Strona · s. 9strona oryginału ↗
MNIEJ WIĘCEJ STABILNY POZIOM
Слово Просвіти, №31 за 2005 рік
Dyrektor Domu Weteranów Sceny nie chciał ze mną rozmawiać. Musiałam więc niepokoić Związek Działaczy Teatralnych, który pod przewodnictwem Lesia Stepanowycza Taniuka opiekuje się mieszkańcami Puszczy Wodyckiej. Kogoż innego miałam wypytywać... — Niedawno odwiedziłam Dom Weteranów Sceny w Puszczy Wodyckiej. Proszę powiedzieć, jak oceniłaby Pani obsługę jego mieszkańców — powiedzmy, w pięciostopniowej skali? — W pięciostopniowej skali trudno ocenić... To dom, który zbudował Związek. Ponieważ pozbawiono nas wszystkich związkowych kombinatów, dzisiaj w zamian mamy niewielką dotację od państwa. Niestety, to jedna trzecia tego, co jest potrzebne starym aktorom. Ale nawet tę jedną trzecią państwo rozdziela bardzo nierównomiernie. Najpierw wydaje jakąś drobnostkę, a potem „dogania” długi. Jakby w pierwszej połowie roku ludzie mniej chcieli jeść... Ale my o nich dbamy i utrzymujemy na powierzchni. Niedawno zmarł aktor, który pracował z wielkim Meyerholdem, oraz rzeźbiarz Sztefa, któremu minął 104. rok życia. Słowem, to weterani, wobec których mamy dług. Metraż mieszkania jest mały: sześć czy siedem metrów. Ale mimo wszystko każdy aktor ma własny pokoik, telewizor i możliwość telefonowania. Także, oprócz pełnego pensjonatu, otrzymują małą emeryturę. Problem tkwi w obsłudze. Faktycznie personel powinien otrzymywać pensję od państwa. Ale niestety... Był czas, kiedy ludzie nic nie otrzymywali. Pieniądze szły przez Ministerstwo Kultury i były zamrożone. Słowem, co tu mówić... Towarzyszyły nam permanentne kryzysy. Ale powtarzam: udawało nam się zachować mniej więcej stabilny poziom. Przyjeżdżamy, urządzamy koncerty, filmy wyświetlamy... W zeszłym roku podarowaliśmy fortepian. A jakieś amatorskie rzeczy oni sami lubią urządzać na święta. Ci starsi ludzie chętnie grają na Nowy Rok Dziadka Mroza i Śnieżynkę... — Idylla... — Ale długo ona trwać nie może. Państwo udaje, że „narodowy związek” go nie interesuje. — Oczywiście, to jedno z zadań związków twórczych — opiekować się starością... — Żaden ze związków, oprócz Związku Działaczy Teatralnych, nie ma domu dla artystów w podeszłym wieku. Starają się pomagać w inny sposób. Mają domy wypoczynkowe, „filmowcy” dbają o wyższe emerytury. Ale jakoś tak wychodzi, że choć nasz Związek jest trzy razy większy niż Związek Kompozytorów, to pieniędzy od państwa otrzymujemy o jedną trzecią mniej... Gdzie sprawiedliwość? — A w ogóle, czy nie było pomysłu stworzenia czegoś wspólnego dla wszystkich artystów w ogólnoukraińskiej skali? Obliczyć kosztorys... Czy to coś ze sfery fantazji? — Już liczyliśmy... Tylko pieniędzy nie ma skąd wziąć... Ale jest motywacja, by poruszyć tę kwestię. Twórczy ludzie mają bardzo delikatną psychikę, nie przeżyliby bez wsparcia w tych życiowych dżunglach... Gdybym nie dodzwoniła się do Lesia Stepanowycza — wiecie, lato, pora urlopów — to można by zwrócić się do jego zastępczyni — pani Raisy Nedakiwskiej... Ale co tu myśleć i zgadywać? Niepokoję i ją... — Pani Raju, czego to Pani zachciało się skosztować urzędniczego chleba? — Czemu poszłam do Związku Działaczy Teatralnych? A żeby uchwalili ustawę o mecenacie. Jest nam potrzebna jak powietrze. Często do mnie dzwonią i proszą o pomoc. I to tak naiwnie, mówiąc: znajdźcie sponsorów... A jak ja ich znajdę, kiedy oni uciekają? Nie chcą nasi sponsorzy, nawet najbogatsi, płacić podwójnej ceny. To znaczy, dawać, a jeszcze płacić państwu od tego podatek. I, wiecie, ja ich rozumiem... LIRYCZNA OPOZYCJA Wspominano Marennykowa. Aktor opuścił świat w 97. roku życia. Jego biografia twórcza przecinała się z twórczością takich koryfeuszy teatru jak Tairow i Meyerhold. Informacja o niełatwym charakterze artysty wypływała z emocjonalnego podtekstu słów pożegnalnych kolegów. Ludzie teatru są patetyczni i płomienni... Oni i tutaj pozostali na deskach. Deklamowali Puszkina — o „zmianie pokolenia”... Dzięki Bogu, wszystko to bez tanich sentymentów... Wszyscy starsi są rosyjskojęzyczni. Żadnej ukraińskiej frazy z ich ust nie usłyszałam. Chyba że pojedyncze słowa. „U-u-u, wróżyno, — lubił zwracać się do kucharki nieżyjący już Marennykow. — Prawdziwa chochłuszeczka...” Widocznie one rzeczywiście te „chochłuszeczki” są takie dobre, czyściutkie, troskliwe... Łzawa powłoka, miękkie pełne ręce i śnieżnobiały rąbek spódnicy, w którym po brzegi barszczu, pampuszków i dzieciaków... Dla wszystkich. Na stypie zapłakała tylko Tamara Mychajliwna. Potem wstydziła się i ganiła siebie za brak powściągliwości. A ja znów pomyślałam o wpływie pracy kierowniczej na charakter... Z weteranami sceny rozmawiała Ulana HLIBCZUK
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
