Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

ŚNIEŻNOBIAŁY PODÓŁ, W KTÓRYM PO BRZEGI BORSZCZU, PAMPUSZEK, DZIECIAKÓW...

Слово Просвіти, №31 за 2005 рік

Zdjęcie H. Oborskiej Zdjęcie H. Oborskiej POSŁOWIE Z czasem, niestety, bywa tak, że go chronicznie brakuje. Jak właśnie teraz... Zmierzcha, trzeba jechać. Umawiam się z Tamarą Mychajłiwną na jeszcze jedno spotkanie. Wyłączam dyktafon, gospodyni mnie odprowadza... Po drodze pojawiają się dodatkowe wspomnienia. Okazuje się, że Tamara Mychajłiwna dopiero w 1944 roku przyjechała do Odessy, a urodziła się i wychowała w Ałma-Acie. W mieście o sejsmicznie niestabilnym charakterze, który zawsze wpływał na architekturę. Sławne ałma-atyńskie sady i bazary. Miejscowe arbuzy, melony, słynne jabłka „aport”... „Są ogromne, jak głowa, te jabłka. A miąższ... Jakby tam panowało cukrowe królestwo. Ledwo nadgryziesz, a ono wybucha sokiem...” Wspominała góry, rzekę Ałmatynkę z jej narowem. Cicha i bojaźliwa, za chwilę może zmienić się w ryczącego zwierza i zniszczyć wszystko na swojej drodze. Góry — to nie zabawka... A jeszcze tam każdy ma okazję nadepnąć na ogon węża. Boże uchowaj... „Jeśli spotkaliście to zimne stworzenie, to trzeba uciekać twarzą do słońca. Bardzo aktualne, zwłaszcza gdy przed tobą przepaść”, — w modulacjach Tamary Mychajłiwnej brzmi ironia... Zanim wojna wniosła straszne korekty w życie, nasza bohaterka zdążyła powędrować po górach. Szanuje to niezapomniane wspomnienie. „Na jednym ze szczytów otwiera się panorama Ałmaty. To coś niewiarygodnego — jakbyś z całym granitowym płaskowyżem opuszczał się w dół, a miasto zawisa nad tobą...” Niedogadałyśmy, a ja obiecałam przyjechać następnego dnia. Ale człowiek myśli, a Bóg kieruje... Zapukałam do drzwi pokoju, pociągnęłam za klamkę i poszłam błąkać się po korytarzach. Wszędzie cicho, cicho... Weszłam do jadalni. Nikogo, tylko stoły z potrawami i kieliszki na cienkich nóżkach... Rubinowy blask wina... „Pewnie czyjś jubileusz...” — pomyślałam. Na końcu korytarza mignął czyjś biały cień... Pielęgniarka?.. Potem skrzypnęły drzwi ambulatorium. Wypuściły na wolność gęste zapachy leków. Na moje pytanie o Tamarę Mychajłiwnę Biały Fartuch powiedział, że wszyscy pojechali na cmentarz. „Zmarł aktor Marennikow. Pani poczeka... Oni niedługo przyjadą”. Po powrocie z cmentarza ludzie zebrali się w jadalni, by wspomnieć bliską osobę. Tamara Mychajłiwna kazała myć ręce i iść za nią. „Musi pani zobaczyć nasze życie z różnych stron...” Dlaczegoś pomyślałam o wpływie kierowniczego stanowiska na charakter... Wyraźna rytmika fraz — „boi się pani upić”, „oszczędza pani talię”, „siedzi pani, jakby panią swatali”...

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn