Strona · s. 4strona oryginału ↗
Stokłosem i stogłosem...
Слово Просвіти, №30 за 2021 рік
28 lipca 2021 roku minęło 75 lat od urodzin Mychajła Fedotowycza Słaboszpyckiego, pisarza, w którym płynęła boża iskra wielkiego talentu literackiego. 30 maja tego roku Mychajło Słaboszpycki zakończył swój ziemski byt, ale jego obfity i imponujący dorobek literacki, jego hojny dar obcowania z kolegami i czytelnikami, jego bystry umysł, który nieustannie pozostawał w stanie racjonalnego i twórczego myślenia i wydawał z siebie rozległą literaturę oraz rozległe inicjatywy, pozostały z nami tutaj, w Ukrainie. I słowo, i czyn Mychajła, i dane mu talenty nie są zamknięte okładkami niebytu, lecz zostawione nam do tworzenia dobra, do realizacji zamierzonego i rozpoczętego przez niego – przede wszystkim w ojczystym słowie, w ojczystej literaturze, w ciągłym przebywaniu wśród ludzi twórczych i myślących. Słaboszpycki z pełnym prawem mógłby powtórzyć słowa Poety: „Ukraino, ty moja modlitwo!”, bo niestrudzenie służył jej Słowem, czynami, tworzeniem tego, co nadejdzie dla ukraińskiej młodzieży, sam w sobie wyhodował swoją ukrainocentryczność i poświęcił swoje serce Ukrainie. Nie sławosłowić, lecz słowodziałać – tak postrzegam istotę twórczej osobowości Mychajła Słaboszpyckiego. To właśnie on okazał się tym misjonarzem, który utkał w jedno szerokie płótno ukraińskiej słowności, nie pomijając uwagą
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
