Strona · s. 1strona oryginału ↗
JAKBYŚMY TU CZYMŚ WŁADALI...
Слово Просвіти, №31 за 2005 рік
Z jakiegoś powodu przypomniał mi się dialog Alicji z Krainy Czarów Carrolla z mieszkańcami Krainy Czarów. „Ciszej, on tego nie lubi...” — przestraszyli się wszyscy herbaciarze, kiedy Alicja palnęła coś o „zabijaniu” czasu. Choćby nie wiem jak odrażający byli ci miłośnicy herbaty, mają przynajmniej szacunek do Czasu... Tymczasem ludzkość wciąż medytuje: przeszłość, teraźniejszość, przyszłość... Próbuje na ząb, ocenia... Tak, jakby ludzie czymś tu władali, tak, jakbyśmy mogli oswoić czas, zamienić go w kieszonkowego dekoracyjnego pieska... Te iluzje produkuje telewizja z jej hollywoodzkim syndromem dążenia do wiecznej młodości. W rzeczywistości sprawa nie wykracza poza operacje plastyczne. Ostatecznie czas też ma skłonność do mimikry. Osiadłszy na miłych sercu zegarach, lustrach, szkatułkach, pierścionkach.., niezauważalnie dopasowuje się do linearnej przestrzeni naszych pokoi i zakamarków. TEMAT I MEDYTACJA z Mykoła SKYBA z Ulana HLIBCZUK Nowe pokolenia pragną życiowej przestrzeni, sukcesu, satysfakcji. Starym potrzebne są spokój i szacunek. Są też tacy, dla których przede wszystkim liczy się to, by nie zagubić się w tym wielkim bezdomnym świecie. Tempa zmian stały się jednym z najważniejszych wskaźników sukcesu tego czy innego systemu. Ale kultura ma szczególne rachunki z czasem. Z jednej strony, ona sprzeciwia się mu, sztorcem wypina się z jego nurtu, stara się uchronić swoje wytwory przed ruiną, którą powoduje czas. Kultura może uratować człowieka przed zagubieniem w potoku nieustannych zmian, jeśli człowiek nie zgubi swojej kulturowej muszli, nie zapomni własnego kodu kulturowego. Dla kogoś ten kod być może polega na formule: cały świat to teatr, a ludzie w nim to aktorzy. Maksyma nie jest nowa, tymczasem wszyscy my kiedyś wchodziliśmy na scenę i kiedyś z niej przyjdzie zejść. „Dom weteranów sceny” w takim sensie może zabrzmieć metaforycznie… swoista garderoba, w której można znienacka zastać aktorów bez scenicznych kostiumów, ale jeszcze z resztkami makijażu… Albo inna formuła: „Przytułek”, którego bramy otwierają się wtedy, gdy reszta okazują się zamknięte… Wołodymyr Wojtenko o losach literatów początku XX w. Str. 10 Czym bogaty Satanów na Podolu, oprócz „wody” i cukru
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
