Strona · s. 7strona oryginału ↗
Nie szukaj życiorysu Ukraińca w skórzanej teczce. Maszeruj drogami Ukrainy… I czytaj życiorys Ukraińca. Mykoła Wasylenko
Слово Просвіти, №31 за 2005 рік
Niedawno natknąłem się w prasie na wiadomość, że jury Międzynarodowej Literacko-Artystycznej Nagrody im. Oleny Teligi podjęło uchwałę o rozpatrzeniu w celu przyznania Nagrody w 2005 roku szeregu utworów, w tym także tomiku poezji Mykoły Wasylenki „Architektura planidy” (Kijów–Chersoń. Proświta. — 2004). Ponieważ nakład zbiorku jest znikomy (500 egz.), warto nieco szerzej poinformować czytelników nie tyle o walorach poetyckich strof autora (choć i to jest ważne), ile choćby w zarysie nakreślić cierniste drogi artysty, który uparcie i nieugięcie dążył do uświadomienia sobie ukraińskiej idei narodowej:
„Skręcili mu ręce,
Głodem wyjedli oczy.
A on o jednym:
— Niech żyje Ukraina!”
Właśnie to jest owo zasadniczo-zwycięskie „potężne światło odrodzenia, które przywraca człowiekowi Ojczyznę”, a zarazem przytoczone hasło określa twórcze credo poety, gdy otwiera się nieznana droga bytu.
Pamiętajmy, że mowa o zrusyfikowanej Chersońszczyźnie, gdzie urodził się M. Wasylenko. Przeżywszy kolektywizację i straszliwy głód 1932–33 lat, doznał podstępnej komunistyczno-bolszewickiej korozji. Na początku 1943 roku Niemcy wywieźli go na przymusowe roboty do Niemiec. Pracował w fabryce, gdzie zbliżył się z dobrymi i świadomymi rodakami-Galicjanami, takimi samymi nicponiami jak on sam. Otrzymywał od nich książki Dmytra
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
