Strona · s. 13strona oryginału ↗
Jak ziarno sieje się dla przyszłego chleba na stole, tak i współczesność dzisiaj z błędami przeszłości, bo chleb i los rodzą się ze współczesności, żeby wydały plon w przyszłości.
Слово Просвіти, №31 за 2005 рік
kiedy rozkradzione jest wszystko, a mówi się, jak bardzo u nas rośnie dobrobyt wsi i ziemi. Ale przecież wieś stale się starzeje — przeważają ludzie w wieku emerytalnym, i co by tam nie mówić, ale starość patrzy w ziemię, a nie na ziemię. Niedawno podwoziłem samochodem, chyba ojca i syna (bardzo podobni do siebie). Starszy pod 80, młodszy — po 50 latach. W kurtkach, rozdeptanych butach, oni, nie zważając na różnicę wieku, mało czym różnią się od siebie. Ręce, pocięte pracą, z wżartą ziemią, której domyć nie sposób. Rozgadaliśmy się: — Jak sprawy? — pytam. Był pierwszy miesiąc jesieni. Właśnie rozdawali udziały tym, którzy oddali ziemię w dzierżawę. — A nic — odpowiedział starszy, młodszy milczał. — Na udziały coś dali? — interesuję się. — A, — machnął ręką dziadek, — plewy. — Jak to plewy? — nie zrozumiałem. — Dwa centnary owsa, dwa — jęczmienia niewianego i centnar pszenicy, — staruszek westchnął. — Nie udział, a nieszczęście. Zdjęcie H. Oborskiej tak? Jest sąd, jest kierownictwo rejonowe, wreszcie, jest prokurator rejonowy, który kiedyś powinien zobaczyć roztrwonione i rozebrane kombajny, siewniki i traktory, i tych ludzi, takich małych w swoim zamęcie. I kogo my powinniśmy wybierać od góry do dołu, żeby słowo było czynem. Po tych złoconych polach, Gdzie słoneczniki kwitną odtąd, Pokonywała swój niełatwy szlak Wiekami cała moja rodzina. Droga usłana krzyżami, Rodzili się, umierali, Prosili losu u Chrystusa, Ale nie mieli, wciąż nie mieli. O szlaku, mój szlaku, w wichurze Zerwać w duszy nie mogłem kajdan, W zamieci ludzkich zawiei Wyprowadzałem innych na majdany I jak Sofijska kwitła Świecami mocno i niepokalanie, Szukaliście zacisza i ciepła Wy gdzieś w kącie, — Nie na całonocne Szliście do Boga, by prosić Wam dać godność i odwagę. Drogi Wasze tylko chwila Od Kijowa, Karpat, Reichstagu? Mała grudka ziemi, A serce burzami łomoce A my na niej, tacy mali, Nijak nie wyjdziemy z nocy Swoich nadziei, swoich myśli, Milczą tam gwiezdne przystanie, Bo ciężko tak zrobić krok, Taki, żeby wnuki szanowały. Mykoła SKRYPEC
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
