Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

DZWONY PAMIĘCI

Слово Просвіти, №31 за 2007 рік

Petro ANTONENKO O społeczny sąd nad reżimem komunistycznym słyszymy pogaduszki tyle samo czasu, ile lat ma niepodległa Ukraina. A może i dłużej, jeszcze od końca lat 80. Nawet nazwę dla tego procesu znaleziono: „Norymberga-2”. Trafnie nazwane! Tworzono nawet komitety organizacyjne na czele z szanowanymi ludźmi. Ile przez te lata odbyło się forów, wieców, soborów, zjazdów… Wszystko, oprócz tego samego sądu. I już nie dziwimy się, że pozostał jedynie świstkiem dekret Prezydenta sprzed 15 lat, zgodnie z którym można było dawno zburzyć kamiennych i z brązu idoli komunoimperium z centralnych placów i ulic Ukrainy. I pustą frazą pozostały słowa naszego „najdłużej urzędującego” Prezydenta: „Jeszcze jednego socjalizmu Ukraina nie wytrzyma”. JEDYNYM pomnikiem na centralnej ulicy stolicy niepodległego państwa Ukrainy jest pomnik zagranicznego führera. A na przewodniczącego i pierwszego zastępcę przewodniczącego parlamentu tego państwa spokojnie wybierają przedstawicieli socjalkompartii tego führera. W czym więc rzecz? W braku jeszcze jednego dekretu — już bezpośrednio o takim sądzie? Bo tak zwana społeczność, dziesiątki partii, które nazywają siebie i narodowymi, i demokratycznymi, do niczego nie są zdolne bez dekretów? Tradycyjna nasza skłonność do dużo gadania i nicnierobienia? Pewnie. A jeszcze, mówią, obawa niektórych, jak by na takim sądzie z oskarżonego nie przekształcić się w pod- Mykoła HNATYSZ, osiedle typu miejskiego Kalyniwka, rejon wasylkowski, obwód kijowski. Zarówno carski, jak i moskiewsko-bolszewicki reżimy trzymały się twardego kursu na zniszczenie całego narodu ukraińskiego duchowo i fizycznie, aby uczynić naszą etniczną ziemię „odwiecznie rosyjską”. Główny i najcięższy cios narodowi ukraińskiemu zadał reżim komunistyczny, organizując trzy wielkie głody. Rekwizując żywność w latach 1921—1922, 1932—1933, 1946—1947, „starszy brat” dopiął swego, niszcząc ponad 14 milionów ludzi. W bieżącym roku mija 60 lat od strasznej tragedii narodu ukraińskiego — głodu lat 1946—1947. Był to trzeci głód na Ukrainie. Wspomnijmy niektóre wydarzenia, które poprzedzały trzeci wielki głód. Jeszcze trwała wojna. Wojska radzieckie wyzwalały terytoria imperium moskiewskiego od faszystów. Nazywano to wyzwoleniem. „Wyzwolili” Krym — wywieźli krymskich Tatarów, wszak Stalin uważał ich za zdrajców. „Wyzwolili” Ukrainę — na rozkaz Berii i Żukowa rozpoczęli deportację Ukraińców w trudnodostępne, niezamieszkane rejony ZSRR. Ile ludzi zginęło w wagonach-komorach gazowych, ilu poległo na obczyźnie! Po wojnie w kołchozach prawie nie było koni, wołów, traktorów. Ludzie wychodzili w pole z łopatami, kopali ziemię ręcznie. Sierpami zbierali plony. Do młocarni nosili snopy w płachtach. Przychodziło pracować także w nocy. „Rodzona” partia prowadziła okrutną politykę wyciskania zboża, aby w spichlerzu rolnika nie pozostało ani ziarno. Przy młocarni siedział pełnomocnik rejonowego komitetu partii i pilnował, aby całe ziarno z klepiska wysyłano do punktów skupu zboża pod hasłami: „Wypełnimy pierwsze przykazanie!”, „Chleb — do spichlerzy Ojczyzny!”. Rolnicy ciężką pracą uprawiali zboże, a im w najbardziej bezwstydny sposób je zabrano bezpłatnie. Już jesienią 1946 roku ludzie jechali do zachodnich obwodów Ukrainy po zboże. W 1946 roku w kołchozach wydano na dniówkę obrachunkową zaledwie po 50 gramów ziarna. Moja matka katorżniczą pracą przy burakach cukrowych i innych robotach wyrobiła 160 dniówek, ale przyniosła do domu zaledwie osiem kilogramów ziarna. Oto cały zarobek za rok. Dławili rolnika także nie do zniesienia podatkami, które nakładano nawet na każde drzewo owocowe. Były też podatki w naturze: kołchozowe gospodarstwo powinno oddać mięso, mleko, jaja. Działało „prawo o pięciu kłosach”. Na polecenie „z Kremla” szalały „ludowe” sądy, które wydawały okrutne wyroki. Ludzi, którzy wracali z prac polowych do wsi, przeszukiwali milicjanci oraz przewodniczący, aktywiści rad wiejskich. Tych, u których znajdowano choćby garść ziarna, oddawano pod sąd. We wsi Dowżok w rejonie pohrebyszczeńskim z pola szło pięć dziewcząt. Aby skrócić drogę, trzeba było przejść ścieżką przez skraj lasu. Dochodząc do lasu, zobaczyły kupkę pszenicy, która leżała w ściernisku. Postanowiły

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn