Strona · s. 7strona oryginału ↗
ŻYCIORYS UKRAIŃCA
Слово Просвіти, №31 за 2005 рік
musi być odizolowany od sowieckiego społeczeństwa”. Dali mu 10 lat łagrów poprawczych i wysłali na Daleką Północ wydobywać węgiel w niesławnej Incie, gdzie 99 płacze, a 1 śpiewa. “Rąbię kamień, skałę biję mocną — Do siebie woła matka Ukraina”, — pisał poeta w niewoli. Poznaliśmy się z Mykołą Ołeksandrowyczem w tejże Incie, w OLP-2 specjalnego obozu mineralnego. Z racji upływu lat już nie przypomnę sobie, kto nas ze sobą zetknął — Dmytro Palamarczuk czy Andrij Chymenko, obecnie znani literaci. Jednak obraz stepowca z południa Ukrainy do dziś nie został zapomniany. Zwinny i żwawy młodzieniec o szczupłej budowie ciała, z otwartą twarzą i bystrym spojrzeniem, przyciągał do siebie wytrwałością i bezkompromisowością. Ja w tamtym czasie potajemnie przed strażnikami pisałem na skrawkach papieru po amonale powieść “Golgota”, którą trzeba było szczęśliwie ocalić. Miał możliwość dalej kształtować swój światopogląd narodowego patrioty i ukraińskiego poety za drutem kolczastym pod bezpośrednim wpływem wybitnych twórczych osobowości, znanych dziś całej Ukrainie, takich jak Hryhorij Koczur, Dmytro Palamarczuk, Iwan Łukjanenko (Iwan Sawycz), Mykoła Sokołowśkyj (Sarma), Andrij Chymenko (Chymko), Hryhorij Polanker, Mychajło Chorunżyj. Wybitni mistrzowie ukraińskiego słowa, prawdziwie przyuczyli Mykołę Ołeksandrowycza do pięknego pisarstwa i głębokiego uświadomienia idei narodowej, aby “mógł niestrudzenie i nieugięcie z narodem równo iść”. Jako były więzień, Mykoła Wasyłenko, znalazłszy się w 1955 roku w “wielkiej strefie”, bardzo ciężko torował sobie drogę w życiu i w literaturze. Przecież trzeba było zarabiać na chleb na-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
