nestor-kronikarz podaje ich imiona: „A oto inne narody, które płacą daninę Rusi: Czudź, Wes, Merya, Muroma, Czeremisi, Mordwa, Perm, Pieczora, Jam, Litwa, Zamihoła, Narowa, Liw. Ci mają swój język, pochodzą od pokolenia Jafeta, bo żyją w północnych krajach”. Mychajło Sydorżewski w artykule „Świnia jeszcze pod stołem?” (Ukraińskie Słowo. – 2002. – 1-7 sierpnia) uzasadnienie dowodzi, że prawie cała europejska część obecnej Rosji, z wyjątkiem ziem nowogrodzkich i pskowskich, była zasiedlona przez te plemiona, które nie znały ani pługa, ani krzyża. Właśnie na ich podstawie uformował się „jedinyj russkij narod”, „russkaja nacija”. Czyżby te prawdziwe procesy historyczne były nieznane rosyjskim naukowcom, którzy „święcili” i „błogosławili” na świat „nowoczesnego historyka” Władimira Putina? A może dobrze znają prawdziwą historię i zuchwale naśladują moskiewskich książąt, którzy w polityce uciekali się do kłamstwa, hipokryzji, podstępów, bez zasadności, oszczerstw, intryg, dwulicowości, łapówkarstwa, przekupstwa, szantażu, zmyśleń, zdradliwości. Postulat „cel uświęca środki” był zwykłym i codziennym pryncypium wszystkich następnych pokoleń moskiewskich władców aż do czasów nowożytnych. Wszystkie te niemoralne środki zostały wykorzystane w artykule Putina „O historycznej jedności Rosjan i Ukraińców”. Mniej więcej wykształconemu człowiekowi wiadomo, że ta tak zwana „jedność Rosjan i Ukraińców”, którą opiewa i wywyższa Putin, tworzona była moskiewskim antyukraińskim ogniem i mieczem. Przypominam tym, którzy bezkrytycznie wierzą Putinowi – „kibicowi” losu Ukraińców, Rosjan i Białorusinów, że on współczesnymi hybrydowymi metodami udoskonala geopolityczny rozbój Piotra I. Trzysta lat temu w październiku 1721 r. Piotr I ukradł nazwę naszego staroukraińskiego państwa i bezprecedensowo nazwał Moskwę „Rusią”, po grecku „Rosją”. Podręczny Piotra I Mienszykow wysłał do posła w Kopenhadze taką dyrektywę: „We wszystkich kurantach drukują państwo nasze jako Moskiewskie, a nie Rosyjskie, i dlatego raczcie u siebie to przestrzec, żeby drukowali Rosyjskie, o czym i do pozostałych wszystkich Dworów napisano”. Gazetę „Wiedomosti moskowskije” przemianowano na „Wiedomosti Rossijskije”. Piotr I nazwą „Rosja”, co oznacza „Ruś”, wprowadza w błąd Europę, jakoby Moskwa nie zagrabiła, nie podbiła Rusi = Ukrainy, jakoby moskwicini i ruscy = Ukraińcy byli jednym i tym samym narodem, od jednej matki, z jednej kołyski, i że walka hetmana Mazepy nie miała charakteru narodowopaństwowego, a była wewnętrzną walką o władzę w państwie. Tak tradycyjna dla Europy Moskwa z woli zaborcy Piotra I stała się Rosją. Po to, by ukazać się przed światem jako postępowy działacz, Piotr I kupował w Europie dziennikarzy i nakazywał, aby naświetlali działalność hetmana Mazepy oraz historię Ukrainy z jego, Piotrowego punktu widzenia… I potem owo Piotrowe widzenie przeniknęło nie tylko do dziennikarstwa, ale stało się podstawą nauki, jeśli można ją tak nazwać. Kłamliwość Piotra I stała się także podstawą sztuki i literatury – przeczytajmy, na przykład, puszkinowską „Połtawę”. Do klasycznie manipulacyjnych „badań” należy „naukowa” artykuł „O historycznej jedności Rosjan i Ukraińców” pod podpisem Putina.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
